Κι επειδή οι καιροί ου μενετοί κι οι δυσκολίες μάς έρχονται με το τσουβάλι, ας μπούμε στο ψητό με τις… αγωνίες ενός Προέδρου· για την ακρίβεια του Προέδρου. Του πρώτου πολιτειακού παράγοντα αυτού του δύστυχου τόπου, ο οποίος κάθεται σ’ αναμμένα κάρβουνα, στριφογυρίζει τις νύχτες στο κρεβάτι του, βλέπει εφιάλτες με τον ίδιο να κρατά την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης σαν το Άγιο Δισκοπότηρο και να μην έχει πού να τη δώσει, διαβάζει και ξαναδιαβάζει το Σύνταγμα παλεύοντας να βρει κανένα «παραθυράκι» στο άρθρο 37, αλλά επί ματαίω…
Ναι, το συμπέρασμα εξάγεται αβίαστα: ο Κωνσταντίνος Τασούλας υποφέρει. Και πώς αλλιώς, άλλωστε, όταν βλέπει το μετά-μητσοτακικό χάος να έρχεται καλπάζοντας και δεν μπορεί να κάνει τίποτε για να το σταματήσει; Εμ, η Ηρώδου του Αττικού δεν είναι σπαρμένη με ροδοπέταλα, αλλά με αγκάθια· αν είχε πάρει τη σώφρονα απόφαση να παραμείνει στα έδρανα της Βουλής, ενδέχεται να ένιωθε λιγότερο ανήμπορος.
Τέλος πάντων, ομολογουμένως λυπηρό που ο Πρόεδρος έχει βυθιστεί στην ανησυχία (και, δη, τόσο πρόωρα) και τον ευχαριστούμε που μας έκανε κοινωνούς αυτής (ως μη όφειλε), αλλά – έτσι, για να τον γλυκάνουμε λίγο – ας επικεντρωθούμε στα σπουδαία της εβδομάδος, τα οποία αποδεικνύουν ότι ακόμη κι αν ο Κυριάκος Μητσοτάκης εγκαταλείψει, μετά την άνοιξη του ’27, το Μαξίμου, ουδεμία ανησυχία θα έπρεπε να υπάρχει για το μέλλον του τόπου, που θα έχει βγει πολλαπλά κερδισμένος.
Βασικά, θα έχει βγει «ενεργειακά» κερδισμένος, αφού μετράμε μέρες για να γίνει η Ελλάδα ο σημαντικότερος ενεργειακός κόμβος της Αν. Μεσογείου κι ένας εκ των σημαντικότερων εταίρων των Ηνωμένων Πολιτειών. Και ένεκα τέτοιων εξελίξεων, θα ωφεληθεί κι η Ουκρανία, με την οποία – όπως τόνισε ο Κυριάκος Μητσοτάκης – μας συνδέουν ιστορικοί δεσμοί.
Κατά τα λοιπά, το ότι δεν έχουν βρεθεί ακόμη κοιτάσματα φυσικού αερίου και πετρελαίου στο Ιόνιο και το ότι το περιλάλητο καλώδιο δεν έχει αγγίξει ούτε κατά ένα χιλιοστό τα νερά του Αιγαίου, είναι λεπτομέρειες άνευ ουσίας. Όλα θα γίνουν κι οι επενδυτές θα συρρεύσουν μόλις ολοκληρωθούν οι μελέτες, ας μην βιαζόμαστε. Στο κάτω κάτω, οι πανηγυρισμοί ποτέ δεν είναι προς αποδοκιμασία κι οικτιρμό – δεν θα ποινικοποιήσουμε και τη χαρά τώρα!
Ποινικοποιήσαμε τα όπλα· αρκεί. Ή και όχι. Πάντως, ο Θάνος Πλεύρης – ναι, ναι ο Υπουργός Μετανάστευσης· αυτός που έμπλεος υπερηφάνειας είπε ότι έχουμε την πιο αυστηρή μεταναστευτική πολιτική; ε αυτός – δεν μας απεκάλυψε και τίποτε σπουδαίο. Και συγγνώμη που το λέμε, δηλαδή, αλλά… να, μας είπε ότι δεν θέλει να φτιάξει κι οπλοστάσιο στο υπόγειό του σπιτιού του, ένα revolver, όμως, για την κακιά την ώρα θα το ’θελε. Εξάλλου – ακολουθώντας τη συλλογιστική του πάντα –, στο πλαίσιο της αυτοάμυνας, είτε «ριχτείς» στον ληστή με το κηροπήγιο, είτε του κολλήσεις το πιστόλι στον κρόταφο, είτε του «τινάξεις» τ’ άντερα με την καραμπίνα, το ίδιο κάνει. Επομένως, ας γραφτούμε σε κανένα σύλλογο σκοποβολής κι ας ευχηθούμε, απλώς, ν’ αποφύγουμε το βαρύ αιματοκύλισμα.
