Για την ακρίβεια, δεν τους απογοήτευσε απλώς, κουρέλι τους έκανε. Και τι δεν είπε! και για «ζεστοθεσούληδες», ενθυμούμενος τον Μενέλαο Λουντέμη, είπε· και για κόμμα που δεν έχει πλέον πρόεδρο, αλλά ιδιοκτήτη είπε· και για καθεστώς μίλησε, σημειώνοντας, μάλιστα, πως αυτό ακριβώς αγωνίζεται να διαφυλάξει ο Κυριάκος Μητσοτάκης κι όχι την παράταξη.
Σε γενικές γραμμές, και δια να μην μακρηγορούμε, ακολούθησε με ευλαβική συνέπεια μία στρατηγική αποδόμησης σε όλα τα επίπεδα: και η κυβερνητική πολιτική είναι λάθος και ο ενορχηστρωτής της ό,τι χειρότερο θα μπορούσε να λάχει στη Δεξιά, αλλά και στον τόπο. Όσο για την «καυτή πατάτα», αυτήν την πήρε στα χέρια του, την περιεργάστηκε, μας είπε περί νέων και παλαιών ιδεών, περί της ενοποιού δύναμης του πατριωτισμού, περί δημοσκοπήσεων και μας την έδωσε πίσω για να αποφανθεί η κοινωνία, που – ως προσήκει – έχει τον πρώτο λόγο.
Σοφή και μετρημένη στάση, θα έλεγε κανείς, ιδίως συγκρίνοντάς την με το ταμάχι που έχει πιάσει τον πάλαι ποτέ «γαλάζιο» επικοινωνιολόγο, Νίκο Καραχάλιο, να κάνει με το στανιό τη Μαρία Καρυστιανού να… καβαλήσει το «Κύμα».
Τέλος πάντων, ο καθείς κι ο πόνος του. Το θέμα είναι πως μαντάτα περί κόμματος δεν είχαμε, αλλά είχαμε περί βιβλίου. Και τα μάθαμε περίπου όλα: και το εξώφυλλο και την τιμή και την ημερομηνία της παρουσίασης και ότι ο Στέφανος Κασσελάκης δεν έχει καμία όρεξη για βραδιές ανάγνωσης, όπως επίσης κι ο Άδωνις Γεωργιάδης, και ότι η «Ιθάκη» θα κάνει κάποιους να νιώσουν ολίγον τι άβολα.
Ε εντάξει, εδώ άβολα νιώθουμε πια σε καθημερινή βάση, η «Ιθάκη» θα μας τρομάξει;
Για παράδειγμα, κάπως άβολη ήταν η στιγμή που ο Υπουργός Υγείας αποφάσισε να μοιραστεί τις «καθαρά προσωπικές του απόψεις» περί οπλοκατοχής κι «αμερικανικού μοντέλου»· κάπως άβολη (για τον ίδιο, δηλαδή) ήταν κι η στιγμή που ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης – βουτηγμένος στα προβλήματά του με την κρητική μαφία – αναγκάστηκε να πάρει αποστάσεις ασφαλείας από τον «καλό του φίλο»· κάπως άβολη ήταν κι η παραίτηση-απόλυση αστραπή του Γρηγόρη Σκλήκα απ’ τα ΕΛΤΑ και το «άδειασμα» τόσων βουλευτών που έφαγαν πόρτα, προσπαθώντας να μπουν στην αίθουσα για να καταλάβουν τι στα κομμάτια γίνεται· κάπως άβολη, τέλος, ήταν και η Εξεταστική για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, στην οποία είναι απορίας άξιον γιατί σέρνονται τόσοι άνθρωποι, αφού ουδείς γνωρίζει, ουδείς θυμάται, ουδείς ευθύνεται για καμία παρασπονδία.
Η «καμπάνα» εδώ χτυπάει για τους κκ. Μάκη Βορίδη, Λευτέρη Αυγενάκη και Γιώργο Στρατάκο, οι οποίοι πέραν του ότι έδωσαν τροφή στα γραφεία Τύπου των κομμάτων, δεν μας προσέφεραν καμία σπουδαία «χαρά». Βέβαια, τα καλύτερα έρχονται και το πάρτυ θα αρχίσει οσονούπω με την κλήτευση των «Φεράρι», «Φραπέ» και «Χασάπη», οπότε ας κρατήσουμε δυνάμεις κι ας περιμένουμε καρτερικά.
Κατά τα λοιπά, πολλά προβλήματα δεν έχουμε, τουναντίον μάλιστα, αφού και με τους Αμερικανούς συσφίξαμε τις σχέσεις μας και ιστορικές ενεργειακές συμφωνίες κάναμε και γενικώς η ανάπτυξη τρέχει με ταχύτητα φωτός. Κρατάμε μόνον την ατάκα του κ. Γεωργιάδη (καθώς αποτυπώνει άριστα το κλίμα) πως μετά το deal ΔΕΠΑ-ΑΚΤΟΡ για το LNG «ο Εξάρχου θα μπει κάποια στιγμή στα σχολικά βιβλία ιστορίας» και πάμε στα πραγματικά κακά νέα της εβδομάδος.
