Κι εντάξει, μπορεί την τελευταία εβδομάδα του μήνα να μην σημειώθηκαν κοσμοϊστορικές αλλαγές, όμως – για να μην είμαστε κι αχάριστοι – δεν μας άφησε δυσαρεστημένους.

Κι αφού η καλή ημέρα (όπως κι η κακή, άλλωστε) απ’ το πρωί φαίνεται, η παρελθούσα εβδομάδα έδειξε ήδη από τη Δευτέρα (24/11) ότι σκόπευε να μας προφυλάξει από την προεόρτια νωχέλεια και ραστώνη και να μας κρατήσει σε εγρήγορση. Και φυσικά για αυτό το δώρο δεν ευθύνεται το αιφνίδιο χειμερινό γύρισμα του καιρού, ούτε που ο Κηφισός έγινε ποτάμι και βγήκαν τα αγροτικά στους δρόμους για να σώσουν την κατάσταση. Ευθύνονται, βασικά, οι πολυαναμενόμενες εκδοτικές κυκλοφορίες του μήνα, οι οποίες – για να τα λέμε κι όλα – δεν άργησαν να γίνουν κι εκδοτικές επιτυχίες.

Ξεπούλησε, λοιπόν, η νέα «Αλεξιάς» και το πιεστήριο έχει πάρει ξανά φωτιά, ένεκα ανάγκης ανεφοδιασμού – μην μείνει κάνα ράφι άδειο και χαθήκαμε! Τώρα, το αν θα προλάβουν να γίνουν και κάνα δυο διορθώσεις, για να επιστρέψει κι η έρμη η Ρίγα εκεί που ανήκει, παραμένει άγνωστο. Πάντως, λίγη σημασία έχει, αφού δεν ήταν, άλλωστε, αυτό το μικρό ολίσθημα η θρυαλλίδα για να στραφούν άπαντες εναντίον του πρώην προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ και πρωθυπουργού, Αλέξη Τσίπρα.

Η λίστα των θυμάτων του μακρά, οι κατηγορίες παρεμφερείς – με την αγνωμοσύνη και την έλλειψη πολιτικού πολιτισμού εκ μέρους του προέδρου σε πρώτο πλάνο· η διάθεση των εμπλεκομένων κάπου μεταξύ αμφισβήτησης, ενόχλησης, απαξίας και χλεύης· η διάθεση των μη εμπλεκομένων, οι οποίοι έσπευσαν να αξιοποιήσουν κατά τον καλύτερο τρόπο τις διαρροές και τη γενική αναμπουμπούλα, πάνω κάτω η ίδια· και η διάθεση του ιδίου του συγγραφέα σταθερά ανεβασμένη, παιγνιώδης και σύμφωνη με όλα τα τερτίπια του μάρκετινγκ, με το βλέμμα στο Παλλάς και τα επόμενα τριάντα χιλιάδες αντίτυπα.

Εν ολίγοις, πλην της ρετσινιάς του τρίτου Μνημονίου και του «δείξε μας πώς αποτυγχάνει με πάταγο το “πρώτη φορά Αριστερά”», ο κ. Τσίπρας φέρει πλέον μερικά ακόμη ράμματα στη γούνα του, τα οποία τον αναβαθμίζουν σε έναν φαντασιόπληκτο και πολιτικά ανώμαλο προδότη, ολίγον αφελή κι ολίγον ψεύτη, με ροπή προς το ομοφοβικό κουτσομπουλιό και την κατασκευή βολικών αφηγημάτων με ελαφρότητα και πλήθος από ανακρίβειες.

