Στα δικά μας, η πρώτη του μήνα ήταν – ως όφειλε – σαν καλοστημένη φάρσα, με την επανέναρξη της δίκης των Τεμπών και τις νέες δικογραφίες για τον ΟΠΕΚΕΠΕ να «σκάνε» με διαφορά λίγων ωρών.
Στη δικαστική αίθουσα Λαρίσης, τα μέτρα ασφαλείας ήταν δρακόντεια, ο έλεγχος αυστηρός και η ταξιθεσία που σχεδίασε ο κ. Φλωρίδης φύσαγε· παρά ταύτα, οι εντάσεις κι οι σαματάδες δεν απεφεύχθησαν, με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου να βρίσκεται και πάλι στο επίκεντρο, κατηγορούμενη πως προσπαθεί να «μπλοκάρει» τη διαδικασία.
Και πάνω που νομίζαμε ότι αυτό θα ήταν το «θέμα» της εβδομάδας, επανέρχεται ξανά στο προσκήνιο η υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ, με τις δικογραφίες να πέφτουν βροχή, και τα παίρνει όλα σβάρνα.
Για την ακρίβεια, δύο Υπουργούς κι έναν Υφυπουργό πήρε – μέχρι τα τώρα – σβάρνα. Α! κι έναν κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο που δεν λέει να στεριώσει πουθενά (δηλαδή, έτσι όπως πάει το πράμα, καλύτερα να ξαναπροσπαθήσει στην επόμενη θητεία της ΝΔ), μαζί με τον γραμματέα του κόμματος, ο οποίος – λέει – ήταν ο πρώτος που παραιτήθηκε, συγκινώντας τα μέγιστα τον πρωθυπουργό για την ευθιξία και το ήθος του.
Οπότε, μετά από αυτήν την – κατά Παύλο Μαρινάκη – «σοβαρή εξέλιξη» καρατομήθηκαν (δηλαδή παραιτήθηκαν, όπως έχουμε μάθει να το λέμε από τακτ) οι Κώστας Τσιάρας, Γιάννης Κεφαλογιάννης και Δημήτρης Βαρτζόπουλος, δίνοντας τη θέση τους στους Μαργαρίτη Σχοινά, Ευάγγελο Τουρνά, Μακάριο Λαζαρίδη και… Άδωνι Γεωργιάδη, ο οποίος – ως ο πιο επιτυχημένος Υπουργός της κυβέρνησης – φορτώθηκε (αυτοβούλως κατά πάσα πιθανότητα) και το χαρτοφυλάκιο ψυχικής υγείας του μέχρι πρότινος Υφυπουργού του. Για να διαπρέψει κι εκεί προφανώς…
Ή για να προκαλέσει τους πολίτες να «σπάσουν» τα τηλέφωνα του Υπουργείου, καθότι – όπως μας ενημέρωσε επ’ εσχάτοις – είναι ακόμη εδώ για εμάς, κι ας βρίσκουν τον μπελά τους οι βουλευτές που, από ταπεινοφροσύνη και προσήνεια, καταδέχονται να σηκώσουν το ακουστικό και να βρεθούν «δίπλα» στον βασανισμένο πολίτη.
Ειρήσθω εν παρόδω, μέσα σ’ αυτό το κρεσέντο πολιτικής αλληλεγγύης, ο κ. Γεωργιάδης είπε πως βοηθά όποιον μπορεί (στα πλαίσια του νόμου πάντα), δίχως καν να ρωτάει αν το ρίχνει μονοκούκι στο κόμμα του. Και πολύ καλά κάνει. Αφενός, είναι ένδειξη κομψότητας· αφετέρου, το παραβάν είναι πιο μοναχική υπόθεση κι απ’ την εξομολόγηση, οπότε η όποια a priori δέσμευση είναι μάταια. Καλύτερα να ελπίζεις πως, καλή τη πίστη, ο ψηφοφόρος θα σ’ ελεήσει όπως τον ελέησες όταν έρθει η ώρα, παρά να κάθεσαι να σκας.
