Εκείνο το πρωί η πόλη γέμισε με ανακοινώσεις, δια των οποίων η γερμανική διοίκηση καλούσε τους Εβραίους να παραδώσουν τα πολύτιμα αντικείμενά τους και, μέχρι το τέλος της ημέρας, να έχουν συγκεντρωθεί στη Συναγωγή. Παραλείποντας τις πολλές λεπτομέρειες, στις 25 και 26 Σεπτεμβρίου, εκτελέστηκαν σχεδόν όλοι· δηλαδή, περίπου 3.500 άντρες, γυναίκες και παιδιά. Αυτό σημαίνει ότι η πόλη του Eyshishok έμεινε σχεδόν χωρίς κατοίκους.
Η ημερομηνία του Rosh Hashanah δεν είναι σταθερή· με το Γρηγοριανό, μπορεί να πέσει από τις 5 Σεπτεμβρίου μέχρι τις 5 Οκτωβρίου. Όλως τυχαίως, σήμερα – Κυριακή, 21η Σεπτεμβρίου του 2025 – είναι η παραμονή της Εβραϊκής Πρωτοχρονιάς.
Κι αυτό ίσως να είναι ό,τι πιο εντυπωσιακό έχει να κομίσει η «Σύνοψη» τούτη την εβδομάδα· μία εβδομάδα, που μετά λύπης θα πρέπει να ομολογήσουμε ότι δεν είχε και πολύ «ψωμί». Για την ακρίβεια, για εμάς εδώ στην ενδοχώρα, ήταν έως και αδιάφορη, αφού – καθώς φαίνεται – με την εκπνοή της ΔΕΘ κόπηκε και το πολύ τζέρτζελο.
Καθώς, λοιπόν, η βαβούρα του πρώτου δεκαπενθήμερου του Σεπτεμβρίου έδωσε τη θέση της στη φθινοπωρινή νωχέλεια, το συγκλονιστικότερο που είχαμε να καταπιαστούμε ήταν η μεταγραφή αεροδρομίου της Νέας Δημοκρατίας, η οποία από την Τρίτη (16/9) έγινε πιο πλούσια, πιο ενδιαφέρουσα και πιο σκερτσόζα· έκανε ένα ακόμη βήμα για να πλησιάσει το λαό, τον απλό κόσμο, τους πιστούς ψηφοφόρους του Ανδρέα Λοβέρδου, που κόπτεται για τη σταθερότητα και την ευταξία του τόπου.
Τώρα, πόσοι πιστοί έχουν απομείνει στον Ανδρέα Λοβέρδο είναι ένα μυστήριο που ακόμη δεν έχει διαλευκανθεί· αλλά εντάξει, ο καθείς ό,τι μπορεί κάνει και με όσες δυνάμεις έχει δίνει τη «μάχη του σταυρού» απ' όπου αισθάνεται πιο άνετα. Στο ΠΑΣΟΚ, πάντως, δεν φάνηκε να προκλήθηκε και μεγάλη αναστάτωση, αν και φήμες λένε ότι κάποιοι εντυπωσιάστηκαν με το διάβημά του, γιατί τον είχαν γι’ αλλού, πιο αριστερά, πιο επαναστατικά, πιο ριζοσπαστικά.
Δεύτερη εξέλιξη της εβδομάδος – με την οποία πήγαμε να ασχοληθούμε σοβαρά, πριν μας προσγειώσει απότομα ο υπουργός Εθνικής Άμυνας, Νίκος Δένδιας – ήταν οι βόλτες του Πίρι Ρέις στο Αιγαίο· αλλά μετά μάθαμε ότι, εντάξει τώρα, ένα βαρκάκι είναι, δεν υπάρχει λόγος να το κάνουμε και θέμα, οπότε γυρίσαμε στη γωνιά μας. Εξάλλου, στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε κι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, κατά τη διάρκεια συνέντευξής του σε μεγάλο τηλεοπτικό σταθμό πανελλαδικής εμβέλειας, μην αφήνοντας πια κανένα περιθώριο για ανησυχία.
Γενικώς, ο κ. Μητσοτάκης δεν μας άφησε περιθώριο για ανησυχία σχετικά με το οτιδήποτε, αφού και για τα ελληνοτουρκικά μας καθησύχασε· και για τα λεφτά που δεν έχουμε, δεσμεύτηκε ότι λίαν συντόμως θα αποκτήσουμε· και το μεγαλύτερο μεταρρυθμιστικό μπαράζ της Μεταπολίτευσης μας ανακοίνωσε ότι δεν πρόκειται να τελειώσει· και στη Γάζα μας ενημέρωσε ότι δεν υπάρχει γενοκτονία. Και σε όλα τα επίπεδα, τέλος πάντων, μας έδωσε να καταλάβουμε ότι τα πάντα είναι στη θέση τους· κι ό,τι δεν είναι, θα φροντίσει ο ίδιος προσωπικώς να μπει.
