Πάντως, ο ίδιος – για παν ενδεχόμενο – έδωσε το «σήμα» από τώρα, κι ας επιμένει πως οι κάλπες θα στηθούν το ’27, και… διέταξε η Κυριακή «της μεγάλης επιλογής» να είναι μία. Εντάξει, όχι πως έχει και τίποτα να φοβάται, αλλά, να, μιας και «τα διλήμματα του αύριο είναι αμείλικτα», ας τελειώνουμε μια ώρα αρχύτερα. Εκτός, κι αν ατενίζει με τρόμο το σενάριο να χάσει το πολυπόθητο 25% και να βρεθεί για τα καλά με την πλάτη στον τοίχο. Αλλά, ας μην καταστροφολογούμε Κυριακάτικα, κρίμα είναι.
Κατά τα λοιπά, σ’ αυτούς τους περίεργους καιρούς, δύσκολο έργο έχει μπροστά του κι ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης, ο νέος γραμματέας της Πολιτικής Επιτροπής, ο οποίος από τούδε και στο εξής θα πατήσει γερά το γκάζι για τη νίκη, όπως του παρήγγειλε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, πάντα «με τη γαλανόλευκη ψηλά» και με το χαμόγελο στα χείλη – ή για να ακριβολογούμε, με την αισιοδοξία «ζωγραφισμένη κάθε μέρα» στο πρόσωπό του, όπως ακριβώς ζήτησε κι απ’ τους υπόλοιπους «γαλάζιους» να πράξουν, μπας και ξαναδούν υπουργικό θώκο και την επόμενη τετραετία.
Ευτυχώς, κάποιοι – βλέπε, Δημήτρης Μαρκόπουλος που ήδη «ματώνει τη φανέλα» – πρόλαβαν κι ανταμείφθηκαν για τη μαχητικότητά τους ελέω ανακατατάξεων.
Ίσως δεν έχει πολλή σημασία, αλλά η καρέκλα του γενικού γραμματέα τρίζει ελαφρώς τον τελευταίο ένα χρόνο, με τις δύο διαδοχικές παραιτήσεις που προηγήθηκαν ν’ αποδεικνύουν πόσο πολύτιμος ήταν ο Παύλος Μαρινάκης (και) σ’ αυτό το πόστο· συνεπώς, ας ευχηθούμε στον κ. Κυρανάκη να είναι σιδεροκέφαλος και οι αυτοεκπληρούμενες προφητείες του να μην του γυρίσουν μπούμερανγκ.
Εν τω μεταξύ – ευκαιρίας δοθείσης – οι γενικοί γραμματείς είχαν την τιμητική τους τούτη την εβδομάδα, αφού κατά περίεργη σύμπτωση έφτασε η ημερομηνία λήξης τους και πήραν τη γενναία απόφαση ν’ αποχωρήσουν… πριν αρχίσουν να μουχλιάζουν. Για την ακρίβεια, «έκλεισε ο κύκλος τους», όπως πολύ κομψά το έθεσαν οι κυβερνητικές πηγές, προσπαθώντας να εξηγήσουν πώς ο Ευθύμης Μπακογιάννης κι ο Γιώργος Διδασκάλου βρέθηκαν με διαφορά λίγων ημερών εκτός Υπουργείων.
Αυτονοήτως, βέβαια, οι παραιτήσεις δεν είχαν σε τίποτε να κάνουν με κάτι μίζες και εξυπηρετήσεις και «μαύρα» στις πολεοδομίες, όπως υπαινίσσεται ατυχώς η αντιπολίτευση όταν δεν ασχολείται με τα εσωκομματικά της ή με το φιλόδοξο προεκλογικό της πρόγραμμα.
Και μιλώντας περί φιλόδοξων προγραμμάτων, το πράγμα αποκτά μεγάλο ενδιαφέρον, αφού – όσο ο πρωθυπουργός εμμένει στη δημοσιονομική πειθαρχία και ψάχνει να βρει από πού θα κόψει για να βγει καμιά φοροαπαλλαγή της προκοπής – Ανδρουλάκης και Τσίπρας έφτασαν να διαγκωνίζονται ποιος θα δώσει τζάμπα λεωφορεία στον λαό.
Περιττό, βέβαια, να ειπωθεί ότι ο πρόεδρος της ΕΛΑΣ κέρδισε στα σημεία, με τη δέσμευση πως θα καταργήσει τις Πανελλαδικές· μία υπόσχεση που είναι σε εκκρεμότητα από το 1978, με τις διαβεβαιώσεις του τότε Υφυπουργού Παιδείας Βασίλη Κοντογιαννόπουλου, και μάλιστα ανανεώθηκε το 2014 από τον ΣΥΡΙΖΑ. Δυστυχώς, το παλαιό κόμμα του κ. Τσίπρα δεν ευτύχησε να κυβερνήσει ποτέ τούτο τον τόπο και δεν είχε την ευκαιρία να κάνει τις εξαγγελίες του πράξη… Είθε αυτή τη φορά, απαλλαγμένος πια απ’ τα βαρίδια του παρελθόντος, να τα καταφέρει.
Τα οποία… «βαρίδια» έχουν τα δικά τους δεινά, καθώς ο Σωκράτης Φάμελλος, αφότου έριξε τη βόμβα της συμπόρευσης, σφυρίζει αδιάφορα και δεν προσφέρει καμιάν απάντηση στα στελέχη που ανησυχούν, περιμένοντας προφανώς νυχθημερόν πάνω απ’ το τηλέφωνο και κάνοντας γονυκλισίες μπας κι ο Αλέξης Τσίπρας δεήσει να το σηκώσει.
