Για να τα πάρουμε απ’ το τέλος προς την αρχή, το πιο σπαρταριστό νέο του Σαββατοκύριακου ήταν η ομιλία του πρoέδρου του ΠΑΣΟΚ, Νίκου Ανδρουλάκη, στο Βελλίδειο, ο οποίος ανέβηκε φορτσάτος στο βήμα για να ζητήσει την εμπιστοσύνη μας, παρουσιάζοντας το «πράσινο πρόγραμμα» της Θεσσαλονίκης. Και όχι, το ευφυολόγημα δεν είναι δικό μας, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος έχει το copyright, αλλά δεν ήταν κι άσχημη ατάκα κι είπαμε να την υιοθετήσουμε.
Εν πάση περιπτώσει, σαν άλλος Ιανός, ο κ. Ανδρουλάκης κατάφερε να παρουσιάσει ένα πρόγραμμα-συμπίλημα των δύο όψεων του ΠΑΣΟΚ: και λαϊκό και εκσυγχρονιστικό· και μεταρρυθμιστικό και πατριωτικό· και «περήφανα γηρατειά», αλλά και «σύγκλιση με την Ευρώπη»· με κατακλείδα την ανάγκη για «μία νίκη της Ελλάδας και [μία νίκη] για όλους τους Έλληνες». Καθόλου τυχαίο, άλλωστε, δεν είναι και το όνομα που επελέγη από το Κίνημα για το μεταρρυθμιστικό του σχέδιο των πέντε εθνικών προτεραιοτήτων.
«Δίνουμε ξανά περιεχόμενο στη λέξη μεταρρύθμιση», είπε ο Νίκος Ανδρουλάκης· κάνετε «ακοστολόγητες προτάσεις» του απάντησε το Μαξίμου κι η ζωή συνεχίζεται (αναπόφευκτα), τουλάχιστον μέχρι τις επόμενες εκλογές. Ενδιαφέρουσα ήταν κι η δήλωση του προέδρου του ΠΑΣΟΚ περί συνεργασιών, τις οποίες δεν απέκλεισε, μεν, τονίζοντας εμφατικά πως κάθε πράμα στον καιρό του και πάντα στο «προσκήνιο» με πλήρη διαφάνεια, δε. Και γενικώς, για να συνοψίζουμε και να πάμε παρακάτω, αν κάτι είναι να μας μείνει απ’ το «πράσινο» διήμερο της Θεσσαλονίκης, αυτό θα είναι η αρετή και τόλμη του επιτελείου της Χαριλάου Τρικούπη να μας πείσει πως – μετά από ένα ενδεκαετές διάλειμμα – το ΠΑΣΟΚ είναι έτοιμο να αναλάβει τα ηνία όχι για τέσσερα, αλλά για δέκα χρόνια, χωρίς «σκοτεινές» δεσμεύσεις και με μοναδικό οδηγό του τον ελληνικό λαό.
Ωραία ακούστηκαν όλα αυτά κι ευχόμαστε τα καλύτερα σε όλους· ας προσγειωθούμε, όμως, και πάλι στην πραγματικότητα, ρίχνοντας μια ματιά στη σωρεία των δημοσκοπήσεων που έκαναν την εμφάνισή τους τούτη την εβδομάδα, όπως τα σαλιγκάρια μετά τη μπόρα. Βέβαια, για να μην κοροϊδευόμαστε κιόλας, δεν ήταν και ιδιαιτέρως αποκαλυπτικές, απλώς ελλείψει άλλων μεγάλων γεγονότων, πρέπει από κάπου να πιαστούμε κι εμείς.
