Κεφάλαιο πρώτο, λοιπόν: Πίσω απ’ τη σιωπή του «Φραπέ»
Τα πράγματα είναι απλά. Ο Γιώργος Ξυλούρης προσεκλήθη σε μία μάζωξη, στην οποία δεν είχε – εξ αρχής – καμία όρεξη να παραστεί. Το απέφυγε τεχνηέντως, στέλνοντας ένα μπιλιέτο για να εξηγήσει ότι έχει και καλύτερα πράγματα να κάνει. Δεν ήρκεσε. Παρότι αρχικά είχε φανεί πως όλα βαίνουν καλώς, τελικά ακόμη κι οι «δικοί του» τον έβγαλαν – και καλά – στη σέντρα και τον ανάγκασαν να πάει με το στανιό.
Σ’ αυτό το σημείο, κάπως ξίνισε το γλυκό κι άρχισε ο περί ου ο λόγος να εκτοξεύει διάφορες απειλές, του τύπου «θα κλάψει κι ο κάθε πικραμένος», «θα βγάλω όλα τ’ άπλυτα στη φόρα» και τα ρέστα. Κανένα πρόβλημα, όμως, δεν είναι ακατόρθωτο να λυθεί· κι ιδίως απ’ την Πειραιώς που φημίζεται για την ευρηματικότητά της. «Θα έρθεις και θα τη βγάλεις στη μούγκα», του είπαν κι έτσι έγινε.
Για τους καλόπιστους που είχαν αφεθεί να πιστέψουν ότι ο κ. Ξυλούρης θα ξομολογηθεί τα κρίματά του, η ματαίωση πρέπει να ήταν αφόρητη. Ωστόσο, – εδώ που τα λέμε – η τακτική αυτή έχει και μια δόση ειλικρίνειας. Δεν εμφανίστηκε ο άνθρωπος να αρχίσει τα «δεν ξέρω, δεν θυμάμαι, πάνε χρόνια και ξέχασα», όπως άλλοι κι άλλοι· τους είπε νέτα-σκέτα «που να χτυπιέστε κάτω, δεν μου παίρνετε λέξη».
Κι έτσι, η μεγαλύτερη αποκάλυψη της ημέρας εκείνης ήταν το πραγματικό του ψευδώνυμο· σκάλες ανώτερο απ’ το ανέμπνευστο και vulgar «Φραπές». Ε, μεσολάβησαν και διάφορα ιντερμέδια, τα οποία είναι ήδη γνωστά (κάτι για ταξιτζήδες, τα μουστάκια του, μια πόρσε, η – και πάλι – ανακριτική διάθεση της κας Κωνσταντοπούλου, η σεξιστική επίθεση εις βάρος της κας Συρεγγέλα)· για να καταλήξουμε, εννέα ώρες αργότερα, στην κορύφωση του δράματος, με τις απειλές που φέρεται να ξεστόμισε κατά της Ζωής Κωνσταντοπούλου.
Τhe rest is history. Η κα Κωνσταντοπούλου έπραξε τα δέοντα, κάλεσε το 100 και πήγε να ετοιμαστεί για την επόμενη «μάχη» με τον Χρήστο Μπουκώρο· ενώ η Νέα Δημοκρατία μας έκανε τη χάρη να διαβιβάσει τα πρακτικά στον Εισαγγελέα, ο οποίος ξεκίνησε να ερευνά, αλλά δεν πρόκαμε να ολοκληρώσει πριν την παρέλευση του αυτοφώρου κι έτσι ο «Τζιτζής» πήγε, επιτέλους, ν’ απαγκιάσει στο φτωχικό του.
Ο Μακάριος Λαζαρίδης, δε, φήμες λένε πως ξαγρύπνησε, αναζητώντας content για την επόμενη ημέρα, αλλά οι εξελίξεις του ήρθαν βολικά κι όλα λύθηκαν. Οπότε, η συνεδρίαση άρχισε πανηγυρικά και την Παρασκευή (12/12). Ο εισηγητής της Νέας Δημοκρατίας καβάλησε το «κύμα» των καταγγελιών και ξεσπάθωσε ξανά εναντίον της κας Κωνσταντοπούλου (εδώ ταιριάζει το «ό,τι σπείρεις, θα θερίσεις»), ενώ – μια και πήρε φόρα – τα έψαλλε και στο ΠΑΣΟΚ για κάτι περίεργα με τις επιδοτήσεις (εδώ πάει το «είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα»).
Κεφάλαιο δεύτερο: Πίσω απ’ την επιτυχία του Πιερρακάκη
Ο Θεός έδωσε και τούτη την εβδομάδα είχαμε και χαρές. Κι έτσι στην κυβέρνηση έσκασε, επιτέλους, και λίγο το χειλάκι τους, μετά την εκλογή του Κυριάκου Πιερρακάκη στο Eurogroup.
