Πρώτος διδάξας της «ψηφιακής πολιτικής» στην Ελλάδα ο Κυριάκος Μητσοτάκης, με τους υπόλοιπους να ακολουθούν – ενίοτε κάθιδροι κι αγκομαχώντες –, και στο διεθνές στερέωμα ο Ντόναλντ Τραμπ, που «παίζει» πια σε άλλα επίπεδα.

Όμως, όσο σπουδαία εφεύρεση της ανθρωπότητας κι αν είναι το TikTok, κάποτε καταφέρναμε και ζούσαμε και χωρίς αυτό. Αμυδρή αχτίνα φωτός, εκείνα τα μαύρα χρόνια, τα τηλεοπτικά σποτ και οι «πολιτικές διαφημίσεις» στο YouTube, οι οποίες συναγωνίζονταν η μία την άλλη σε ελπιδοφόρα κλισέ ειπωμένα από μαχητικούς εικοσάρηδες, αξιοπρεπείς βιοπαλαιστές και καλοντυμένους μεσοαστούς που μία κάμερα βρέθηκε όλως τυχαίως μπροστά τους καθώς έβγαιναν απ’ τον φούρνο με μια φρατζόλα ψωμί (ή τη ζύμωναν πίσω απ’ τον πάγκο), κατέβαιναν απ’ το λεωφορείο φορτωμένοι σακούλες ή είχαν μόλις πιάσει το μυστρί για να στοκάρουν καμιά τρύπα στην οικοδομή.

Κι εντάξει, κανείς δεν σε ρωτούσε αν είχες όρεξη, εκεί που άκουγες αμέριμνος «ο Γιώργος Νταλάρας τραγουδάει Σταύρο Κουγιουμτζή», να πεταχτεί ξαφνικά μπροστά σου ο Τσίπρας α λα Τσε Γκεβάρα, αλλά είχε την πλάκα του. Τώρα τι πλάκα έχει; Που παίρνεις δυο βαθιές ανάσες πριν ανοίξεις το Instagram με τον φόβο μην και πέσεις πάνω στον Βασίλη Φεύγα να σε καλωσορίζει «στην Κυρά Βγένα· ένα μικρό χωριό, αλλά με μεγάλους ανθρώπους…».

Γέφυρες

Κι όχι μόνο την Κύρα Βγένα, δηλαδή, αλλά και στη Λυσιμαχεία, στο ιστορικό Αγγελόκαστρο, στα παραδοσιακά Κλεισορρεύματα και σε όλα τα χωριά, βουνά και λαγκάδια της Αιτωλοακαρνανίας γενικώς, στα καφενεία των οποίων αποφάσισε τελικά ν’ αφήσει το «φεύγα» και να το γυρίσει στο «πλακωτό». Απέδειξε, πάντως, πόσο σημαδιακή ήταν η φιλοσοφημένη του ανάρτηση (μία εκ των πολλών) πως «η ισχύς δεν βρίσκεται μόνο σε όσα λες. Βρίσκεται και στην ικανότητα να χτίζεις γέφυρες».

Κι αφού ο γραμματέας Στρατηγικού Σχεδιασμού της ΝΔ έχτισε μερικές γέφυρες με τον Αντώνη Σαμαρά, αλλά παρέμεινε στο πόστο του ως να μην έτρεχε κάστανο, ήρθε και δεύτερο χουνέρι: η υβριδική ψηφιακή επίθεση. Γιατί – όπως προσφάτως μας δίδαξε κι η Άννα Μισέλ Ασημακοπούλου – ένα απλό (μεμονωμένο) email στέλνεις, θύελλες και καταστροφές θερίζεις.

Τώρα, τι ακριβώς συνέβη με τα πρωτόκολλα ασφαλείας, πώς οι Ρώσοι φαρσέρ ξετρύπωσαν τον Θάνο Ντόκο και τον έκαναν να… μαρτυρήσει, ας αναλάβουν να το διαλευκάνουν οι αρμόδιοι. Πάντως, μια φορά, εμείς εφεξής περιμένουμε εκλογές, με τον κ. Ντόκο βράχο στη θέση του πλάι στον Κυριάκο Μητσοτάκη να φυλάει Θερμοπύλες και ν’ αναμένει να κουδουνίσει το τριψήφιο.

Για να κάνουμε και λίγο τον δικηγόρο του διαβόλου, ποιο είναι το απόσταγμα όλων αυτών των περιπετειών; Η ΝΔ έναν έπρεπε να διώξει, τον έδιωξε κι έκλεισε τα τεφτέρια της. Οι λοιποί, καλοδεχούμενοι άπαντες. Αν, δε, ο Αντώνης Σαμαράς κάνει τελικώς και το απονενοημένο διάβημα, ο Μητσοτάκης θα δικαιωθεί με διετή καθυστέρηση· αν δεν το κάνει, το ζυγίζουμε λίγο ακόμα το πράγμα και βλέπουμε.

Πολιτική βία

Βέβαια, μετά τη θεαματική είσοδο Σαμαρά στο ψηφιακό πεδίο μάχης, τα δεδομένα πλέον αλλάζουν· ακόμη και για τον Κωνσταντίνο Κυρανάκη που «δεν ξεχνάει» ότι «τον πίστεψε όταν ξεκινούσε» – εμείς, πάλι, παλεύουμε με νύχια και με δόντια να ξεχάσουμε ότι… συνεχίζει, αλλά δεν μας αφήνει.

