Διότι, εάν τα μεγάλα παγκόσμια προβλήματα δεν επιλύονται μεταξύ ενός παγωμένου νεγκρόνι στον Λευκό Οίκο κι ενός τουρνουά, πότε και πού επιλύονται;
Επί παραδείγματι, στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ αποκλείεται, αφού γενικώς ο ΟΗΕ αποκλείεται να μπορέσει ποτέ να διευθετήσει το οτιδήποτε – εννοώντας, από τις κυλιόμενες σκάλες και τον υποβολέα του μέχρι την κρίση στη Μέση Ανατολή και το Σουδάν. Ναι, ο Αμερικανός πρόεδρος μας έκανε κοινωνούς αυτής της δυσάρεστης αλήθειας και, μάλιστα, το έκανε εκ του άμβωνος της 80ης Γενικής Συνέλευσης στην Νέα Υόρκη, απ’ όπου – ευκαιρίας δοθείσης – διεκδίκησε για μία ακόμη φορά και το Νόμπελ Ειρήνης. Και ναι, πρόκειται για την ίδια αίθουσα που σχεδόν άδειασε άμα τη εμφανίσει του Μπενιαμίν Νετανιάχου, ο οποίος είχε-δεν είχε κοινό αυτά που ήθελε να πει, τα είπε, έστησε και μεγάφωνα στη Λωρίδα της Γάζας μην και μείνει κανένας ανενημέρωτος κι απήλθε ευχαριστημένος.
Παρεμπιπτόντως, πολύ ευχαριστημένος έμεινε και ο Ντόναλντ Τραμπ, θεωρώντας πως η ομιλία του έγινε δεκτή μετά βαΐων και κλάδων, γεγονός παρήγορο για το ότι απ’ όταν πάτησε το πόδι του στη Γενική Συνέλευση ήταν λες και το σύμπαν συνωμοτούσε εναντίον του. Βέβαια, αυτό δεν φάνηκε να τον πτοεί – τουναντίον θα έλεγε κανείς – αφού αφής κι άνοιξε το στόμα του, ξέχασε να το κλείσει (κάπως όπως ξέχασε κι η σύζυγός του να τον χειροκροτήσει, ναι)· μόνο η διάθεσή του «βάρυνε» κάπως, αναγκάζοντάς τον να αφήσει κατά μέρους την αστική του ευγένεια, για την οποία – ως γνωστόν – φημίζεται.
Να, ας πούμε, μόλις μία ημέρα πριν, στην ομιλία του για την κηδεία του Τσάρλι Κερκ, όπου όλα πήγαν ρολόι (από κάθε άποψη), η διάθεσή του ήταν εμφανώς πιο «ανεβασμένη». Κι αυτό φάνηκε. Καταρχάς, απ’ το γεγονός ότι έβαλε στην άκρη την κόντρα του με τον Ίλον Μασκ κι αντάλλαξαν δυο θερμές κουβέντες. Κατά δεύτερον (και κυριότερο) απ’ το γεγονός ότι έστειλε ένα ηχηρό και «κρυστάλλινο» μήνυμα ενότητας, γενναιότητας κι ομοψυχίας στο αμερικανικό έθνος· ένα σαφές μήνυμα πως οι εχθροί παντός είδους και προελεύσεως – εν προκειμένω «ακρο-αριστερής» – δεν χωρούν στη γη της επαγγελίας, κι αν το αποτολμήσουν να χωρέσουν, θα παταχθούν δίχως δεύτερη σκέψη.
