Σημαδιακή ημέρα η Πέμπτη (15/1), την οποία ο Ντόναλντ Τραμπ λογικά δεν θα λησμονήσει ποτέ, αφού επιτέλους ήρθε το πλήρωμα του χρόνου για να δει ένα σπουδαίο όνειρο να παίρνει σάρκα και οστά. Τώρα, γιατί το σύμπαν όλο έπεσε πάνω στη Μαρία Κορίνα Ματσάδο να την κατασπαράξει, παραμένει άγνωστο. Αν και είναι, βέβαια, σύνηθες σ’ αυτούς τους δύσκολους και γεμάτους αγνωμοσύνη καιρούς, οι πράξεις ειλικρινούς κι αγνού αλτρουισμού να παρεξηγούνται. Αλλά, απ’ την άλλη, δεν είναι και λίγο πράμα να σε δέχονται στον Λευκό Οίκο· πώς θα πήγαινε δηλαδή; Μ’ άδεια χέρια;

Εν τω μεταξύ, αν εμπιστευτούμε τις αστρολογικές προβλέψεις, όλα δένουν, γιατί αυτή η χρονιά – λέει – θα σηματοδοτήσει για τους διδύμους (μεταξύ των οποίων και ο πλανητάρχης) ένα νέο ξεκίνημα· θα ρίξουν στο τραπέζι πολλές ιδέες, μερικές εκ των οποίων θα υλοποιηθούν επιτυχώς. Με άλλα λόγια, προσδεθείτε γιατί ακόμη είμαστε μόνο στην αρχή! Κι όσοι Αμερικανοί έσπευσαν να αξιολογήσουν ως αποτυχημένη την πρώτη χρονιά Τραμπ, θα αναγκαστούν τώρα ν’ αναθεωρήσουν.

(Παρένθεση: Οι σαμάνοι του Περού δεν μας τα λένε εξίσου καλά, προβλέποντας πως εντός του έτους ο Τραμπ θα χτυπηθεί από βαριά νόσο. Αλλά δεν είναι να τους παίρνει κανείς και πολύ στα σοβαρά· έχει χρόνια να τους κάτσει πρόβλεψη: το 2023, ας πούμε, θα τελείωνε ο πόλεμος στην Ουκρανία και, στα πιο πρόσφατα, ο Μαδούρο δεν θα εγκατέλειπε με το στανιό και δεμένος πισθάγκωνα τη Βενεζουέλα, αλλά θα δραπέτευε εκουσίως.)

Στα σοβαρά, λοιπόν, έχουμε σπαρταριστά νέα: έρχονται δασμοί! Και καιρός ήταν, γιατί παραχαλαρώσαμε.

Εμάς εδώ, βέβαια, δεν μας αφορούν ιδιαιτέρως οι νέες απειλές του Ντόναλντ Τραμπ, αλλά απ’ την άλλη ποτέ δεν ξέρεις τι θα φέρει η αυριανή. Μπορεί οι αγαστές σχέσεις Μητσοτάκη – Γκιλφόιλ αίφνης να χαλάσουν και να ξινίσει το γλυκό. Ή στην πολυαναμενόμενη συνάντηση με τον Ερντογάν να μην «λυθεί μόνιμα το πρόβλημα του Αιγαίου» κι ο πλανητάρχης ν’ αναγκαστεί να αναλάβει δράση.

Προς το παρόν, πάντως, η καμπάνα χτυπάει για όσους «παίζουν επικίνδυνα» και… με «άγνωστους σκοπούς» έστειλαν κάνα δυο διμοιρίες στη Γροιλανδία. Φυσικά, προεξάρχων της εκστρατείας, ο Εμανουέλ Μακρόν – ή κατά Μεντβέντεφ, που είχε πάλι κέφι για αστεία, «γαλατικός κόκορας» – ο οποίος ετοιμάζεται να αναπτύξει και εναέριες δυνάμεις προς υπεράσπιση του παγωμένου νησιού.