Κι αφού ελέω Τσίπρα θυμηθήκαμε κι αρκετούς που είχαμε ξεχάσει (βλέπε τους συμπαθέστατους Πάνο Σκουρλέτη και Παναγιώτη Λαφαζάνη), σκαλίσαμε παλιές περασμένες ιστορίες πριν από το κύκνειο άσμα του ΔΟΛ, αποκαταστάθηκε μετά τυμπανοκρουσιών κι η αίγλη του Πάνου Καμμένου (που αν και σε… «αγρανάπαυση», δεν χάνει ευκαιρία να μας υπενθυμίζει ότι μας περιμένει στη γωνία), ας προσδεθούμε, γιατί έρχονται εξελίξεις που θα κόψουν την ανάσα!

Κι αν αυτό δεν είναι το κατάλληλο «σήμα» για να καταπιαστούμε με την ταλαίπωρη υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, τότε ποιο είναι;

Έχουμε και λέμε, λοιπόν:

Η κα Πόπη Σεμερτζίδου (γνωστή και ως «Φεράρι») δεν μας απογοήτευσε και προσήλθε στην Εξεταστική. Λίγα μας είπε, πολλά καταλάβαμε. Το σπουδαιότερο αυτών πως οι ρεμούλες στις επιδοτήσεις είναι για τους τυχερούς ή κάνουν… τους τυχερούς· αναλόγως πώς θα το δει κανείς.

Και μία εντελώς συνειρμική παρένθεση τώρα: κάποτε στο ιστορικό «Λαχείο Συντακτών», οι πρώτοι των πρώτων κέρδιζαν ολόκληρες νεόδμητες πολυκατοικίες και οι λιγότερο τυχεροί παρηγορούνταν με κανένα διαμέρισμα ή αυτοκίνητο ή – στη μεγάλη αναβροχιά – μερικά εκατομμύρια δραχμές. Στοίχημα ότι εάν έβγαινε κανένα λαχείο «Ευσυνείδητου Αγρότη», θα γινόταν της μουρλής! Πάντως, σε κάθε περίπτωση, ας κρατάμε από ’δω και πέρα κανένα τεφτέρι με τα κέρδη γιατί έχουμε χάσει τον λογαριασμό.

Κι ένα δεύτερο τεφτέρι ας κρατήσουμε – καλού κακού – για συγγένειες και κουμπαριές· κι ένα λεξικό μαζί, να δούμε επιτέλους πώς ορίζεται η έννοια «κουμπάρος» στην υπόλοιπη Ελλάδα, πλην Κρήτης, μήπως και βγάλουμε καμιάν άκρη.

Πάντως, ο κ. Ξυλούρης – κουμπάρος κανονικός ή ιμιτασιόν της οικογενείας Μητσοτάκη – έχει μία ακόμη ευκαιρία (ένεκα μεγαλοψυχίας Μαξίμου) να πάρει τους φακέλους του παραμάσχαλα και να τα εξηγήσει όλα χαρτί και καλαμάρι περί τας αρχάς του νέου μήνα.

Κι όσο τον περιμένουμε μ’ ανοιχτές αγκάλες, ευκαιρία να ασχοληθούμε με μερικά άλλα φλέγοντα, όπως:

• το τι θα αλλάξει τελικά με την «παλινόρθωση» των Συλλογικών Συμβάσεων και το εάν πρόκειται για μία «ιστορική συμφωνία» ή ένα «ιστορικό ψέμα»… ή κάτι στ’ ανάμεσο
• το πού θα καταλήξει η βεντέτα Γεωργιάδη – Κωνσταντοπούλου, οι οποίοι λίγο έλειψε προ μερικών ημερών να ξεριζώσουν τα έδρανα της Βουλής και να τα πετάξουν ο ένας στην άλλη (και τούμπαλιν)
• το τι ακριβώς έχει κατά νου ο Νίκος Ανδρουλάκης, λέγοντας πως το ΠΑΣΟΚ είναι το μόνο κόμμα που «κλέβει» ψήφους από τη Νέα Δημοκρατία (η οποία, παρεμπιπτόντως, συνεχίζει να φλερτάρει με το τριαντάρι)
• το πώς θα μπορούσε (με ψυχαναλυτικούς ενδεχομένως όρους) να εξηγηθεί η εμμονή του Νίκου Καραχάλιου με το «Κύμα» και την πολιτική καριέρα της Μαρίας Καρυστιανού
• και το πώς θα μπορούσε (με πολιτικούς ενδεχομένως όρους) να εξηγηθεί η πρωτιά των ιδρυτών του «πλέον επιτυχημένου πολιτικού ιστότοπου της χώρας μας» (στον Άδωνι Γεωργιάδη το copyright) στις κάλπες του Βόρειου Τομέα που στήθηκαν για τις εσωκομματικές της ΝΔ.