Κι αφού ο Αμερικανός πρόεδρος έθεσε μία ακόμη φιλειρηνική πρόταση υπ’ όψιν της διεθνούς κοινότητας που τον παρακολουθεί αποσβολωμένη, έβαλε τις κονκάρδες και την κόκκινη γραβάτα του, ετοιμάστηκε στην «πένα» κι υποδέχτηκε τον Τούρκο ομόλογό του· του έσφιξε εγκαρδίως τη δεξιά, του υποσχέθηκε ότι θα του δώσει μερικά F-35, του ζήτησε και το κατιτίς του γι’ αντάλλαγμα κι επέστρεψε στα ιδιαίτερά του για να σκεφτεί πόσους πυραύλους θα στείλει από βδομάδα στον Βολοντίμιρ Ζελένσκι, μήπως και τελειώνει πια μ’ αυτήν την «χάρτινη τίγρη» κι ησυχάσουμε. Το μόνο που λησμόνησε να του υποσχεθεί ήταν η αναγνώριση του ψευδοκράτους· αλλά έχει ο Θεός, εντός της επόμενης εξαετίας, μπορεί να γίνει κι αυτό. (Τι; δεν θα είναι πρόεδρος; Ποιος το λέει αυτό;)
Τέλος πάντων, με τούτα και με ’κείνα, στας Ευρώπας ακόμη αναρωτιούνται τι σημαίνει αυτή η αλλόκοτη μεταστροφή του Τραμπ και το «φλερτ» με τον Ουκρανό πρόεδρο· προς το παρόν, οι απόψεις διίστανται και τελική απάντηση δεν έχει δοθεί. Τουλάχιστον, ξέρουμε ότι το ΝΑΤΟ έχει την άδεια να καταρρίπτει ρωσικά μαχητικά αν χρειαστεί και πορευόμαστε με τη βεβαιότητα ότι ο στενός «φίλος» του πλανητάρχη, Βίκτορ Όρμπαν, δεν θα «κόψει» για τίποτε και για κανέναν τις εμπορικές του σχέσεις με τη Μόσχα.
Στο «μέτωπο» των δασμών, απ’ την άλλη, φαίνεται πως τα πράγματα παραμένουν ρευστά και τα «παζαρέματα» δεν έχουν τελειώσει. Ε, το πολύ πολύ με τα «παγωμένα» ρωσικά assets να πληρωθεί και κανένα τελωνειακό τέλος τώρα που η ΕΕ ετοιμάζεται (για εκατοστή τρίτη φορά) να τα «ξεπαγώσει» προς όφελος της Ουκρανίας. Λέμε, στην μεγάλη ανάγκη – ας ελπίσουμε ότι δεν θα φτάσει ως εκεί το πράμα.
Κάτι που περί τας αρχάς της εβδομάδος ευχηθήκαμε και σχετικά με τον νέο εχθρό της ανθρωπότητας που ακούει στο όνομα «παρακεταμόλη». Μέχρι στιγμής, διαψευστήκαμε, διότι – σύμφωνα με τα ισχυρά επιστημονικά τεκμήρια που επικαλούνται οι δόκτορες Ντόναλντ Τραμπ και Ρόμπερτ Κένεντι Τζ. – η παρακεταμόλη είναι υπαίτια μέχρι και για την έκπτωση του ανθρώπου απ’ την Εδέμ – ή κάτι τέτοιο, τέλος πάντων. Βέβαια, απ’ την άλλη, αυτά ανατρέπονται· η περίπτωση του πρώην διευθυντή του FBI που από ’κει που του χρωστάγανε του πήραν και το βόδι ή αυτή του Τζίμι Κίμελ απέδειξαν περίτρανα πως η ζωή είναι γεμάτη εκπλήξεις.
Να ’ναι άραγε η επιστροφή του Κίμελ ένας καλός οιωνός και για τους εν Ελλάδι κωμικούς που βάλλονται; Θα φανεί…
προς το παρόν, πάντως, ο Κωνσταντίνος Μπογδάνος δείχνει να προηγείται στην κούρσα και – φήμες λένε – ότι από βδομάδα θα πεταχτεί μέχρι τον Γιαννέτο να ραφτεί και να είναι έτοιμος για να πάει μάρτυρας υπεράσπισης της Pizza Fan τώρα που ο Πάρις Ρούπος θα τη σύρει στα δικαστήρια, επειδή προσπάθησε να σώσει την τιμή της πατρίδας.
Δυστυχώς (για τον ίδιο τον Κ.Μ.), ευτυχώς (για την πατρίδα), όμως, έχουμε κι άλλους υπερασπιστές· άλλη, για την ακρίβεια. Που δεν είναι άλλη από την Αφροδίτη Λατινοπούλου, η οποία τούτη την εβδομάδα έδωσε τα ρέστα της: και με τον Ερντογάν τα έβαλε με παρρησία και θάρρος· και για τον ΟΠΕΚΕΠΕ βγήκε μπροστά· και (κυρίως) πρότεινε, επιτέλους, κάτι που ούτε ο Θάνος Πλεύρης είχε τολμήσει να ομολογήσει δημοσίως πως σκέπτεται (γιατί αναμφίβολα το είχε ήδη σκεφτεί) – την αξιοποίηση της Γυάρου και της Μακρονήσου που τις έχουμε εκεί και τις κοιτάμε, αφήνοντας τες ανεκμετάλλευτες. Να δεις που από βδομάδα θα εμφανιστεί κι ο υπουργός με αναβαθμισμένη πρόταση για Άη Στράτη και Γαύδο· για να μην πιάσουμε και το ψυχιατρείο της Λέρου και χοντρύνει.