Με λίγα λόγια, λοιπόν, καταλάβαμε ότι στην Ηρώδου του Αττικού (κι η «καμπάνα» δεν χτυπάει μόνο για το Μαξίμου, αλλά και για το παρακείμενο οίκημα), όπως και στην Πειραιώς έχουν στήσει χορό τις τελευταίες ημέρες, αφού η κυβερνώσα παράταξη φαίνεται πως κάτι «τσίμπησε» μετά τις εξαγγελίες της ΔΕΘ, παρότι η καθημερινότητά μας κάθε άλλο παρά βελτιώθηκε και τα μέτρα δεν ευχαρίστησαν παρά ελάχιστους, και ιδίως μεταξύ των προερχομένων εκ του επιχειρηματικού κόσμου, ο οποίος έχει βρεθεί, καταπώς λένε στην κυβέρνηση, στην κορυφή της μεταρρυθμιστικής ατζέντας, αφού «τους χρωστάμε πολλά».
«Πολλά μας χρωστάτε, πολλά μας παίρνετε κιόλας», λένε με τη σειρά τους κι οι επιχειρήσεις, με τους εκπροσώπους των παραγωγικών δυνάμεων του τόπου να εκφράζουν ο ένας μετά τον άλλον τη δυσαρέσκειά τους για τα μέτρα που εξαγγέλθησαν. Ναι, εντάξει, δεν διαμαρτυρήθηκαν κι άπαντες· υπήρχαν κι εξαιρέσεις, αλλά ουδεμία μη αναμενόμενη.
Ας εστιάσουμε, όμως, στα θετικά επιτέλους – κι ας τα ακούσει κι η αντιπολίτευση που συνεχίζει να μαίνεται: έχουμε «κοινωνικό μέρισμα» και πάταξη της φοροδιαφυγής, έχουμε βρει το καλύτερο όπλο κατά της ακρίβειας (ναι ντε!), έχουμε εικοσιτετράωρο μετρό και «κάτι αλλάζει τα Σάββατα», ως και αυτόματο «κόφτη» στα μικρόφωνα της Βουλής θα έχουμε σε λίγο. Ε, έχει κι η απληστία τα όρια της. Άσε που μέχρι κι ο «τσάρος» της ενέργειας, Νταγκ Μπέργκαμ, μας καταδέχτηκε – και δεν τελειώνει εκεί, διότι μας καταδέχτηκε και η αμερικανική Chevron, η οποία φήμες λένε ότι δεν βλέπει την ώρα να έρθει να «σκάψει» για υδρογονάνθρακες και να βάλει τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και τη Λιβύη στη θέση τους.
Α! μιας κι είμαστε στα χαρμόσυνα, μην ξεχάσουμε: ο Άδωνις Γεωργιάδης είχε κάτι διαδικτυακά ντράβαλα, αλλά ευτυχώς ξεμπέρδεψε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο· κι επίσης, με τον ίδιο πρωταγωνιστή, επανήλθε στο προσκήνιο μια κόντρα που έχουμε αγαπήσει από παλιά κι ακούει στο όνομα «Παύλος Πολάκης».
Αυτά.
Όμως οι πραγματικές μάχες δεν δόθηκαν εντός, αλλά εκτός συνόρων…
κι από πού να το πρωτοπιάσει κανείς; Από την επίθεση του Ισραήλ στη Ντόχα; Από την επιδρομή των ρωσικών drones στον εναέριο χώρο της Πολωνίας; Από την επανάσταση στο Νεπάλ; Από τους «μπλοκάρουμε τα πάντα» στη Γαλλία; Ή από τη δολοφονία του Τσάρλι Κερκ;
Ας το πιάσουμε απ’ τον Ντόναλντ Τραμπ – όπως πάντα, για να μην ξεχνιόμαστε κιόλας –, ο οποίος δεν πέρασε κι εύκολα τούτη την εβδομάδα, αφού απ’ τη μία έπρεπε να παραδεχτεί δημοσίως ότι δεν κατάφερε να «μαζέψει» τον Νετανιάχου, απ’ την άλλη τ’ «άκουσε» κιόλας, επειδή, λέει το Ισραήλ, «εντάξει, καλές οι αβροφροσύνες, αλλά δεν μοιραζόμαστε πάντα και κοινά συμφέροντα». Κι έπειτα, πάνω που πήγε να πάρει μιαν ανάσα, διέρρευσε στα καλά καθούμενα ένα πολύ ενδιαφέρον σκίτσο που είχε φιλοτεχνήσει στο βιβλίο γενεθλίων του μακαρίτη του Έπσταϊν κι άρχισε – δικαίως – να διερωτάται τι άλλο θα τον βρει. Κι η απάντηση δεν άργησε να έρθει, αφού τον βρήκε (κι όλη την Αμερική μαζί του) η δολοφονία του Κερκ, του πιο πιστού υποστηρικτή του, που μέχρι κι έφοδο στο Καπιτώλιο είχε οργανώσει για χάρη του.