Στόχος του, λένε, να σπρώξει το θέμα μέχρι την Κεντρική Επιτροπή του Σεπτεμβρίου, μήπως και μέχρι τότε έχει κάποια σαφέστερη εικόνα για την τύχη του, όσο εν τω μεταξύ ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ δείχνει αμετακίνητος και συνεχίζει να μην θέλει καμία σχέση με τα «παιδιά του Μπανιά» και τις συνιστώσες τους. Μέχρι νεωτέρας, λοιπόν, με το δίλημμα «αν θα υπάρχει κόμμα ή όχι» να πλανάται σαν φάντασμα πάνω απ’ την Κουμουνδούρου και με τα σκυλιά να γαυγίζουν μανιασμένα έξω απ’ την πόρτα της, οι Πολάκης, Δούρου, Παππάς και ΣΙΑ συνεχίζουν να κρατούν «το μαγαζί» και.. οψόμεθα.
Απ’ την άλλη, στα δημοσκοπικά «ραντάρ» ο ΣΥΡΙΖΑ είναι σχεδόν μη ανιχνεύσιμος, σε αντίθεση με την ΕΛΑΣ που έχει καβατζάρει τη δεύτερη θέση, ξεβολεύοντας τον Νίκο Ανδρουλάκη που νόμιζε πως την έχει σίγουρη κι είχε παίξει τα ρέστα του με την αυτόνομη πορεία. Οπότε, μην έχοντας και πολλές επιλογές επί του παρόντος – και με την Άννα Διαμαντοπούλου να επισημαίνει με νόημα πως δεν είναι «όμορος χώρος» με τον Τσίπρα – έστειλε σαφές μήνυμα προς Δούκα μεριά, υποχρεώνοντας τον Κώστα Τσουκαλά να τα μαζέψει όπως-όπως, προς απόδειξη του πόσο δυσμενής είναι ο ρόλος του εκπροσώπου.
Ωστόσο, μιας κι η κουβέντα έφτασε στην αριθμητική, ένας άλλος δείκτης έχει πάρει τον ανήφορο, σκορπώντας χαρά κι αισιοδοξία (την ίδια που μοιράζεται κι ο κ. Κυρανάκης προφανώς) – κι αυτός δεν είναι παρά ο δείκτης του πληθωρισμού που αισίως «χτύπησε» το 5,2% τον Μάιο, προμηνύοντας νέο κύμα ακρίβειας. Ευτυχώς, η ΔΕΘ είναι κοντά και μετά τους θερινούς καύσωνες, θ’ αναθαρρήσουμε.
Σε άλλα νέα κι επειδή προβλήματα δεν έχουμε μόνον εμείς…
μία βαθιά κι ειλικρινής σχέση φιλίας και συνεργασίας περνάει τα δικά της ζόρια τώρα τελευταία, με τον Ντόναλντ Τραμπ και τον Μπενιαμίν Νετανιάχου να έχουν, καθώς φαίνεται, ένα χάσμα επικοινωνίας και να αδυνατούν να συνεννοηθούν ακόμη και στα βασικά. Κι όπου «βασικά», ας βάλουμε επί του παρόντος τον Λίβανο και την ακατανίκητη ορμή του Ισραήλ κατά της τρομοκρατίας, που έχει αρχίσει να απογοητεύει ελαφρώς τον πλανητάρχη.
Δυστυχώς, η ανεξέλεγκτη λατρεία καταλήγει ενίοτε σε μίσος· δεν ήξερε ο Τραμπ, τώρα που έπαθε, έμαθε.
Εν τω μεταξύ, σε πρόσφατη δημοσκόπηση στο Ισραήλ, πάνω από τους μισούς απαντούν πως δεν επιθυμούν νέα υποψηφιότητα Νετανιάχου· όμως, ο ίδιος δεν πτοείται, δηλώνοντας πως θα κατέβει και στις επόμενες εκλογές, για να μην αφήσει το σπουδαίο έργο του στη μέση. Φυσικά, δεν πτοείται ούτε από το πόρισμα της Διεθνούς Αμνηστίας πως επιχειρεί εθνοκάθαρση στη Δυτική Όχθη – το ήξερε ήδη, άλλωστε· ούτε κι από τα «πυρά» Ερντογάν εναντίον του, στον οποίον απάντησε καταλλήλως.
Σύμφωνα, δε, με έτερη δημοσκόπηση σε ευρωπαϊκό έδαφος αυτή τη φορά, η δημοτικότητα του Αμερικανού προέδρου δεν είναι και στα καλύτερά της, αφού σχεδόν εννιά στους δέκα Ευρωπαίους καταλήγουν πως μάλλον είναι κομμάτι αναξιόπιστος· μομφή εν πολλοίς άδικη, αφού γενικώς είναι η επιτομή του «κάνω τα λόγια πράξεις», όπως αποδεικνύεται, λόγου χάρη, κι απ’ τις αλλεπάλληλες παλινωδίες σε σχέση με το Ιράν και τον πόλεμο που τελειώνει από μέρα σε μέρα.
Κατά τα λοιπά, όσο περιμένουμε το Ορμούζ να επιστρέψει στη φυσική του κατάσταση, εδώ δίπλα, στην Αλβανία, αφότου έβαλε η οικογένεια Τραμπ – Κούσνερ το χεράκι της, έχει ξεσπάσει χαμός μέγας, με τις διαδηλώσεις και τα επεισόδια για το ξεπούλημα Ράμα να συνεχίζονται. Παρά ταύτα, ο ίδιος ο Έντι Ράμα δεν πολύ-καταλαβαίνει προς τι όλος αυτός ο σαματάς, εκτός βέβαια κι αν πίσω απ’ τους αγανακτισμένους πολίτες κρύβεται το.. Ιράν.
Τις ευχές για μία καλή κι ανέφελη εβδομάδα μην ξεχάσουμε – θα μας χρειαστούν.
