Δεν πρόκειται, βέβαια, για τίποτε άλλο παρά για την ειλικρινή και συγκινητική παραδοχή της προέδρου της «Φωνής Λογικής», Αφροδίτης Λατινοπούλου, η οποία – σε εμφανή συναισθηματική φόρτιση και ταραχή – μας ενημέρωσε ότι προ δύο μόλις ετών δεν είχε μαντήλι να κλάψει, δεν έβγαινε, δεν ταξίδευε, δεν πήγαινε διακοπές και ζούσε στης γιαγιάς της. Με λίγα λόγια, η κα Λατινοπούλου δεν είναι απλώς η «φωνή λογικής» που έλειπε από τον τόπο, αλλά κάτι πολύ περισσότερο απ’ αυτό: είναι το ελληνικό success story· είναι η απτή απόδειξη πως όπου υπάρχει θέληση, βρίσκεται και τρόπος· η τρανή επαλήθευση του ισοκράτειου «ταῖς δ’ ἐνδείαις καί ταῖς ταπεινότησι σωφροσύνη καί πολλή μετριότης» (στη φτώχεια και στην ταπεινοφροσύνη κυριαρχεί αγνή σκέψη και εγκράτεια).
Τέλος πάντων, όπου φτωχός κι η μοίρα του. Τουλάχιστον, το παρήγορο είναι ότι, Ευρωβουλής ένεκα, η Αφροδίτη Λατινοπούλου άφησε πίσω τις σκληρές εποχές της πενίας κι έτσι μπορεί πια να καταπιάνεται απερίσπαστη με τις κοινωνικές εξελίξεις, τα γεωπολιτικά, την αναγνώριση του Παλαιστινιακού Κράτους και τα δημοσκοπικά ποσοστά του κόμματός της που όλο και κάτι «τσιμπάει».
Το αυτό, φυσικά, κάνουν κι έτεροι πολιτικοί παράγοντες, είτε από τους υπουργικούς τους θώκους, είτε απλώς από το σκαμπό κάποιου πάνελ. Στην πρώτη περίπτωση, ο υπουργός Υγείας, Άδωνις Γεωργιάδης, που ως ειδικός επί του αντικειμένου δήλωσε με πυγμή ότι δεν έχει καμία εμπιστοσύνη στον ιατρό του απεργού πείνας, Πάνου Ρούτσι, και απηύθυνε πανελλαδική έκκληση να τιμούμε και να σεβόμαστε το ΕΚΑΒ. Α! παρεμπιπτόντως – σε μία όχι και τόσο κολακευτική αποστροφή για τη γείτονα – μας ενημέρωσε ότι το πραγματικό «φιάσκο» της Νέας Υόρκης δεν ακούει στο όνομα του Έλληνα πρωθυπουργού, αλλά του Τούρκου προέδρου.
Κι η αλήθεια είναι ότι πράγματι ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ακούγεται πως είναι κάπως στρυμωγμένος· όχι φυσικά εκ της αντιπολιτεύσεως, την οποία έχει φροντίσει επιμελώς να υποβαθμίσει σε ρόλο όγδοου κομπάρσου, αλλά απ’ το ίδιο του το κόμμα. Γενικώς, το επιμύθιο είναι ότι υπουργούς Εξωτερικών (και Άμυνας) καλό είναι κανείς να τους έχει από κοντά, για να κοιμάται ήσυχος.
Και μια που το ’φερε η κουβέντα, ας μην αφήσουμε ασχολίαστη την ευγενή και διακριτική διαφοροποίηση του Νίκου Δένδια από το κυβερνητικό αφήγημα σχετικά με το αίτημα του Πάνου Ρούτσι· ο οποίος, φυσικά, μίλησε εντελώς προσωπικά, κι όχι ως σημαίνον κυβερνητικό στέλεχος – απλώς επέλεξε να το κάνει απ’ το βήμα της Βουλής. Πέρα από τη λαϊκή συμπάθεια, όμως, κέρδισε και μια Belharra ακόμη κι έτσι επέστρεψε ευτυχής στο υπουργείο του για να σκεφτεί πώς θα αυγατέψει τα κουκιά, μπας και δώσει καμιά αύξηση παραπάνω στα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων.
