Κι αυτή είναι η σαφέστερη απόδειξη πως: πρώτον, το 2026 μπήκε φορτσάτο και μας επιφυλάσσει ακόμη μεγαλύτερες συγκινήσεις και, δεύτερον, ο Ντόναλντ Τραμπ ξέρει ότι οι γιορτές είναι αποχαυνωτικές κι αποφάσισε να μας προσγειώσει βιαίως στην πραγματικότητα.

Οπότε, εκεί που ανησυχούσαμε ότι ο νέος χρόνος θα μας βρει άνευ ειδήσεων και δεν θα έχουμε με τι να ασχοληθούμε, αίφνης τρέχουμε και δεν φτάνουμε για να προλάβουμε τα «νέα» πριν μπαγιατέψουν. Εν προκειμένω, κάποια έχουν ήδη πολυκαιρίσει, όπως, ας πούμε, η μπούκα των Ηνωμένων Πολιτειών στη Βενεζουέλα και η αρπαγή (ναι, σκοπίμως ακούγεται σαν ταινία με τον Λίαμ Νίσον) του Νικολάς Μαδούρο, ο οποίος διανύει πλέον τη δεύτερη εβδομάδα του στις αμερικανικές φυλακές, αφού πρώτα έχει περάσει κι από μία δίκη, αναμένοντας τι θα του φέρει η αυριανή.

Προς το παρόν – καταπώς γράφουν τα διεθνή μέσα – η ζωή στο Καράκας κυλάει χωρίς άλλες ριζικές αλλαγές, οι Αμερικανοί στύβουν το μυαλό τους να καταλήξουν αν ο Τραμπ ορθώς μπήκε ή όχι, ενώ ο ίδιος περιμένει το κούριερ που θα του παραδώσει το Νόμπελ της Ματσάδο και συνεχίζει να κάνει ό,τι περνάει απ’ το χέρι του για το «δικό του ημισφαίριο». Το αυτό θα πράξει – καταπώς λέει – και για το πετρέλαιο της Βενεζουέλας, ζήτημα που δείχνει να τον «καίει», μόνο που – επειδή είναι και κάπως σφιχτοχέρης – δεν έχει διευκρινιστεί ακόμη σε ποιον βαθμό προτίθεται να «ξηλωθεί» για να το αξιοποιήσει ή ποιον θα πείσει να το φορτωθεί.

Πάντως, με απαράμιλλη πλέον ορμή από την επιχείρηση στη Βενεζουέλα και τη σχεδόν καθημερινή κατάσχεση δεξαμενόπλοιων στην Καραϊβική και τον Ατλαντικό, ο πλανητάρχης ετοιμάζεται για τον επόμενο στόχο του. Το Μεξικό θα κοιμάται στο εξής με το ένα μάτι ανοιχτό, η Κούβα λογικά θα κάνει πολύ καιρό να ξανακοιμηθεί ήσυχη και οι Γροιλανδοί θα σημαιοστολίσουν το πολύχρωμο χωριό, θα ζέψουν τα έλκηθρα και θα περιμένουν ασμένως τον… κατακτητή.

Εν τω μεταξύ, στην «κατώτερη των περιστάσεων» Ευρώπη, η ανησυχία για τα καμώματα του Ντόναλντ Τραμπ θα βράζει, θα φουσκώνει και θα ξεχειλίζει δίχως αποτέλεσμα. Κάπως όπως πήγαν τα πράγματα και τούτη την εβδομάδα, δηλαδή, με την Κάγια Κάλλας να έχει πέσει σε βαθιά περίσκεψη, τη Δανή πρωθυπουργό, Μέτε Φρεντέρικσεν, να δηλώνει βεβαία πως ο Τραμπ σοβαρολογεί, σε αντίθεση με τη Τζόρτζια Μελόνι που στέκεται στον συμβολισμό του θέματος, και τον Εμανουέλ Μακρόν να βγαίνει στην αντεπίθεση, αφού εξεμάνη με τη «νεοαποικιακή επιθετικότητα» και τον «νεοϊμπεριαλισμό» του Αμερικανού προέδρου.

Γενικώς, για τον Γάλλο πρόεδρο, το έτος μπήκε με το δεξί κι η παρελθούσα ήταν εβδομάδα αντίστασης, αλλά δυστυχώς – όπως συμβαίνει στα περισσότερα αντιστασιακά εγχειρήματα – δεν του βγήκε. Εις μάτην, λοιπόν, εξεγέρθηκε εναντίον της συμφωνίας με τη Mercosur, η οποία πήρε μετά από είκοσι έξι χρόνια το «πράσινο φως», με πολλές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις – της ελληνικής συμπεριλαμβανομένης – να την υποδέχονται μετά βαΐων και κλάδων.

Κάπως έτσι προσδοκούν πως θα καταφέρουν να υποδεχτούν και τον Ρεζά Παχλαβί στο Ιράν, όπου βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη οι διαμαρτυρίες εναντίον του Χαμενεΐ, με τον ίδιο να διαμηνύει πως «δεν θα λυγίσει» και να τα βάζει με τον Τραμπ, ο οποίος είναι – όπως κάθε Αμερικανός πρόεδρος που σέβεται τον εαυτό του – έτοιμος να συνδράμει στη μάχη κατά του θεοκρατικού σκοταδισμού.

Τώρα, το κατά πόσο η αμερικανική εμπλοκή θα συμβάλει στην απελευθέρωση των Ιρανών είναι ένα θέμα· απ’ την άλλη, όμως, μιας και γυρίζει και αποδεικνύεται για πολλοστή φορά πόσο «άχαστη» είναι η συνταγή «πορεύσου με το δίκαιο της πυγμής κι όπου σε βγάλει», εδώ θα είμαστε να δούμε και ν’ αξιολογήσουμε τ’ αποτελέσματα.