Το οποίο, παρεμπιπτόντως, φαίνεται ότι δεν θα αποφύγουμε άμα τη κυκλοφορία της «Ιθάκης», στην οποία ο Λεοπόλδος Μπλουμ του 21ου τα βάζει – αν λάβουμε σοβαρά υπόψιν τις εκούσιες κι ακούσιες διαρροές – με θεούς και δαίμονες και πελαγοδρομεί, όπως ακριβώς κι η Αριστερά στο ταξίδι της προς τον Σοσιαλισμό. Κρίμα (από λογοτεχνική σκοπιά· κι από πρακτική ίσως) που η αφήγηση ακολουθεί τη ζωή του ήρωα για παραπάνω από ένα εικοσιτετράωρο. Κρίμα που ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν θα μπορεί, μετά την τρικλοποδιά που έβαλε ο ίδιος στον εαυτό του, να ομολογήσει δημοσίως ότι δεν αντιστάθηκε στον πειρασμό και διάβασε το… ενδιαφέρον αυτό «μυθιστόρημα».
Κι επίσης κρίμα που κανείς ακόμη δεν έχει σκεφτεί να επιστρατευθούν κι οπτικοακουστικά μέσα για την παρουσίαση των περιπετειών του κ. Τσίπρα. Μιας κι η Ζωή Κωνσταντοπούλου, πάντως, άνοιξε τον δρόμο, δεν είναι αργά για να τεθεί κι αυτό επί τάπητος. Άλλωστε, ο «Καποδίστριας» όπου να ’ναι βγαίνει στις αίθουσες κι ο Γιάννης Σμαραγδής αναζητά την επόμενη ταινία-σταθμό της καριέρας του. Ε, ας επιστρέψει επιτέλους ο Οδυσσέας στον τόπο του, ευκαιρία είναι!
Και μιλώντας περί ευκαιριών, «έσκασε» αίφνης και μία ακόμη περί τα τέλη της εβδομάδος – κι είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα: ο Χάρης Δούκας ήταν ένας εκ των τριών βασικών ομιλητών σε εκδήλωση στο θρυλικό «Ρομάντζο», όπου και πήγε για να μας εκθέσει το όραμά του για την Αθήνα. Και πολύ άργησε! Τώρα που το ξέρουμε, αν τυχόν είναι ποτέ υποψήφιος, θα μπορούμε να τον εκλέξουμε για να το υλοποιήσει κιόλας…
Αρκετά, όμως, με το σκώμμα· έχουμε (κι άλλα) ευχάριστα…
αφού στις αρχές της εβδομάδος αποκαλύφθηκε ότι η Ελλάδα δεν είναι η μόνη χώρα που κάνει μπαγαποντιές στις αγροτικές επιδοτήσεις! Να που η ελληνική κυβέρνηση είχε – για μία ακόμη φορά – δίκιο· κι άλλοι κλέβουν! Από τούδε και στο εξής, θα αναμετρηθούμε στα ίσα με τη Βόρεια Μακεδονία. Παίρνουμε ποπ κορν, λοιπόν, κι ευχόμαστε να… κερδίσει ο καλύτερος.
Κι η σκανδαλολογία, προφανώς, δεν σώνεται εδώ· λίγο προς τον βορρά να πάμε, πέφτουμε πάνω στο Κίεβο, όπου δεν βρίσκουν πια άδειο στρώμα να γεμίσουν με δολάρια και κυκλοφορούν με τις ράβδους παραμάσχαλα. Δύο υπουργεία έμειναν «ορφανά» προς το παρόν, ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι δήλωσε έκπληκτος, η Κάγια Κάλας δήλωσε απογοητευμένη για αυτό το «εξαιρετικά ατυχές» γεγονός κι εμείς αναμένουμε, από βδομάδα, να μάθουμε για πόσες χρυσές τουαλέτες και κρυστάλλινα πόμολα έφτασαν τελικά οι «ενεργειακές» μίζες.
Χωρίς πολυτέλεια η ζωή είναι αβάσταχτη· αλλά ενίοτε και με πολυτέλεια αβάσταχτη είναι, όπως θα μπορούσε τούτη την εβδομάδα να μας διαβεβαιώσει τόσο ο Νικολά Σαρκοζί, που ο Θεός τον λυπήθηκε και γύρισε στο φτωχικό του, όσο κι ο Αμερικανός πρόεδρος, Ντόναλντ Τραμπ, που έχει βρεθεί κι αυτός να τρέχει δίχως προορισμό. Κι ο λόγος, το φάντασμα του Τζέφρι Έπσταϊν που τον έχει στοιχειώσει για τα καλά, συνεχίζοντας να του στέλνει e-mail απ’ τον άλλο κόσμο. Πάντως, μια φορά, για να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους: ο μακαρίτης ήταν με τους «μπλε»· περιμένουμε εναγωνίως τις εξηγήσεις της οικογενείας Κλίντον!
Κατά τα λοιπά, το shutdown έληξε (ενδόξως), ο Ίλον Μασκ επανεμφανίστηκε με αμείωτη πολεμική διάθεση, ο Εκρέμ Ιμάμογλου ενδέχεται να περάσει (κυριολεκτικά) αιώνες στη φυλακή και ο αποχαρακτηρισμένος πλέον πρόεδρος της Συρίας, Αχμέντ αλ Σάρα, διέβη τον Ατλαντικό και έκλεισε μερικά deals στον Λευκό Οίκο με τον Αμερικανό ομόλογό του.
Ε, εντάξει, αφού μέχρι κι οι πάλαι ποτέ επικηρυγμένοι τρομοκράτες έβαλαν το κοστούμι τους κι αποσπέρισαν στον Κήπο των Ρόδων, είμαστε κι εμείς έτοιμοι να υποδεχτούμε τη νέα εβδομάδα με αδημονία, αισιοδοξία και λαχτάρα.