Τώρα, μιλώντας περί της μάστιγας του «ανεξήγητου», σαφώς και θα είχε τεράστιο ενδιαφέρον να καταπιαστούμε και με τα καμώματα του Ντόναλντ Τραμπ.

Ωστόσο, κοιτάζοντας το πράγμα από μεγαλύτερη απόσταση, αναρωτιέται κανείς: πραγματικά θα είχε τόσο ενδιαφέρον; Κι η απάντηση, μάλλον, δεν είναι καταφατική, διότι τις τελευταίες ημέρες ο Αμερικανός πρόεδρος δεν μας έχει προσφέρει τίποτε περισσότερο πέρα από παρασκηνιακές κινήσεις σχετικά με το Ουκρανικό.

Κι όπου Ουκρανικό, ίσον αδιέξοδο και παλινωδία: ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι προσπαθεί να κρατήσει το ενδιαφέρον του Τραμπ ζωντανό (κάνει και μερικές εκκαθαρίσεις για τα μάτια του κόσμου κι ανάθεμα αν ξέρουμε τι συμβαίνει στ’ αλήθεια)· ο Βλαντιμίρ Πούτιν δεν προσπαθεί καθόλου, γιατί προς το παρόν είναι ο πωλών τοις μετρητοίς· ο Στιβ Γουίτκοφ κάνει τον συμβουλάτορα σε διπλό ταμπλό· κι η Ευρώπη σκέφτεται και… συγχύζεται.

«Ευλογημένοι αυτοί που δεν ελπίζουν τίποτε, γιατί δεν θα απογοητευθούν ποτέ», είχε πει κάποτε ο Ιρλανδός συγγραφέας Τζόναθαν Σουίφτ, που γεννήθηκε σαν σήμερα τον πολύ μακρινό 17^ο αιώνα. Μιας και το απόφθεγμα αποδεικνύεται διαχρονικά αλάνθαστο, ας οπλιστούμε κι εμείς με όσο λιγότερες ελπίδες γίνεται, ας αφεθούμε στην αχλή των εορτών κι ας ευχηθούμε οι απογοητεύσεις να είναι μόνον τόσες, όσες μπορούμε να αντέξουμε.

Υ.Γ.: Κι αφού είμαστε στις ευχές, τώρα που γυρίζει: ας ευχηθούμε στον Αλέξη Τσίπρα η παρουσίαση της «Ιθάκης» την επικείμενη Τετάρτη (3/12) να είναι τόσο επιτυχής όσο κι η προηγηθείσα «πρώτη» της «Ρώμης» του κ. Γεωργιάδη (νέο «φετίχ» κι αυτό με τους γεωγραφικούς τίτλους) και με εξίσου σπουδαίες παρουσίες. Εντάξει, τα στελέχη της Ομάδας Αλήθειας και λοιπούς επιφανείς δημοσιογράφους και πολιτικούς δεν θα περιμένουμε να δούμε· αυτό είναι ένα σοβαρό πλήγμα από μόνο του. Κι απ' την άλλη, ο «Οδυσσέας 2.0» έχει κακοκαρδίσει τόσο κόσμο που από ένα σημείο και μετά είναι και ζήτημα αξιοπρέπειας. Αλλά – πού θα πάει – όλο και κάποιος θα φανεί μεγαλόψυχος· από περιέργεια τουλάχιστον...