Και να πει κανείς πως ο Αμερικανός πρόεδρος δεν είχε ρίξει προειδοποιητικές «βολές»… Είχε. Αχάριστο τον ανέβαζε, κακοντυμένο και επαίτη τον κατέβαζε. Κι η ρετσινιά της αχαριστίας, καθώς φαίνεται, δεν λέει να ξεκολλήσει από πάνω του, αφού ο Τραμπ επανέρχεται δριμύτερος την Κυριακή (23/11) για να δηλώσει – τη στιγμή που στη Γενεύη έχουν σηκώσει τα μανίκια και αποπειρώνται να λύσουν το αίνιγμα του περίφημου σχεδίου των 28 σημείων – ότι το Κίεβο δεν έχει εκφράσει καμία ευγνωμοσύνη (ως όφειλε) που όλος ο πλανήτης ασχολείται με την τύχη της Ουκρανίας.
Ενδεχομένως ο πλανητάρχης να μην έχει υπόψιν του τον Κίσινγκερ (ή να αποφεύγει να τον θυμάται, αφού εκείνος – εν αντιθέσει με τον ίδιο – κατάφερε να τιμηθεί με το πολυπόθητο Νόμπελ, κι ας έκανε μια οπή επί του ύδατος στο Βιετνάμ το ’73)· φαίνεται, όμως, ότι έχει υπόψιν του το αρχαιοελληνικό ρητό αγνώστου προελεύσεως περί του ευεργετηθέντος και της μοίρας του.
Εν τω μεταξύ, η Ευρώπη σύσσωμη έχει στρωθεί στη δουλειά, διεκδικώντας ένα ρολάκι δευτεραγωνιστή – που, για να λέμε και την αλήθεια, ό,τι περισσότερο απ’ την αφελή περιφορά του κομπάρσου, καλό είναι – κι ετοιμάζεται να κηρύξει επιστράτευση εν αναμονή της ρωσικής «αρκούδας», καθώς οι εικασίες για την ετοιμότητα της Ρωσίας να επιτεθεί βρίσκονται σε διαρκή αναζωπύρωση και ρίχνουν τη βαριά σκιά τους πάνω από τη Γηραιά Ήπειρο.
Οπότε, εν συντομία και για να μην χάνουμε τον (λιγοστό) καιρό μας, έχουμε και λέμε:
Αυτήν την εβδομάδα, ο Ντόναλντ Τραμπ επιβεβαίωσε τις υποψίες ότι το αυγουστιάτικο ραντεβού της Αλάσκας δεν πήγε καθόλου στράφι, αλλά απεναντίας έστρωσε για τα καλά το έδαφος· επαλήθευσε, εκ νέου, τους φόβους πως άλλοι θα πληρώσουν στο τέλος τον λογαριασμό· και – για να μην ξεχνιόμαστε κιόλας – έστειλε ένα τελεσίγραφο, το οποίο, πριν λαλήσει ο αλέκτωρ τρις, πήρε πίσω, περιμένοντας καρτερικά να βγάλουν οι «πρόθυμοι» τα κάστανα απ’ τη φωτιά.
Σε άλλα νέα, συνεχίζει να παλεύει κι ο ίδιος με τα δικά του «φαντάσματα», προσπαθώντας να σβήσει τη φωτιά που του άναψε – με κάποια χρονοκαθυστέρηση – ο Τζέφρι Έπσταϊν· «έχω μια χώρα να κυβερνήσω», απεφάνθη τελικά και απαίτησε πλήρη διαφάνεια, μπας και βγουν επιτέλους τα ψέματα των Δημοκρατικών στο φως.
Κι αυτή δεν ήταν η μοναδική έκπληξη που μας επεφύλασσε ο Ντόναλντ Τραμπ… «Βουνό με βουνό δεν σμίγει», λένε, όμως την Παρασκευή (21/11) ο Αμερικανός πρόεδρος όχι απλώς δεξιώθηκε στον Λευκό Οίκο τον «τρελοκομμουνιστή» και «θεόμουρλο» Ζοράν Μαμντάνι, αλλά έμεινε και κατενθουσιασμένος, με την πρώτη τους συνάντηση να μην καταλήγει σε σφαγή, αλλά στην έναρξη μίας πολλά υποσχόμενης συνεργασίας για το μέλλον της Νέας Υόρκης.