Ο κ. Τσίπρας, επιδεικνύοντας πολιτικό πολιτισμό, συνεχάρη τον Υπουργό Οικονομικών· ο Γιάνης Βαρουφάκης, από την άλλη, είχε μία κάπως διαφορετική άποψη περί τίτλων τιμής και αυτοκρατόρων. Πάντως, ο ίδιος ο κ. Πιερρακάκης μοιράστηκε την επιτυχία του με όλους τους Έλληνες, που άντεξαν τα δεινά – και αυτό μας μας αρκεί.
Πίσω, βέβαια, από την επιτυχία αυτή ήρθε και μία ενημέρωση για το Ταμείο Ανάκαμψης που δεν ήταν κι ιδιαιτέρως ελπιδοφόρα. Να ευχαριστήσουμε, όμως, την κυβέρνηση που – με υπευθυνότητα – επέδειξε, για μία ακόμη φορά, διάθεση διαφάνειας και δεν δίστασε να μοιραστεί μαζί μας και τα δυσάρεστα μαντάτα. Τι; Δεν το έκανε η κυβέρνηση; Α, ναι σωστά. Διότι σκέφτηκε – και ορθώς – πως το ψαχούλεμα είναι δουλειά της αντιπολίτευσης· κι άχαρη δουλειά, εδώ που τα λέμε, οπότε ό,τι μπορεί να αποφύγει κανείς, κέρδος είναι.
Τέλος πάντων, μένουν πολλά ακόμη να ειπωθούν. Έτσι κι αλλιώς, στη Βουλή ξεκίνησε κι η συζήτηση για τον Προϋπολογισμό (μαζί με τα πρώτα παρατράγουδα), οπότε μέχρι την Τρίτη (16/12) θα βαρεθούμε να συζητάμε περί οικονομικής προόδου κι επιτυχιών.
Κεφάλαιο τρίτο: Οι δύσκολες μέρες στην Γηραιά Ήπειρο
Το απόφθεγμα του Βιργιλίου «ne cede malis, sed contra audentior ito», δηλαδή «μην υποκύπτεις στα βάσανα, αλλά προχώρα με μεγαλύτερη τόλμη», δεν θα μπορούσε – στην παρούσα συγκυρία – να ταιριάζει καλύτερα σε κανέναν άλλον, πλην των Ευρωπαίων, οι οποίοι μια φωτιά πάνε να σβήσουν, άλλες πέντε ξεπετάγονται.
Μην παραμυθιαζόμαστε, όμως· είναι γνωστό τοις πάσι πως ο Αμερικανός πρόεδρος, Ντόναλντ Τραμπ, ουδέποτε είχε και την καλύτερη των εντυπώσεων για την ευρωπαϊκή ηγεσία, την οποία πάντα θεωρούσε μαλθακή, αποπροσανατολισμένη κι άνευρη. Ε τώρα, απλώς, το θέμα βγήκε και πάλι στον αφρό. Και τι είπε στην τελική; Ότι ξέρει να ξεχωρίζει την ήρα απ’ το στάρι, δηλαδή τους «έξυπνους» απ’ τους «ηλίθιους ηγέτες» κι ότι η Ευρώπη έχει μπόλικους κι απ’ τις δύο κατηγορίες.
Και μακάρι αυτό να ’ταν το μόνο μας πρόβλημα. Διότι, καθώς ενός κακού μύρια έπονται, έτσι κι εμείς δεν έχουμε να ζυγίσουμε μόνον το νέο «δόγμα Τραμπ» και τις αντιπάθειές του, αλλά και τις αλλεπάλληλες προειδοποιήσεις σχετικά με το «ξανθό γένος», που – καθώς φαίνεται – έρχεται ορμητικό να μας σαρώσει. Ή τουλάχιστον, ενδέχεται να έρθει ορμητικό να μας σαρώσει, σε βάθος πενταετίας.
Κι αν υποτεθεί πως εμείς έχουμε λίγο χρόνο ακόμη να κάνουμε τα κουμάντα μας, η παρελθούσα εβδομάδα έδειξε ότι η κλεψύδρα του Ουκρανού προέδρου κοντεύει να στερέψει. Συνεχίζει, βέβαια, να πασχίζει για να μην χάσει ούτε σπιθαμή εδάφους, αλλά οι εξελίξεις δεν φαίνονται ιδιαίτερα ευοίωνες.
Τώρα αυτή η άλλη μεγαλειώδης ιδέα περί εκλογών πόθεν και γιατί προέκυψε παραμένει μυστήριο· πάντως, ούτε κι αυτό δείχνει να αποδίδει. Οπότε, με τα πολλά και με τα λίγα, αναγκάστηκε να παραδώσει στις Ηνωμένες Πολιτείες την αντιπρότασή του για τον τερματισμό του πολέμου και τώρα αναμένουμε τους επόμενους χρησμούς μετά τις συναντήσεις στο Βερολίνο.
Έτσι κι εμείς, με τα πολλά και με τα λίγα, ανανεώνουμε το ραντεβού μας για την επόμενη εβδομάδα σε άκρως εορταστικό κλίμα – ευχόμενοι να μη μας βρει καμιά ταραχή, όπως τον Πάσχο Μανδραβέλη προ δύο ημερών – κι ελπίζοντας πάντοτε στα καλύτερα.
