Γενικά, αν έπρεπε να αποδοθεί κάπως ευσύνοπτα το κλίμα της εβδομάδας που πέρασε θα λέγαμε πως ήταν δύσκολη και, μάλιστα, σχεδόν για όλους.
Κατ’ αρχάς, πάνω που νομίζαμε πως είχαμε βρει τον «Φραπέ» στο πρόσωπο του Γιώργου Ξυλούρη, αρχίσαμε να αγωνιούμε ότι η ταυτοποίηση απέτυχε κι ότι σύρθηκε τζάμπα και βερεσέ λάθος άνθρωπος στο ικρίωμα.
Κι αυτό ήταν μονάχα ένα από τα ζητήματα που απασχόλησαν την Εξεταστική τούτη την εβδομάδα, διότι ακολούθησαν κι άλλα εξίσου φλέγοντα, όπως: η πληροφορία πως ο Άκης Σκέρτσος εισβάλλει σε σπίτια αγνώστων και βλέπει μπάλα· το μπέρδεμα της Ζωής Κωνσταντοπούλου με τους «Γεωργιάδηδες» της ΝΔ και τα νομικά ντράβαλα που αυτό θα της δημιουργήσει· και οι – καθόλου πρωτότυποι – καυγάδες των μελών της Επιτροπής, μαζί με την – επίσης καθόλου πρωτότυπη – αμνησία των μαρτύρων.
Ωστόσο, μιας και η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας έχει αναδειχθεί στην αδιαμφισβήτητη πρωταγωνίστρια της Εξεταστικής (για πλήθος λάθος λόγων), δεν μπορούμε να μην παρατηρήσουμε πως, βάσει των δημοσκοπικών δεδομένων, είναι και η μόνη που βγαίνει κερδισμένη, με το κόμμα της να τσιμπάει μετά από καιρό ένα διόλου ευκαταφρόνητο 2,7% και τη δημοφιλία της να χτυπάει «κόκκινο», αφήνοντας τον Δημήτρη Κουτσούμπα να τρέχει ξοπίσω της.
Όσο για τους υπόλοιπους του πολιτικού τόξου, οι δημοσκοπήσεις δεν μας επεφύλασσαν και καμία σπουδαία έκπληξη, αφού το κυβερνών κόμμα συνεχίζει να προηγείται χωρίς σοβαρά σκαμπανεβάσματα και ο Νίκος Ανδρουλάκης συνεχίζει να βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο. Και… η Άννα Διαμαντοπούλου συνεχίζει να το επισημαίνει.
Εν τω μεταξύ, στο πολιτικό παίγνιο φαίνεται πως τελικά θα εισέλθει τρόπον τινά η Μαρία Καρυστιανού, ενώ ο θερμόαιμος ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Νίκος Παππάς, ετοιμάζεται να εξέλθει με συνοπτικές διαδικασίες – ή καλύτερα να εκπαραθυρωθεί – αφού το μεσογειακό του ταπεραμέντο τον εξώθησε, για μία ακόμη φορά, σε ακρότητες. Τις οποίες, βέβαια, καταπώς δήλωσε μετάνιωσε πικρά, αλλά τι να το κάνεις; Η ζημιά έγινε.
Και μιλώντας περί ανακατατάξεων, τα μηνύματα που πήραμε από την εβδομάδα που μόλις τελείωσε ήταν κάπως δυσοίωνα και για το κόμμα Κασσελάκη, το οποίο ελλείψει πόρων ίσως καταδικαστεί στην αφάνεια· ενώ, απ’ την άλλη, ο Αλέξης Τσίπρας έκανε μία ακόμη ηγετική εμφάνιση, για να μην μας αφήσει να ξεχάσουμε ότι ετοιμάζει την κάθοδό του και ότι σύσσωμο το πολιτικό σύστημα «πολεμάει την “Ιθάκη”, επειδή την φοβάται»...