Ας πάρει κι αυτό το δρόμο του, θα σκέφτηκε ο πλανητάρχης, γιατί ο χρόνος τρέχει κι η Λατινική Αμερική περιμένει τη σειρά της· ήτοι ο Νικολάς Μαδούρο να πάρει πόδι και ο Λουίς Ινάσιο Λούλα να πάρει κανένα εκπτωτικό κουπόνι για τους δασμούς, τώρα που απηλλάγη (τουλάχιστον προσωρινά) από τον Ζαΐρ Μπολσονάρο, ο οποίος βρέθηκε πίσω απ’ τα κάγκελα.
Ωστόσο, ας μην κρυβόμαστε, αδιαμφισβήτητος πρωταγωνιστής στο παγκόσμιο θέατρο αυτήν την εβδομάδα ήταν – πέραν του Τραμπ που έχει το πόστο μόνιμο – η Μόσχα, η οποία λίγα είπε, σε πολλά ενεπλάκη.
Κι η Ελλάδα δεν θα μπορούσε να ξεφύγει απ’ το κάδρο…
Βασικά, θα μπορούσε· κατά τον ίδιο τρόπο που το έκανε μέχρι τώρα. Αλλά, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, συνεπαρμένος απ’ τον ενεργειακό «πυρετό» και τη λαίλαπα που ακούει στο όνομα Κίμπερλι Γκιλφόιλ (ή ενδεχομένως απ’ το χρέος του να διεκδικήσει ένα καλύτερο «αύριο» για αυτόν τον έρμο τόπο) μπήκε στο ρουθούνι του γίγαντα ή μάλλον… των γιγάντων.
Κι ο πρώτος εξ αυτών (ή αλλιώς Κρεμλίνο) εκτόξευσε μερικές απειλητικές προειδοποιήσεις, γιατί καλές οι δημόσιες σχέσεις, οι διπλωματικοί ελιγμοί κι οι αόριστες υποσχέσεις· καλά και μερικά όπλα προς την Ουκρανία, αλλά όταν το πράγμα φτάνει σε συμφωνίες για θαλάσσια drones, τα αστεία τελειώνουν.
Κι ο δεύτερος (ή αλλιώς Πεκίνο) τα είπε όλα με μια πανοραμική φωτογραφία κι έστειλε σαφές μήνυμα προς τις Ηνωμένες Πολιτείες ν’ αφήσουν ήσυχο το λιμάνι του Πειραιά. Άλλωστε, όπως μας υπενθύμισε κι η κινεζική πρεσβεία, «ο καλός φίλος στα δύσκολα φαίνεται» και δεν είναι να τον πετάς σαν την τρίχα απ’ το ζυμάρι, ευελπιστώντας να καλοπιάσεις τους νεοφερμένους. Εξάλλου, για καλή μας τύχη υπάρχει κι η Ελευσίνα…
Υπάρχουν, δε, και σχετικές ρυθμίσεις σ’ ένα κατά τα άλλα άσχετο νομοσχέδιο, γεγονός που δεν έκανε και ιδιαίτερα καλή εντύπωση στην αντιπολίτευση· ευθυγραμμίζονται, όμως, με το «εθνικό συμφέρον», όπως μας πληροφόρησε ο Υπουργός Ανάπτυξης, Τάκης Θεωδορικάκος, οπότε θα κάνουμε την καρδιά μας πέτρα και θα πάμε παρακάτω.
Όχι και πολύ παρακάτω, όμως· στη Βουλή θα μείνουμε, όπου οι εβδομαδιαίες εξελίξεις απεδείχθησαν κωμικοτραγικές.