Κατά τα λοιπά, λίγα τα «νόστιμα» που μπορούμε να ανακαλέσουμε: Ο Διονύσης Τεμπονέρας απηύθυνε κάλεσμα για την ίδρυση νέου προοδευτικού φορέα· ο Άδωνις Γεωργιάδης επικράτησε έναντι του προέδρου της Νίκης, Δημήτρη Νατσιού, σε μία πρωτοφανή αναμέτρηση, στέλνοντάς τον τελικά στον πνευματικό του μπας και καταπραΰνει το αμαρτωλό μέσα του· ο Κυριάκος Μητσοτάκης έφαγε μία πρώτης τάξεως «χυλόπιτα», αλλά υποκρίθηκε πως δεν τρέχει κάστανο, και προσέτρεξε στην Κίμπερλι Γκιλφόιλ και στον Κύπριο πρόεδρο, Νίκο Χριστοδουλίδη, για παρηγοριά στον άρρωστο· τα σούπερ μάρκετ άνοιξαν βεντέτα με το υπουργείο Ανάπτυξης· και μία νέα δημοσκόπηση έδειξε ότι σχεδόν τέσσερις στους δέκα θα ψήφιζαν με άξονα την αποχώρηση της κυβέρνησης «κι όπου βγει».
Πάμε στα φλέγοντα τώρα: (α) οι κάτω των δεκαέξι ας ετοιμάζονται – μετά τις πειρατικές ταινίες που κόπηκαν – να μείνουν και χωρίς social· (β) οι δημόσιοι υπάλληλοι ας ετοιμάζονται να δουν, με την αυγή του 2026, τους λογαριασμούς τους να φουσκώνουν επικίνδυνα· (γ) οι εργαζόμενοι ας πάρουν χαμπάρι ότι τζάμπα χτυπιούνται, γιατί στην πραγματικότητα η συγκυρία «ενδυναμώνει» το ρόλο τους.
Στα ακόμη πιο φλέγοντα: (α) ο Γιάννης Βούρος, μετά από μισή ζωή (σχεδόν) «πράσινος» γίνεται «μπλε» – λογικό, θα μου πεις, αφού είχε επιλέξει Λοβέρδο κι όπου πάει ο καπετάνιος, πάει και το πλήρωμα· και (β) η Άννα Διαμαντοπούλου με τη βοήθεια του «υπέρ-εξοπλισμού» της Νέας Δημοκρατίας και την τέχνη της «κοπτοραπτικής» έφερε (άθελά της) τα πάνω-κάτω, συντάραξε συθέμελα το οικοδόμημα του ΠΑΣΟΚ, αναστάτωσε το σύμπαν κι όλο το Σαββατοκύριακο δεν έχει σταματήσει – κατόπιν προτροπής του Χάρη Καστανίδη – να διαβάζει Ερνέστο Λακλάου, μπας και καταφέρει να απεγκλωβιστεί από τη σύγχυση εννοιών στην οποία περιέπεσε. Α! εν τω μεταξύ, ο πρόεδρος του κόμματος, Νίκος Ανδρουλάκης, τηρεί σιγή ιχθύος και μετράει τα λόγια του, καλώντας «όλα τα στελέχη» να δώσουν «τον αγώνα της νίκης» κι ο νοών νοείτω.
Αλλά ας κλείσουμε με τα «αλαφριά», για να (μην) υποδεχτούμε πικραμένοι τη νέα εβδομάδα: ο υπουργός Δικαιοσύνης, Γιώργος Φλωρίδης, μας απεκάλυψε ένα χάρισμα που δεν γνωρίζαμε ότι διαθέτει, αυτό της μαντικής· και, μάλιστα, τα πήγε κι εξαιρετικά, αφού έπεσε διάνα. Βέβαια, καθώς φαίνεται δεν κατέβαλε όλες του τις δυνάμεις κι έτσι το αίτημα του Πάνου Ρούτσι δεν ικανοποιήθηκε παρά εν μέρει, πράγμα που σημαίνει ότι ο κ. Φλωρίδης θα χρειαστεί να ξαναβγάλει το τζίνι απ’ το μπαούλο, μπας και τα καταφέρει καλύτερα τούτη τη φορά.