Αλλά και που είπε μια φορά η Ευρώπη – μέσα στα τόσα της προβλήματα – να αντιδράσει ταχέως, τι να το κάνεις; Λάδι στη φωτιά έριξαν με το αντάρτικο, ενώ ο Αμερικανός πρόεδρος καθόλου δεν έχει απομακρυνθεί από την ιδέα της προσάρτησης, καλώντας το ΝΑΤΟ να τα βρουν και συνεχίζοντας να ζυγίζει πόσο θα του πάει το μαλλί αν τελικά δώσει και κατιτίς στους Γροιλανδούς.

Πάντως – έτσι για την ιστορία – ογδόντα χρόνια πριν, ο Τρούμαν ήταν έτοιμος να δώσει 100 εκατ. δολάρια, ήτοι άνω του 1 δισ. σε σημερινά λεφτά. Τώρα, αν οι διαρροές που κάνουν λόγο για (έως και) 100.000 δολάρια το κεφάλι (στο περίπου, δηλαδή, 100.000 επί 56.000 κεφάλια) είναι σωστές, ο Τραμπ – από οικονομικής άποψης – ίσως και να έχει ελπίδες. Πάλι καλά να λέμε που πρόλαβαν να αγοράσουν την Αλάσκα για ένα κομμάτι ψωμί το 1867 και δεν έχουν τώρα κι άλλα τρεχάματα.

Κατά τα άλλα, μετά την απόφαση του Ντόναλντ Τραμπ να μην μπουκάρει και στο Ιράν – αφού καθησυχάστηκε, λέει, που ματαιώθηκαν οι εκτελέσεις –, τα πράγματα προβλέπεται να κυλήσουν γαλήνια. Κι αφού από το MIGA (Make Iran Great Again) περάσαμε στο «ας τα βρουν μόνοι τους», οι Ηνωμένες Πολιτείες ταλανίζονται πια μόνον από μερικά εσωτερικά προβληματάκια· αλλά να ’ν’ καλά η υπηρεσία ICE που δρα με αυτοθυσία κι αυταπάρνηση για το καλό της πατρίδας και θα τακτοποιηθούν κι αυτά. Στην ανάγκη, θα περιλάβει και τον Τζερόμ Πάουελ, μπας και τελειώσει επιτέλους αυτή η υπόθεση που έχει εξουθενώσει τον πρόεδρο.

Εν τω μεταξύ, εμείς εδώ στη Μεσόγειο δεν προλαβαίνουμε να ξαποστάσουμε απ’ το ένα σκάνδαλο και έρχεται το επόμενο…

Ο λόγος εν προκειμένω για τη Μεγαλόνησο, όπου το τελευταίο διβδόμαδο γίνεται ο κακός χαμός με το «videogate» κι ο Νίκος Χριστοδουλίδης προσπαθεί να μαζέψει τ’ αμάζευτα και να πείσει όποιον μπορεί ότι δεν είναι ελέφαντας.

Όσο για τα δικά μας χωράφια, η σκανδαλολογία έχει κάπως καταλαγιάσει τώρα τελευταία και η χλιαρή επανέναρξη της Εξεταστικής δεν αρκεί για να ξαναφουντώσει η συζήτηση. Οπότε, ελλείψει άλλων μεγάλων εξελίξεων, η μόνη συζήτηση που φουντώνει προς ώρας είναι η σχετική με τις κινήσεις της Μαρίας Καρυστιανού, η οποία – παρότι δεν περίμενε να ασχοληθεί ποτέ με την πολιτική, όπως είπε – βλέπει τώρα το «κίνημα των πολιτών» να ωριμάζει.