Και εξηγούμεθα: να περιμένεις τόσες μέρες και να κάνεις γαϊδουρινή υπομονή, προσδοκώντας να ξημερώσει η ριμάδα η Πέμπτη, για να αποκτήσουν τα πράγματα κάποιο νόημα, να σηκώνεσαι πρωί πρωί όλο προσμονή κι αδημονία και πριν ακόμη προλάβεις να ρίξεις τον καφέ στην κούπα να μαθαίνεις ότι ο Γιώργος Ξυλούρης είχε τελικά άλλα σχέδια… Ε, αυτό δεν το θέλει ούτε ο Θεός, ούτε ο διάβολος. (Η Νέα Δημοκρατία, οκ, δεν χαλάστηκε κιόλας).
Κι από ’κει που είχες προετοιμαστεί για το σόου του μήνα, να σου μένει αμανάτι ο (ανυποψίαστος) Ανδρέας Στρατάκης, που ούτε γιατί του έχουν κολλήσει το παρατσούκλι «Χασάπης» γνωρίζει, ούτε πώς θα «ελευθερώσει το σπίτι του» απ’ αυτόν το δαίμονα των «αθηναϊκών πάνελ» που τον έχουν καταδικάσει, ούτε τίποτα. Το μόνο που ξέρει – και σιγά την σπουδαία ανακάλυψη – πως μαζί με τον Αντρέα πέθανε και το ΠΑΣΟΚ. Τουλάχιστον, μας έδωσε μια εξήγηση γιατί τόσοι πάλαι ποτέ «σοσιαλιστές» άρχισαν αίφνης να «μπλεδίζουν».
Κι αφού μάθαμε πως ο Ανδρέας Παπανδρέου του 21ου είναι – για τον κ. Στρατάκη και τους συν αυτώ – ο Κυριάκος Μητσοτάκης (και, εντάξει, €2 δισ. αυξήσεις θα δώσει, τι άλλο να κάνει;), το μόνο συγκλονιστικό που μας απόμεινε για να βγάλουμε την εβδομάδα ήταν: οι έπαινοι του Υπουργού Υγείας, Αδώνιδος Γεωργιάδη, για τον «μεγαλύτερο παπάτζα» που έχει γεννήσει αυτός ο τόπος (όχι, δεν μιλούσε αυτοκριτικά)· οι διενέξεις ΝΔ – ΠΑΣΟΚ για το εάν ο Μακάριος Λαζαρίδης είναι τραμπούκος ή όχι· τρεις νέες δημοσκοπήσεις που μας είπαν όσα ήδη ξέραμε· η απόφανση Κασσελάκη πως χρειάζονται «φρέσκα» πρόσωπα στην πολιτική· κάτι μισερά αποσπάσματα απ’ την «Ιθάκη» για να εξάψουν την περιέργειά μας (ή και όχι…)· και η αποχώρηση του Διαμαντή Καραναστάση απ’ τη Βουλή, ο οποίος έκλεισε την λερή πόρτα του Κοινοβουλίου πίσω του, για να γυρίσει στον Πολιτισμό.
Εντάξει, βαρύ αυτό το τελευταίο, γιατί η «“Πλεύση” έχασε τον πυλώνα της» και η Βουλή την ευκαιρία της να εκπολιτιστεί, αλλά τι να γίνει; Μέσα στ’ άλλα, θα το πιούμε κι αυτό το πικρό ποτήρι. Τουλάχιστον – κι αυτό είναι μία κάποια παρηγοριά – υπάρχει ο Κωνσταντίνος Αργυρός, ο οποίος πέρα από προικισμένος τροβαδούρος, κρατά τις αντένες του σε εγρήγορση και ενημερώνει (κατά δήλωσή του) τη νέα του γκρούπι – και πρέσβειρα των ΗΠΑ στη χώρα – για τις ανάγκες που υπάρχουν στην Ελλάδα. Στα της Cosco, μόνο, κάτι θα ξέχασε, φαίνεται, και πήγε να γίνει διπλωματική καραμπόλα…
Κατά τα άλλα, αναμένουμε από βδομάδα την επανέναρξη της Εξεταστικής, ελπίζοντας πως οι λοιποί μάρτυρες δεν θα μας αφήσουν στα κρύα του λουτρού· και γενικώς προσδοκούμε, όπως πάντα, τα καλύτερα σε όλα τα μέτωπα.