Και κάπως έτσι, ως ταύρος εν υαλοπωλείω πια, όρμησε στο ΝΑΤΟ και ξέσπασε, γιατί αυτή η ευρωπαϊκή ραστώνη και κωλυσιεργία έχει καταντήσει πολύ εκνευριστική. «Κάντε ό,τι σας λέω, αλλιώς μην σπαταλάτε το χρόνο μου» τους είπε νέτα σκέτα, αναφερόμενος στις κυρώσεις κατά της Ρωσίας (ε είπαμε, οι αβροφροσύνες δεν πιάνουν μία άμα καιγόμαστε) κι ύστερα βγήκε στον κήπο με τα τριαντάφυλλα να πάρει λίγο αέρα κι ατενίζοντας τον καθαρό αμερικανικό ουρανό, έστρεψε το βλέμμα του προς τα νοτιοδυτικά, είδε καπνούς να βγαίνουν από τη «βαθιά ταραγμένη» πόλη του Μέμφις, έκανε ένα τηλέφωνο στον δήμαρχο κι έκλεισε, από βδομάδα, σουαρέ της Εθνοφρουράς, για να πάει ο κάθε κατεργάρης στον πάγκο του.
Εν τω μεταξύ, στας Ευρώπας στον πάγκο του επέστρεψε κι ο Φρανσουά Μπαϊρού, παραδίδοντας εκών άκων τη σκυτάλη στον Σεμπαστιάν Λεκορνί, που έρχεται ασμένως και πολλά υποσχόμενος να βάλει τα πράγματα στη θέση τους· κάτι που, βέβαια, δεν παρηγόρησε, καταπώς φαίνεται, τον οίκο αξιολόγησης Fitch, ο οποίος δεν δίστασε να κόψει ένα βαθμό απ’ τη Γαλλία, πυροδοτώντας διάφορα ευοίωνα σενάρια σχετικά με το μέλλον της γαλλικής (και παγκόσμιας) οικονομίας.
Κατά τα άλλα, τα ευρωπαϊκά επιτόκια έμειναν εκεί που ήταν· το ΝΑΤΟ ετοιμάζεται να στείλει φρουρά στην ανατολική Ευρώπη· η Ρωσία σφυρίζει αδιάφορη· ο Μπενιαμίν Νετανιάχου ετοιμάζεται να εξαπολύσει κανένα νέο πλήγμα στο Κατάρ και διαρρηγνύει τα ιμάτιά του ότι Παλαιστινιακό Κράτος δεν θα δούμε στον αιώνα τον άπαντα· στη Γάζα έχουν εκτοπιστεί 250.000 άνθρωποι προς άγνωστο προορισμό· και ο Ίλον Μασκ έχασε το «θρόνο» του και πλέον έρχεται δεύτερος και καταϊδρωμένος στην κατάταξη με τους πλουσιότερους ανθρώπους παγκοσμίως.
Μ’ αυτά και μ’ αυτά, λοιπόν, αναγκαζόμαστε να ανανεώσουμε το ραντεβού μας για την επόμενη εβδομάδα, προσμένοντας σπουδαίες εξελίξεις – μεταξύ των οποίων και η πολυπόθητη επικύρωση της υποψηφιότητας της Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, μπας και προσγειωθεί κάποια στιγμή στην Αθήνα και μπορέσουν κι οι εν Ελλάδι πολιτικοί παράγοντες να την επισκέπτονται, χωρίς να χρειάζεται να φτάσουν ως την άλλη άκρη του Ατλαντικού.
