Μία τέτοια περίπτωση θα μπορούσε να είναι το νέο σλόγκαν που διατύπωσε από τη συμπρωτεύουσα ο Κωστής Χατζηδάκης μιλώντας περί «συνεχούς εθνικής ανανέωσης», ένα αίτημα που – όπως μας διαφώτισε – μόνον το κόμμα του μπορεί να υλοποιήσει. Κι ύστερα, ήρθε ο πρωθυπουργός να μας υπενθυμίσει πως όλα παίζονται στην πραγματικότητα για να μην χάσουμε την «εθνική αυτοπεποίθηση» που μετά κόπων και βασάνων κατακτήσαμε μέσα στην τελευταία επταετία, από τότε δηλαδή που εγκαινιάστηκε το «πρώτη φορά Κυριάκος Μητσοτάκης».
Και κάπου μεταξύ αυτών, ο Αλέξης Τσίπρας από το πρώτο Εθνικό Συμβούλιο της ΕΛΑΣ άνοιξε τον δρόμο για «μία νέα ηθική στην πολιτική», φορέας της οποίας φυσικά θα είναι ο ίδιος, έχοντας ήδη καβαλήσει με υπερηφάνεια κι αγωνιστικότητα το άρμα της «νέας Μεταπολίτευσης».
Και θα αναρωτηθεί κανείς: τι έμεινε για τον Νίκο Ανδρουλάκη; Αυτά που είχε ήδη, είναι η απάντηση. «Πολιτική αλλαγή», «κοινωνική δικαιοσύνη» και «εθνική αξιοπρέπεια». Με δυο λόγια, ο «καρπερός σπόρος» του Αντρέα – όπως είπε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ με περίσσια μαχητικότητα από το Καλέντζι Αχαΐας κατά την εκδήλωση προς τιμήν του ιδρυτή του κόμματος – τον οποίο δείχνει να συντηρεί με ευλάβεια στη φορμόλη, προσδοκώντας να πετάξει κανέναν ανθό πριν να είναι πολύ αργά.
Όμως, «μάχη» με τον χρόνο και τη φθορά δεν δίνουν μόνον τα μεγάλα και παλαιά κόμματα, αλλά και τα νεώτερα που ενίοτε ξεφουσκώνουν πριν καλά-καλά προλάβουν να σχηματιστούν. Στην κατηγορία αυτή ενδεχομένως να εμπίπτει το πολιτικό μόρφωμα της Μαρίας Καρυστιανού, η οποία έχει αρχίσει να παίρνει την κατιούσα στις δημοσκοπήσεις και να φυλλοροεί επικινδύνως. Όμως, την ίδια δεν τη σκιάζει τίποτε απ’ τα δύο. Κατά βάση επειδή έχει ανακαλύψει το δικό της cogito στο «με πολεμούν, άρα καλά τα κάνω». Κι έπειτα, επειδή πήρε επιτέλους χαμπάρι ποια φίδια έτρεφε στον κόρφο της κι έβαλε μπροστά fast track πογκρόμ κάθαρσης· οπότε η «Ελπίδα» αλλάζει μορφή και συνεχίζει ακάθεκτη.
Απ’ την άλλη, στους ζορισμένους συγκαταλέγεται (ξανά) και το κυβερνών κόμμα, που βρέθηκε αίφνης αντιμέτωπο με την αναμόχλευση δύο υποθέσεων, τις οποίες δεν θα έλεγε κανείς και ευχάριστες.
Η καταδίκη της Άννας Μισέλ Ασημακοπούλου ήρθε να σκιάσει τον ήδη συννεφιασμένο ουρανό της Πειραιώς, βάζοντας τέλος στο πολυφορεμένο «ναι, αλλά να περιμένουμε πρώτα τις αποφάσεις της Δικαιοσύνης» και δίνοντας τη σκυτάλη στον κυβερνητικό εκπρόσωπο για να μας σερβίρει πως «ναι, αλλά σιγά τα λάχανα, εδώ πρόκειται για ένα μεμονωμένο περιστατικό», αφού πρώτα είχε δώσει μερικές κρίσιμες συμβουλές στο δικαστήριο, οι οποίες (προς απογοήτευσή του) δεν αξιοποιήθηκαν.
Πολύ κρίμα που η οξυδέρκεια του κ. Μαρινάκη δεν του επέτρεψε να συλλάβει πως αυτό το «μεμονωμένο περιστατικό» αφορά στη διαρροή 2.500 ολόκληρων email αποδήμων, οι οποίοι έδειξαν πίστη στο ελληνικό κράτος, για να τους κρεμάσει τελικά το επιτελείο της ΝΔ στα μανταλάκια.