Κι ειρήσθω εν παρόδω, τραγικότατο το περιστατικό στη Θεσσαλονίκη και δικαίως ο πρωθυπουργός το έχει βάλει σκοπό της ζωής του να βρει τους φταίχτες, αλλά ας συμβουλεύσει τους Υπουργούς του να μείνουν πιστοί στις αξίες της παράταξης (sic) και να περιμένουν ν’ αποφανθεί η Δικαιοσύνη (ή οι Αρχές ή όποιος άλλος αρμόδιος). Αντί, ας πούμε, ο Μαρινάκης που κάποτε ήθελε να πάρει τ’ άρμα του και να κόψει κεφάλια, να κάνει τώρα κριτική στους άλλους «θεσμικούς» για «πολιτική κάλυψη της βίας».

Η καλύτερη ώρα…

Τέλος πάντων, μην εκπέσουμε στην τέχνη του λαϊκισμού· ας επιστρέψουμε στον Σαμαρά, ο οποίος Νίκου Τσιούτσια βοηθούντος μας θύμισε τις παλιές, καλές εποχές των σποτ και του YouTube, αποδεικνύοντας πως στην πραγματικότητα αυτός ήταν ο μπροστάρης της ψηφιακής πολιτικής κι όχι ο διάδοχός του που τα βρήκε έτοιμα και τ’ αυγάτεψε. Η καλύτερη ώρα είναι τώρα, λοιπόν (εάν υπάρχει κανείς που δεν αντιλαμβάνεται τη διακειμενικότητα, ας πατήσει εδώ), ας γονατίσει το «Χ» από στημενο-αυθόρμητα βίντεο του πρώην πρωθυπουργού κάνει-δεν κάνει κόμμα, το πανελλήνιο είναι πανέτοιμο. Κι εν τω μεταξύ, ας τραπεζώσει και μερικούς (πρώην) Υπουργούς ακόμη στα ρεστοράν των Αθηνών να 'χουν να συζητάνε στο Μαξίμου, όσο «η Ντόρα κι ο αδελφός της»... συνέρχονται απ' το σημερινό σοκ.

Στα βαρετά της εβδομάδας:

- Κασσελάκης και ΣΥΡΙΖΑ αιμορραγούν, χάνοντας Τζάκρη, Χουρδάκη, Ζαχαριάδη, Ξενογιαννακοπούλου και Καραμέρο, με τους περισσότερους εξ αυτών να γλυκοκοιτάζουν την ΕΛΑΣ με κίνδυνο να μείνουν στο ράφι. Πάντως, αν δεν δουν φως, ας μαζευτούν κι ας κάνουν ένα δικό τους κόμμα εκ των ενόντων· θα περιμαζέψουν κι άλλους πέντε έξι ανέστιους και βγήκαν τα κουκιά.

- Ο Πολάκης συνεχίζει να βαράει αλύπητα τον πρόεδρό του, κατά τον ίδιον τρόπο που η Ζωή συνεχίζει να βαράει αλύπητα τον Τσίπρα, ενώ η ανανεωμένη «Ελπίδα» ανακοίνωσε Προσωρινό (διότι ουδέν μονιμότερον) Πολιτικό Συμβούλιο με εξέχουσες προσωπικότητες.

Στα κάπως σοβαρότερα:

Συζητήθηκε στη Βουλή, αλλά άκρη δεν βγήκε, πού πήγαν τελικά τα λεφτά του Ταμείου Ανάκαμψης. Τουλάχιστον, μέχρι την εκπνοή του θέρους δεν θα ’χουμε ν’ ανησυχούμε και για τις τιμές, γιατί χάρη στη «συμφωνία κυρίων», ατσαλάκωτοι θα φεύγουμε απ’ τις αγορές με γεμάτες τις τσέπες.

Πάντως, πέραν του ότι το ΠΑΣΟΚ δικαιώνει το θεσμικό του ρόλο ψαχουλεύοντας – και καλά κάνει είτε βρει, είτε όχι –, αυτό στο οποίο σίγουρα έχει δίκιο είναι πως πρέπει να είσαι ο Κλουζό για να βγάλεις άκρη με τα μέτρα, τα ορόσημα και τα έργα που έγιναν / δεν έγιναν / απεντάχτηκαν / τροποποιήθηκαν. Όποιος έχει αποπειραθεί, δυστυχώς καταλαβαίνει…

Παρεμπιπτόντως, όμως, μιλώντας περί ΠΑΣΟΚ και… απόπειρας, αυτές οι φαεινές ιδέες για συνοικέσια με τον Κασσελάκη και μάλιστα σε εκλόγιμη στο Επικρατείας, πόθεν; Εντάξει, η κάθοδος Τσίπρα έχει σκορπίσει τον φόβο και τον τρόμο, αλλά εδώ πια μιλάμε για απελπισία.

Εν πάση περιπτώσει, περί ορέξεως κολοκυθόπιτα.

Όσο για τα διεθνή δρώμενα, επειδή τα πράγματα παραβάλτωσαν, οι συμφωνίες μένουν στάσιμες, οι δασμοί «παγωμένοι» κι ο Ντόνλαντ Τραμπ έχει αρχίσει να εξαντλεί την επινοητικότητά του σε ξαναζεσταμένα τσιτάτα του τύπου «κομμουνιστική απειλή», ελήφθη η πολύ σοβαρή απόφαση να πάψουμε να ασχολούμαστε, μέχρι να βρεθεί κάτι άξιο λόγου και προβληματισμού.

Μέχρι νεωτέρας, λοιπόν, ας μείνουμε με τις θύμησες απ’ την εντυπωσιακότατη βεγγέρα στο Νιάρχος για τα 250 χρόνια απ’ την Ανεξαρτησία και με την ανακουφιστική διαβεβαίωση ότι οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις θάλλουν κι ευδοκιμούν όπως ποτέ άλλοτε κι ας ανανεώσουμε το ραντεβού μας για τη μεθεπόμενη Κυριακή του Ιουλίου, ελπίζοντας όπως πάντα στα καλύτερα.