Το αυτό αποδεικνύουν, μάλλον, κι οι πρόσφατες δημοσκοπήσεις, που τοποθετούν το κυοφορούμενο κόμμα Καρυστιανού άνω του 10% και ψηλότερα από το ενδεχόμενο κόμμα Τσίπρα. Παρ’ όλα αυτά, πέρα απ’ τις ευοίωνες προβλέψεις, η κα Καρυστιανού έχει κερδίσει κι έναν ακόμη σκληρό επικριτή που δεν είναι άλλος από τον πάλαι ποτέ ένθερμο υποστηρικτή της, Νίκο Καραχάλιο. «Serial liar» και μυθομανή την χαρακτήρισε ο επικοινωνιολόγος, να πάει να δει κάναν ψυχίατρο του συνέστησε η πρώην πρόεδρος του Συλλόγου για τα θύματα των Τεμπών και το… δράμα αυτό αναμένεται μετά βεβαιότητος να έχει και συνέχεια.

Όπως συνέχεια είχε αυτήν την εβδομάδα και το δράμα μίας άλλης δύσκολης σχέσης, εκείνης ανάμεσα στον Άδωνι Γεωργιάδη και τον Νίκο Δένδια, οι οποίοι, βέβαια, δεν καταδέχονται να μαλλιοτραβιούνται στα τηλεοπτικά παράθυρα, αλλά είναι προφανές πως δεν πηγαίνουν μαζί και για τσίπουρα στο Μικρολίμανο. «Μια χαρά είναι ο Δένδιας», είπε ο κ. Γεωργιάδης, μόνο που λησμόνησε να του αποδώσει τα εύσημα για την άφιξη της Belharra «Κίμων», προτιμώντας να συγχαρεί τον προκάτοχό του…

Τέλος πάντων, πέραν τούτου, από τον κ. Γεωργιάδη μάθαμε και πως αν ήταν το Υπουργικό Συμβούλιο να αποτελείτο μόνον από τους τολμηρούς που βγαίνουν στο «γυαλί» προς υπεράσπιση του κυβερνητικού έργου, η κυβέρνηση θα έμενε με πέντε υπουργούς όλους κι όλους (μαντέψτε ποια καρέκλα θα έμενε κενή), αλλά μάθαμε ακόμη και πως τα μπλόκα ήταν μία «αηδία», ένα «απαίσιο» και «φασιστικό» πράγμα.

Και το αστείο είναι πως ο κ. Γεωργιάδης τα είπε όλα τούτα πριν το ξέσπασμα του αγροτοσυνδικαλιστή, Κώστα Ανεστίδη, ο οποίος, αφού στόλισε τον Κυριάκο Μητσοτάκη, πήρε κόκκινη κάρτα κι έμεινε έξω απ’ τις συζητήσεις της Δευτέρας (19/1) στο Μαξίμου.

Σ’ ένα παράλληλο σύμπαν, έξω από το Συμβούλιο της Ευρώπης βρέθηκε και η Νίνα Κασιμάτη του ΣΥΡΙΖΑ, μετά το αντάρτικο να πάει να θαυμάσει την άφιξη της φρεγάτας, για την οποία ο Σωκράτης Φάμελλος δεν βρήκε τίποτε καλό να πει, παρά μόνο πως επρόκειτο περί μίας ακόμη «επικοινωνιακής φιέστας».

Και μιλώντας περί επικοινωνιακών αρετών, ας μην αφήσουμε να παραπέσουν δύο ακόμη… ευτράπελα:

(α) η σπάνια στιγμή κοινοβουλευτικής ευγένειας του Κωνσταντίνου Κυρανάκη, ο οποίος παρακάλεσε την Πέτη Πέρκα της Νέας Αριστεράς να μην τσιρίζει, γιατί, λέει, η Βουλή δεν είναι «η κουζίνα της» και

(β) η αγωνιώδης έκκληση του Στέφανου Κασσελάκη προς τους Ευρωπαίους ηγέτες να πάρουν τα όπλα κατά του Ιράν, για να σώσουν τον πλανήτη (και την τιμή τους), γιατί «η ώρα είναι τώρα, Ευρώπη!»

Ε, τελικά, μήπως πράγματι είναι καιρός ν’ αρχίσουμε να πίνουμε;