Δυστυχώς απ’ το βήμα της Βουλής θα κάνει πολύ καιρό – καθώς φαίνεται – να τοποθετηθεί ο πρώην σύντροφος του κ. Γεωργιάδη, ο απελθείς Υπουργός Μετανάστευσης, Μάκης Βορίδης, ο οποίος ανήκει πλέον στη συνομοταξία των πολιτικών που έχουν στείλει τις γραβάτες τους καθαριστήριο για φρεσκάρισμα και με ανάλαφρο στυλ «σακάκι-υποκάμισο» παίρνουν τον αέρα τους στα τηλεοπτικά πάνελ.
«Με ήθελαν υπό έλεγχο και γι’ αυτό παραιτήθηκα», είπε ορθά κοφτά ο κ. Βορίδης, σημειώνοντας πως αφού δεν υπάρχει δίωξη, τι να λέμε τώρα· κι άφησε τα υπόλοιπα – τα καυτά και νόστιμα – να ειπωθούν στις συνεδριάσεις της Εξεταστικής Επιτροπής της Βουλής απ’ όσους έχουν πραγματικά κάτι να πουν. Μεταξύ των οποίων, καταπώς φαίνεται, δεν συγκαταλέγεται τελικά ο κ. Μυλωνάκης ή τέλος πάντων, δεν έχει έρθει ακόμη το πλήρωμα του χρόνου, αφού Μυλωνάκη ακούμε και Μυλωνάκη δεν βλέπουμε μια βδομάδα τώρα.
Κάτι, βέβαια, πήγε να γίνει με την κατάθεση του Ευάγγελου Σημανδράκου, ο οποίος ερωτηθείς εάν δέχτηκε πολιτικές πιέσεις, αντιγύρισε την ερώτηση, λέγοντας επί λέξει: «με το χέρι στην καρδιά πιστεύετε ότι δεν δέχτηκα πίεση από τον κ. Αυγενάκη;»· κάτι που έκανε έξαλλο τον Λευτέρη Αυγενάκη, ο οποίος είναι έτοιμος να μοιράσει μηνύσεις κι αγωγές κατά παντός υπευθύνου.
Δεν έχει διευκρινιστεί, δε, ακόμη εάν κι ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Κώστας Μπάρκας, σκοπεύει να ακολουθήσει την ίδια οδό, για να υπερασπιστεί εαυτόν από την Ραλλία Χριστίδου, η οποία έγινε, λέει, ταύρος εν υαλοπωλείω. Πάντως, σε κάθε περίπτωση, ας έχουμε όλοι κατά νου ότι τα Δικαστήρια δεν δίνουν πάντοτε την ευκταία λύση. Κάπως έτσι, ας πούμε, την πάτησε ο Αμερικανός πρόεδρος, Ντόναλντ Τραμπ, που δεν θα δει τελικά τη Λίζα Κουκ της Fed να στοιβάζει τη γραφική της ύλη σε τρεις κούτες και να του αδειάζει τη γωνιά.
Ήσσονος σημασίας ζήτημα, θα μου πεις· εδώ κατάφερε με κόπο και ιδρώτα (και τα πανίσχυρα διπλωματικά όπλα που διαθέτει) να τερματίσει έναν ακόμη πόλεμο – ή έτσι διατείνεται τουλάχιστον, όσο το Ισραήλ συνεχίζει να εξαπολύει μερικές τελευταίες αναμνηστικές επιθέσεις. Και – ειρήσθω εν παρόδω – αναμνηστικό νόμισμα σκοπεύει να κόψει κι η αμερικανική κυβέρνηση, με τον Ντόναλντ Τραμπ να φιγουράρει φαρδύς πλατύς, για τα 250 χρόνια από την Ανεξαρτησία.
Ας γιορτάσουν τουλάχιστον αυτό, διότι με τόσα προβλήματα που έχουν προξενήσει οι Δημοκρατικοί, το πλοίο είναι έτοιμο για τα βράχια. «Όμηρο», λέει κρατούν τον αμερικανικό λαό και ευθύνονται για το shutdown. Αλλά, απ’ την άλλη, ουδέν κακόν αμιγές καλού, οπότε η κυβέρνηση σκέφτεται να προωθήσει και μερικές απολύσεις, για να αλαφρύνει κάπως το τεφτέρι με τα έξοδα, μπας κι ισορροπήσει η βάρκα.