Ενώ σε άλλα μανταλάκια κρεμάστηκε από ’κει που δεν το περίμενε κι ο Δημήτρης Αβραμόπουλος, ο οποίος απώλεσε την αριστοκρατική του ευγένεια και το διπλωματικό του τακτ, για να ξεστομίσει το εύηχο «όλη η ιστορία είναι μία μπούρδα» και το ακόμη ευγενέστερο «δεν θα απολογηθώ σε κανέναν κερατά». Οπότε, για να μην βρεθεί στα καλά καθούμενα και κερατάς και δαρμένος, ζήτησε την ακύρωση του ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης, ενώ η Κομισιόν φυλάει τα νώτα της σχετικά με τους ελέγχους που είχε διενεργήσει για τη συμμετοχή του στην Fight Impunity, τη ΜΚΟ «βιτρίνα» του Παντσέρι.
Όπως και να ’χει, μιλάμε για μία υπόθεση που ήδη σέρνεται τριάμισι χρόνια, άρα έχει μέλλον· και δευτερευόντως, αν και πλήρως άσχετο, θα πρέπει να περιμένουμε επίσης πολύ μέχρι να διαλευκανθεί κάποτε το μέγα μυστήριο της ανθρωπότητας: οι μίζες τελικά είναι μόνο «μαύρες» ή ενδέχεται και να φορολογούνται;
Πάντως (συνειρμού ένεκα), τι ωραία που ήταν εκείνη η ανέφελη «χρυσή» οκταετία της Αθήνας με το τερατώδες χριστουγεννιάτικο δέντρο α λα πύργος του Άιφελ στη μέση της πλατείας Συντάγματος και τι κρίμα που παρήλθε για να μας βρουν τα… χειρότερα. Τουλάχιστον, αυτή η πόλη κατέκτησε επάξια μία θέση στα ρεκόρ Γκίνες· κι ίσως το βραχύβιο «Κίνημα Ελευθέρων Πολιτών» που ίδρυσε ο κ. Αβραμόπουλος στις αρχές του αιώνα λίγοι θυμούνται πια, αλλά η διάκριση αυτή δεν θα λησμονηθεί ποτέ.
Άραγε η σύντομη συμπόρευση της Θεοδώρας Τζάκρη με τον Στέφανο Κασσελάκη θα λησμονηθεί, τώρα που η βουλευτής Πέλλας αποφάσισε να τραβήξει (για μία ακόμη φορά) τον δρόμο της; Έναν δρόμο που δεν αποκλείεται να τη φέρει σε γνώριμα μονοπάτια, με την ελπίδα πάντως πως θα μείνει μακριά από αρχηγικά κόμματα που συνομιλούν με «ό,τι πιο ακροδεξιό και ακρονεοφιλελεύθερο έχει γνωρίσει η μεταπολιτευτική Ελλάδα».
Κι οι καμπάνες δεν βαρούν γι’ άλλον παρά για τον Άδωνι Γεωργιάδη, ο οποίος χάρηκε τόσο την κουβέντα του με τον αρχηγό των «Δημοκρατών», όσο και το να τσακώνεται με τον Παύλο Πολάκη για το ΚΕΕΛΠΝΟ.
Ο δεύτερος, απ’ την άλλη, είναι απορίας άξιον πού βρίσκει ένα καταφύγιο χαράς τούτες τις δύσκολες μέρες. Στην Κουμουνδούρου σίγουρα όχι· παρότι η άργητα του Σωκράτη Φάμελλου, που συνεχίζει να περιμένει χρησμούς απ’ την Αμαλίας, ίσως έχει αρχίσει να «γυρίζει» το παιχνίδι. Ήρθε, δε, κι η συνέντευξη Τσίπρα ως μία ακόμη σταγόνα στο έλος της ματαίωσης και του ευτελισμού στο οποίο έχει ρίξει τους πρώην συντρόφους του κι ενδεχομένως κάποιοι αναρωτήθηκαν ως πότε θα πλατσουρίζουν ανέμελοι, ενώ η ηγεσία της ΕΛΑΣ ανακοινώνει «σκιώδη κυβέρνηση» χωρίς να τους λογαριάζει.
Μία αναρώτηση, την οποία – εδώ που τα λέμε – έχουμε όλοι από τότε που πήρε τ’ αυτί μας πως οι αιμοσταγείς λαγοκέφαλοι κάνουν βόλτες στις ελληνικές θάλασσες και μας περιμένουν μ’ ανοιχτά σαγόνια, ακονίζοντας τα δόντια τους.
Βέβαια, αν σκεφτεί κανείς ότι στη Βενεζουέλα ψάχνουν ακόμη στα ερείπια ή ότι στη Μέση Ανατολή – όλως παραδόξως – ο πόλεμος δεν έχει τελειώσει και ο Ντόναλντ Τραμπ ακροβατεί πάλι στα όρια της αυτοσυγκράτησής του ή ακόμη και το χουνέρι του Κιρ Στάμερ να φύγει νύχτα απ’ το 10 της Ντάουνινγκ Στριτ, καταλαβαίνει πως ο κόσμος έχει και σοβαρότερα ντράβαλα.