Εν τω μεταξύ, ο Μακάριος Λαζαρίδης εξαργύρωσε και με το παραπάνω το μαχητικό του σθένος κι ας μην πιστεύει ότι ο χαρακτηρισμός «σκάνδαλο» προσήκει για την περιγραφή της υπόθεσης ΟΠΕΚΕΠΕ. Με τα καλύτερα εχέγγυα, όμως, θα δώσει τη σκληρή μάχη κατά των «χρόνιων παθογενειών» του Αγροτικής Ανάπτυξης και θα κόψει τα ρουσφέτια «μαχαίρι».
Και με τις καλύτερες θύμησες (και για εμάς και για τον ίδιον) ο Κώστας Αχ. Καραμανλής πήρε την σκληρή απόφαση να μην επιχειρήσει νέα κάθοδο στις επόμενες εκλογές· απ’ την παρούσα Βουλή, ωστόσο, δεν έφυγε – πράγμα, ίσως, ενδεικτικό και για τη στάση που θα τηρήσει η Κατερίνα Παπακώστα.
Τώρα, η αντιπολίτευση απ’ την άλλη έδειξε να μην εκτιμά ιδιαιτέρως αυτήν τη «νέα αφετηρία για μία δυναμικότερη αντιπαράθεση με το “Βαθύ Κράτος”», με τους πολιτικούς αρχηγούς (νυν και πρώην) να βάλουν κατά της κυβερνώσας παράταξης απ’ το βήμα της Ολομέλειας. «Πλειοψηφία υποδίκων» τους είπε ο Νίκος Ανδρουλάκης· πρόταση μομφής ζήτησε ο Σωκράτης Φάμελλος· τα εξ αμάξης τους έσουρε κι ο Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος αναμένει και μία υπεύθυνη απάντηση που το όνομά του συμπεριλαμβάνεται στη λίστα Μενουδάκου με τις παρακολουθήσεις. Οπότε, αναμένουμε κι εμείς εναγωνίως τις επόμενες κινήσεις του, όταν δεν λάβει την απάντηση που προσδοκά.
Κατά τα άλλα, την προσοχή μας τράβηξε και το νέο βήμα της Μαρίας Καρυστιανού, η οποία πρόλαβε στην κόψη του ξυραφιού κι ανακοίνωσε πως «Ξεκινάμε, για την Ελπίδα» μία ημέρα πριν προβληθεί η συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα στον Χατζηνικολάου – μία συνέντευξη που, επίσης, μας κράτησε απασχολημένους για κανένα διήμερο. Στις ατάκες που ξεχώρισαν, η αυτοκριτική αποστροφή του κ. Τσίπρα πως θα έπρεπε να είχε κλείσει τις τράπεζες την επομένη της εκλογής του, καθώς και τα σχετικά με το νέο κόμμα, το οποίο περιμένει να δεχτεί στη ζεστή του αγκαλιά όποιον το επιθυμεί, αλλά δίχως υποσχέσεις για οφίτσια και μεγαλεία.
Last but not least, ο σχηματισμός δικογραφίας για κακούργημα εις βάρος της κας Κωνσταντοπούλου· μία κίνηση που ο Υπουργός Δικαιοσύνης, σε απόλυτη σύμπνοια με τα όργανα της Δικαιοσύνης, πρόλαβε να ανακοινώσει κάνα δυο ώρες πριν την αρμόδια Εισαγγελία.
Στα εκτός…
Ο Ντόναλντ Τραμπ συνεχίζει να αγχώνεται για τα Στενά του Ορμούζ – κι όσο αγχώνεται (όπως έχει αποδειχθεί πλειστάκις στο παρελθόν), βάζει δασμούς, οι οποίοι λειτουργούν, φαίνεται, κάπως καταπραϋντικά· είναι, σαν να λέμε, η δική του ψυχοθεραπεία. Όπως εξίσου καταπραϋντικά λειτουργεί και το να θέτει τη μία προθεσμία μετά την άλλη (η τελευταία έλεγε πως θα τα μαζέψει απ’ το Ιράν εντός ολίγων εβδομάδων), αλλά και το να βάλλει προς πάσα κατεύθυνση.