Το αυτό έκανε – δις τούτη την εβδομάδα – και ο υπουργός Υγείας, Άδωνις Γεωργιάδης, ο οποίος μιας κι έλυσε όλες τις δυσλειτουργίες στο ΕΣΥ, είπε μήπως μπορέσει να ανοίξει τα φτερά του και στας Ευρώπας (για αρχή) ως διεθνολόγος, δημοσιολόγος, ιστορικός και πολιτικός αναλυτής. Οπότε έβαλε κι εκείνος με τη σειρά του τα πράγματα στη θέση τους και μας ενημέρωσε: αφενός μεν, ότι τζάμπα είχαμε περί πολλού τόσον καιρό το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, γιατί αυτοί οι τύποι δεν είναι και τίποτε της προκοπής· αφετέρου δε, ότι η λύση για την «ανατροπή της πορείας της συλλογικής μας παρακμής» δεν είναι καμία άλλη παρά το να μοιάσουμε στο Ισραήλ. Τόσο απλό και τόσο μεγάλο. Κι είναι ν’ απορεί κανείς που τόσα χρόνια δεν είχε βρεθεί ένας άνθρωπος να δείξει το δρόμο. Λες κι έπρεπε, δηλαδή, να ζήσουμε τόσα δεινά για να δούμε επιτέλους την αλήθεια κατάματα και ν’ αρχίσουμε να συζητάμε τα προφανή.
Τέλος πάντων, εδώ να μου πεις περιμέναμε τον Θάνο Πλεύρη να λύσει το μεταναστευτικό και να αποσυμφορήσει τα νησιά…
Σε άλλα νέα, οι δημοσκοπήσεις παραμένουν «χλιαρές» και παρότι δίνουν προβάδισμα 15 ολόκληρων μονάδων στο κυβερνών κόμμα, δείχνουν ότι κατά τα λοιπά δεν πετάμε και τη σκούφια μας απ’ τη χαρά μας. Τα μέτρα της ΔΕΘ μάλλον τελικά δεν εντυπωσίασαν, ο αγώνας της αντιπολίτευσης εν πολλοίς μας αφήνει, επίσης, αδιάφορους και γενικώς συνεχίζουμε να έχουμε τα ίδια προβλήματα και τα ίδια άγχη.
Ευτυχώς, βέβαια, δεν είμαστε μόνοι μας…
αφού τα ίδια προβλήματα και τα ίδια άγχη έχει και ο Αμερικανός πρόεδρος, Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος συνεχίζει να παλεύει με το θεριό που λέγεται New York Times, μα δεν μπορεί να το νικήσει με τίποτα. Συνεχίζει, δε, να παλεύει και με την Ομοσπονδιακή Τράπεζα (Fed), μα ούτε κι εκεί τα καταφέρνει, αφού η Λίζα Κουκ (που κάνει ό,τι μπορεί για να εκπαραθυρώσει; ε, αυτή) φαίνεται πως δεν θα το κουνήσει ρούπι, για την ώρα τουλάχιστον.
Παρ’ όλα αυτά, για να είμεθα δίκαιοι, έχει και τις επιτυχίες του. Με τους Κινέζους και το TikTok φαίνεται πως κάτι πάει να καταφέρει· με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, επίσης, κάτι «ψήνεται»· και – το κερασάκι στην τούρτα – τους κωμικούς των Ηνωμένων Πολιτειών αναμένουμε από στιγμή σε στιγμή να τους υποδεχτούμε ως ανέστιους και απάτριδες στα φιλόξενα εδάφη της Γηραιάς Ηπείρου, διότι καταπώς φαίνεται, θα τους φάει η μαύρη ανεργία κι η καταφρόνια.
Αυτά. Ο υπόλοιπος κόσμος είναι στο ρελαντί· ουδέν νεώτερον εκ του δυτικού μετώπου, οπότε ας μην αναμασάμε τα ίδια και τα ίδια. Ή μάλλον ένα δυστυχές νεώτερον είναι ότι ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ άφησε, την Τρίτη (16/9), τον μάταιο τούτο κόσμο, γλυτώνοντας, απ’ τη άλλη, τρόπον τινά απ’ το να δει τα χειρότερα που έρχονται.
Κάτι που, όπως όλα δείχνουν, δεν θα γλυτώσουμε εμείς. Κάπως όπως δεν το γλύτωσαν και οι Εβραίου του Eyshishok το 1941 ας πούμε, για να μην πάει χαμένη κι η αναδρομή. Ή κάποιοι άλλοι, εν πάση περιπτώσει, που η ζωή τα έφερε έτσι και έχουν τώρα την ίδια τύχη. Παρεμπιπτόντως, Βρετανία, Καναδάς και Αυστραλία αναγνώρισαν σήμερα (21/9) το Παλαιστινιακό Κράτος – κι έπονται κι άλλοι. Ε, αφού δεν θα υπάρχει στη γη, ας υπάρχει τουλάχιστον στα χαρτιά.