Πάντως (για να τα λέμε κι όλα), ο Ντόναλντ Τραμπ δεν είναι ο μόνος που πάσχει – ίσως δεν είναι και ο σοβαρότερα πάσχων, δηλαδή. Εδώ εμείς, ακούσαμε ότι ο ΟΠΕΚΕΠΕ «έγινε το ακρωνύμιο για τη διαφθορά», πως έχουμε πάρει διδακτορικό στην «επιφανειακή έρευνα» κι ότι ήρθε η ώρα «να καθαρίσουμε τους στάβλους του Αυγεία» (η συνυποδήλωση ελεύθερη σε πάσης φύσεως ερμηνείες).
Τουλάχιστον, μετά την επίσκεψη της Λάουρα Κοβέσι, ο υπουργός Δικαιοσύνης, Γιώργος Φλωρίδης, το πήρε πιο ζεστά το θέμα και θα προωθήσει με ταχύτητα φωτός την αναθεώρηση του άρθρου 86.
Κάπως όπως θα προωθήσει κι ο Κυριάκος Μητσοτάκης την αμείλικτη επίθεση που σκοπεύει να διεξάγει εναντίον των fake news, ας πούμε. Μόνο μην μπερδευτούν εκεί στο Μαξίμου και κυνηγήσουν κατά λάθος και κανέναν δικό τους, κρίμα κι άδικο θα ’ναι· έχουν που έχουν στο μυαλό τους το casus belli και τα «ήρεμα νερά» που όλο και κυματίζουν απ’ το τουρκικό Πίρι Ρέις – μην φορτωθούν κι άλλα προβλήματα στα καλά καθούμενα.
Και μιας και λέμε περί κυματισμού, ας κλείσουμε τη σεμνή αυτή σύνοψη με δύο ακόμη κυματισμούς· έναν μεταφορικό κι έναν κυριολεκτικό.
Ο πρώτος δεν είναι άλλος από το κύμα που έχει σηκώσει ο Αλέξης Τσίπρας στον ΣΥΡΙΖΑ και δεν λέει να καταλαγιάσει μέχρι να κάνει το θαρραλέο βήμα της ίδρυσης του κόμματός του. Μας τα είπε πολύ ωραία ο Νίκος Κοτζιάς, τα είχαμε ήδη καταλάβει κι από μόνοι μας, όσο ο πρώην πρωθυπουργός συνεχίζει να δημοσιολογεί και να «σαρώνει» τα ξένα πανεπιστήμια.
Ο δεύτερος (ο κυριολεκτικός) δεν είναι άλλος από την αναχαίτιση του στολίσκου για τη Γάζα, τη σύλληψη των ακτιβιστών και το σχετικό θόρυβο που έχει προκληθεί απ’ όλες τις μπάντες. Ευτυχώς, το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών δεν συμμερίστηκε την άποψη που ακούστηκε να τους αφήσει εκεί να δουν τη γλύκα και αύριο (Δευτέρα, 6/10) περιμένουμε με το καλό τον επαναπατρισμό τους. Φήμες, λένε, πάντως ότι δεν πρέπει να τους φέρθηκαν και με το γάντι.
Α! κι αφού λέμε περί φημών, να κι ένα φρέσκο: φήμες λένε ότι η αστυνομία των Εξαρχείων έχει λάβει σήμα να μην επεμβαίνει σε… συμπλοκές και να τους αφήνει να τα βγάζουν πέρα μόνοι τους. Τελευταία εξ αυτών, τα ξημερώματα της Κυριακής (5/10)· αποτέλεσμα αυτής, ένας βαριά χτυπημένος που παρελήφθη απ’ το ΕΚΑΒ αφού οι δράστες είχαν αποφασίσει αυτοβούλως να αποχωρήσουν…
Το κουίζ της εβδομάδας: Ποιος εξαιρετικά προβεβλημένος (ίσως όχι κι ιδιαίτερα αγαπητός, κρίνοντας εκ των αντιδράσεων) υπουργός έδωσε το παρών, μετ’ εκφωνήσεως λόγου, σε μεγάλη εορταστική εκδήλωση; Κι όχι, δεν πρόκειται για το 14ο συνέδριο της ΟΝΝΕΔ (της οποίας μέλος δεν ήτο, εάν δεν απατώμεθα). Και ένα hint για τους γνώστες: φήμες λένε ότι τρέχει ασμένως κάθε χρόνο στην ίδια επετειακή εκδήλωση (σχεδόν χωρίς πρόσκληση), από τότε τουλάχιστον που… αποχαρακτηρίστηκε.