Ωστόσο, αυτός που δεν φοβάται τίποτα και κανέναν – πράγμα που αναπτερώνει και το δικό μας καταπτοημένο ηθικό – είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο οποίος κατέστησε σαφές πως ξέρει για ποια Ελλάδα αγωνίζεται και πως είναι έτοιμος να κερδίσει αυτήν τη σκληρή μάχη εναντίον της Ελλάδας που «μας πλήγωσε και μας χρεωκόπησε». Ας του ευχηθούμε μόνο να τα καταφέρει εντός του υφιστάμενου «τετραετούς συμβολαίου» που έχει υπογράψει και να μην περιμένει την ανανέωσή του, γιατί ποτέ δεν ξέρεις πώς τα ’φέρνει η ζωή· ακόμη κι οι καλύτεροι μάνατζερ μπορεί αίφνης να βρεθούν εκτός. Μην μείνει και μισοτελειωμένη η δουλειά, είνα κρίμα.
Πάντως, η εικόνα της προεόρτιας φιέστας στο Μαξίμου σε συνδυασμό με τα τρακτέρ στις Εθνικές είναι ένα καλό πρώτο δείγμα πως είμαστε, πράγματι, στον σωστό δρόμο για τη χώρα των ονείρων μας…
Ακόμη πιο ενθαρρυντικό, δε, είναι πως παρόμοια σημάδια λαμβάνουμε κι απ’ την άλλη μεριά του Ατλαντικού…
καθώς ο Ντόναλντ Τραμπ, πιστός στις δεσμεύσεις του, συνεχίζει να παλεύει αγόγγυστα για να διορθώσει «το χάος» που του κληροδότησε προ έντεκα μηνών ο προκάτοχός του, Τζο Μπάιντεν.
Κι απ’ την άλλη, ποια φωτιά να πρωτοσβήσει κι αυτός, με τον «συνωμοσιολόγο» κι υποκριτή Τζέι Ντι Βανς στο πλευρό του, που δεν βλέπει την ώρα να καθίσει στην καρέκλα του, και το «φάντασμα» του Τζέφρι Έπσταϊν να συνεχίζει να τον στοιχειώνει; Να τους στοιχειώνει γενικώς, καλύτερα, για να είμαστε πιο ακριβείς…
Κι αυτά ήταν και τούτη την εβδομάδα μόνο τα μισά βάσανα του προέδρου, διότι την ίδια στιγμή είχε στο κεφάλι του και τον πόλεμο που δεν έχει κατορθώσει ακόμη να τερματίσει, μαζί με τη μάχη κατά των ναρκωτικών, καθώς και τον αγαπημένο του φίλο Μπενιαμίν Νετανιάχου, ο οποίος δεν κάνει ακριβώς αυτά που συμφώνησαν στη Μέση Ανατολή, δοκιμάζοντας βάναυσα τις αντοχές του.
Τέλος πάντων, τουλάχιστον το Διοικητικό Συμβούλιο του Κέντρου Παραστατικών Τεχνών Τζον Φ. Κένεντι τον σκέφτηκε κι αποφάσισε να τον γλυκάνει λίγο μέρες που ’ναι, μετονομάζοντας το ιστορικό ίδρυμα σε «Κέντρο Τραμπ-Κένεντι». Παρηγοριά στον άρρωστο, αλλά απ’ το τίποτα, κι αυτό κάτι είναι…
Και με τούτα τα καλά νέα – μιας και δεν έχουμε άλλα, δηλαδή, πέραν της διαβεβαίωσης του Βλαντιμίρ Πούτιν ότι τελικά δεν σκοπεύει να εισβάλει στην Ευρώπη – ας ευχηθούμε να φτάσουμε μέχρι τα Χριστούγεννα σώοι και αβλαβείς, με την ελπίδα – όπως πάντα – πως οι ημέρες που θα έρθουν θα μας αποζημιώσουν για όσα δεινά προηγήθηκαν.