Μεταφερόμαστε, λοιπόν, αστραπιαία στην άλλη άκρη του Ατλαντικού…
και βρίσκουμε τον Ντόναλντ Τραμπ, σύννου και κατηφή, να ταλανίζεται για το μέλλον της Οικουμένης, τώρα που ο κομμουνιστικός κίνδυνος έχει σκεπάσει σαν βαρύ πέπλο ομίχλης τη Νέα Υόρκη.
Πολλές σκέψεις περνούν απ’ το μυαλό του Αμερικανού προέδρου· σκέφτεται το Σύμφωνο Αντικομιντέρν, σκέφτεται την πάλαι ποτέ κραταιά Αυτοκρατορία της Ιαπωνίας, σκέφτεται ακόμη και το κινεζικό Κοουμιτάνγκ, το μυαλό του μένει κολλημένο στην Πρώτη Κόκκινη Τρομοκρατία, αλλά άκρη δεν μπορεί να βγάλει. Διότι άντε κομμουνιστής (ή έστω δημοκρατικός σοσιαλιστής), να πάει στα κομμάτια, αλλά και Μουσουλμάνος; Αυτό, πια, δεν καταπίνεται με τίποτα!
Κι όμως έτσι έχουν τα πράγματα, όποτε ο Ντόναλντ Τραμπ – πάνω σε μία συναισθηματικά φορτισμένη στιγμή – αποφάσισε να «κόψει» την ομοσπονδιακή χρηματοδότηση και να ετοιμάσει ένα καλό καταφύγιο στη Φλόριντα για όσους Νεοϋορκέζους θελήσουν να ξεφύγουν απ’ τον κομμουνιστικό εφιάλτη. Τελικά, βέβαια, άλλαξε κάπως γνώμη κι είπε ότι ενδέχεται και να βοηθήσει ελαφρώς τον Ζοράν Μαμντάνι για να μην καταδικαστούν κι εντελώς τόσοι αθώοι άνθρωποι. Τι θα φέρει το μέλλον, μένει να το δούμε.
Ούτως ή άλλως, έχει κι μ’ άλλα να καταπιαστεί, όπως, ας πούμε, τα πυρηνικά, μιας κι ο Βλαντιμίρ Πούτιν το έχει πάρει ζεστά το πράμα κι ετοιμάζεται ν’ αρχίσει τις δοκιμές. Κι εν τω μεταξύ, σαν να μην έφταναν αυτά, έχει να βγάλει άκρη και με το BBC που δεν σταματά την προπαγάνδα και τη διασπορά fake news.
Ευτυχώς, όμως, δεν έχει πια να σκέφτεται για την Ελλάδα, αφού πήρε τη σοφή απόφαση να στείλει στο πόδι του την Κίμπερλι Γκιλφόιλ κι όλα πια θα πάρουν το δρόμο τους.
Για την ακρίβεια, τον έχουν ήδη πάρει, πράγμα που φάνηκε διάφανα περί τα μέσα της εβδομάδος στο πολύ επιτυχημένο σουαρέ καλωσορίσματος που διοργάνωσε η νέα πρέσβειρα των ΗΠΑ στην πρεσβευτική κατοικία.
Πάμε, λοιπόν, στα πιπεράτα της εβδομάδος, για να κλείσουμε ευχάριστα:
Και ποιος δεν παρευρέθη στη σεμνή αυτή τελετή! Από εξέχοντες επιχειρηματίες του τόπου, μέχρι τους Αμερικανούς Υπουργούς που επισκέφτηκαν την Αθήνα, αλλά και μέλη «πρώτης γραμμής» του ελληνικού υπουργικού συμβουλίου. Φήμες λένε πως έλειπε μόνον ο Κωσταντίνος Αργυρός. Δεν ξέρουμε, παρ’ όλα αυτά, εάν δεν προσεκλήθη ή είχε κάποια άλλη μάζωξη να παραστεί· εάν διαλευκανθεί αυτό το μυστήριο, θα επανέλθουμε.
Πάντως, τις εντυπώσεις έκλεψε ο Νίκος Δένδιας με τον ηγετικό του «αέρα», ενώ ιδιαίτερα ευχαριστημένοι φάνηκαν και οι κκ. Άδωνις Γεωργιάδης, Κωνσταντίνος Κυρανάκης και Κυριάκος Πιερρακάκης.
Ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα ήταν, δε, και η ομιλία του Αμερικανού Υπουργού Κρις Ράιτ, ο οποίος τόνισε την εγγύτητα μεταξύ Ελλάδας και Ηνωμένων Πολιτειών στη βάση του επαναστατικού συνθήματος «Liberty or death», ενώ τελειώνοντας την ομιλία του, απεφάνθη σθεναρά πως στο δίλημμα «ελευθερία ή θάνατος», εμείς διαλέγουμε την «ελευθερία».
Πάλι καλά που το διευκρίνισε, γιατί υπήρχε περιθώριο αμφιβολίας…