Στους τυχερούς των ημερών:
(α) Ο «προδότης» Μπρους Σπρίνγκστιν, με τον Τραμπ να καλεί τους οπαδούς του MAGA να μην πατήσουν ξανά το πόδι τους σε συναυλία του.
(β) Οι «δειλοί» (ή απλώς «προβλέψιμοι», κατά Μακρόν) Ευρωπαίοι, οι οποίοι πρέπει επιτέλους να βρουν «λίγο θάρρος» και να πάνε να «πάρουν τα Στενά».
(γ) Το «απαίσιο» ΝΑΤΟ – αυτός ο «χάρτινος τίγρης» που το μόνο που ξέρει να κάνει είναι να πίνει το αίμα της Αμερικής, γι’ αυτό και η σχέση των ΗΠΑ με τη συμμαχία χρήζει επανεξέτασης. (Ο Μακρόν του γύρισε τα κοσμητικά πίσω· ο Ρούτε τρέχει στην Ουάσιγκτον για να τον καλοπιάσει· και το Κίεβο βλέπει προοπτικές «επαναπροσδιορισμού» της συμμαχίας.)
(δ) Και φυσικά η Ιρανική ηγεσία, εις βάρος της οποίας βάλλει και μεταφορικώς και κυριολεκτικώς. Εν περιλήψει: ο ίδιος συνεχίζει να λέει πως το Ιράν ζητά μανιωδώς εκεχειρία, ο Λευκός Οίκος διαμηνύει ότι οι «ιδιωτικές συνομιλίες» βαίνουν καλώς (αν και οι προσπάθειες στο Πακιστάν μάλλον ναυάγησαν) και η Τεχεράνη εξακολουθεί να διαψεύδει και να απειλεί. Τελευταίο τελεσίγραφο Τραμπ, πως αν δεν συμμορφωθούν, κατά τη Δευτέρα θα τους εξαφανίσει από προσώπου γης.
Εν τω μεταξύ:
Στις ΗΠΑ, ο Υπουργός «Πολέμου» Πιτ Χέγκσεθ έδιωξε κακήν κακώς τον Αρχηγό του Στρατού και ο ίδιος ο Τραμπ εκπαραθύρωσε την Υπουργό Δικαιοσύνης, την όποια κέρδισε – κατά τα λεγόμενά του – ο ιδιωτικός τομέας.
Στην Ουγγαρία, το μέλλον του Βίκτωρ Όρμπαν προμηνύεται αβέβαιο, με τον πρώην σύμμαχό του Πέτερ Μαγιάρ να τον απειλεί, τις Βρυξέλλες να τρίβουν τα χέρια τους και τον Τζέι Ντ. Βανς να προσπαθεί να σώσει ό,τι σώζεται, μ’ ένα ταξίδι αστραπή ως τη Βουδαπέστη.
Στο Ισραήλ, η Κνέσετ ψήφισε τελικά – ως ανεμένετο – την επέκταση της θανατικής ποινής, με φανερό στόχο τους Παλαιστινίους της Δυτικής Όχθης.
Και στην Ουκρανία, ο πόλεμος συνεχίζεται όπως τον ξέραμε, απλώς κατά τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι, η κατάσταση στο μέτωπο παρουσιάζει σημάδια εμφανούς βελτίωσης.
Μ’ αυτά και μ’ αυτά, λοιπόν, κοντοζυγώνουμε στο Πάσχα. Συνεπώς, η επομένη «σύνοψη» – εκτός σοβαρού απροόπτου – θα συντονιστεί με την πρωθυπουργική μετά τις ημέρες των εορτών. Καλή μας Ανάσταση· κι ας ελπίσουμε (παραφράζοντας τον πρωθυπουργό) ότι δεν θα χρειαστεί να τα πούμε και μέσα στην εβδομάδα!