Εμείς κι ο Μάκης Βορίδης…

ο οποίος – κατά το γνωστό meme «έχουμε Τραμπ στο σπίτι» – έκανε την εμφάνισή του, όχι για τον ΟΠΕΚΕΠΕ τούτη φορά μα για να μας κάνει πενηνταράκια γιατί το διεθνές δίκαιο είναι μία βλακώδης («ατελής» καλύτερα) ανθρώπινη επινόηση.

Εντάξει, σκεφτόμαστε και ανοησίες ενίοτε, το ξέρουμε· τι να γίνει τώρα;

Σάμπως ανοησία δεν ήταν που ολόκληρος υπουργός μπερδεύτηκε κι απάντησε σε σχόλιο στο Χ απ’ τον «ανεπίσημο» λογαριασμό του και μετά μπερδευτήκαμε κι εμείς για το αν το καλλιτεχνικό του είναι «Άδωνις» ή «Νεοφιλελεύθερος23»;

Ή ανοησία δεν ήταν που ολόκληρος πρώην υπουργός, στην προσπάθειά του να «τα βρει» με τη νεολαία, έκανε την αποκοτιά να εξομολογηθεί δημοσίως ότι πριν εκατό χρόνια είχε πάρει μερικά «κουμπιά» και τώρα τον έχουν πάρει οι εισαγγελικές αρχές στο κατόπι;

Άσε την άλλη την ανοησία, που βραχυκύκλωσε το σύστημα του αεροδρομίου και κόντεψαν να τσουγκρίσουν τα αεροπλάνα σαν πασχαλινά αυγά… Αλλά αυτό, εντάξει, δεν είναι ακριβώς χαζομάρα, είναι βασικά χρόνια παθογένεια, γιατί έτσι τα παρέλαβαν, έτσι τα έχουν. Τουλάχιστον, όμως, βρέθηκε λύση: θα πάρει ο Χρίστος Δήμας μερικά κεφάλια, θα ζητήσει και τη συνδρομή του Κωνσταντίνου Κυρανάκη, μόλις τελειώσουν τα ντράβαλά του με τον Θύμιο Λυμπερόπουλο και τα ταξί, θα έρθει και κανένας Ευρωπαίος να επιθεωρήσει κι έτσι μέχρι να βγει κι η τρίτη θητεία της κυβέρνησης θα είμαστε μια χαρά και θα παράγουμε έργο. Ε τώρα, βάσει στατιστικής και μόνο, λογικά και η επόμενη τετραετία θα σωθεί πριν το πέρας των επιδιορθώσεων, αλλά και πάλι δεν πειράζει· γιατί η Νέα Δημοκρατία – τι στο καλό; – θα έχει γίνει πια αντιπολίτευση, οπότε θα κατηγορεί τους άλλους που τα παρέλαβαν ημιτελή και δεν τα αποτελείωσαν.

Και μιλώντας για κατηγόριες, είχαμε να δώσουμε κι απ’ αυτές τούτη την εβδομάδα.

Κατ’ αρχάς, εναντίον της Μαρίας Καρυστιανού, οι προαναγγελίες της οποίας περί κόμματος σκόρπισαν τον φόβο και τον τρόμο ένθεν κακείθεν. Απ’ τα «καρφιά» ξεχώρισε εκείνο του κ. Γεωργιάδη, ο οποίος – μιας κι έχει πλέον ασπαστεί το (νέο)φιλελεύθερο δόγμα – βγήκε απ’ τα ρούχα του με τις «ακροδεξιές» της θέσεις. Εντάξει, αλλά όχι και να φτύνεις εκεί που έτρωγες – εκτός του ότι δεν μας είχε προετοιμάσει κανείς ότι η «βαριά δεξιά» του πέφτει τόσο δύσπεπτη.

Πέραν τούτου, μερικά σκάγια πήραν και τον Νικόλα Φαραντούρη, ο οποίος «εξεδιώχθη» βιαίως απ’ τον ΣΥΡΙΖΑ και ετοιμάζεται ν’ ανοίξει πανιά – με την έδρα του υπό μάλης – για νέες περιπέτειες.

Αλλά, την έκπληξη περί τα τελειώματα της εβδομάδας, την έκανε ο Δημήτρης Καιρίδης, με συμπρωταγωνίστρια τη Ζωή Κωνσταντοπούλου και βοηθό σκηνοθέτη τον Νίκο Δένδια. Κι αυτή ήταν μία από τις μεγαλειώδεις στιγμές που η Βουλή φωτίζεται, καθώς σε μία μόνο φράση συμπυκνώνεται όλος ο μέινστριμ αστικός σνομπισμός και η παλιά καλή βραζιλιάνικη κατινιά – οι millennials ξέρουν, οι λοιποί ας γκουγκλάρουν «Σοράγια Μοντενέγρο» και θα καταλάβουν.

Κατά τα άλλα, το χάζι της είχε κι η εκνευρισμένη αποχώρηση από τηλεοπτικό πλατό του Μακάριου Λαζαρίδη, επειδή η Θεοδώρα Τζάκρη του έκανε τα νεύρα κρόσσια, αλλά, εντάξει, τέτοια έχουμε δει πολλά, σε δυο μέρες θα το έχουμε ήδη ξεχάσει.

Ειρήσθω εν παρόδω, σε δύο μέρες, τα τρακτέρ δεν θα πλημμυρίσουν τελικά το Σύνταγμα, αφού κάπως προσπαθούν να τα βρουν οι αγρότες με το Μαξίμου, αλλά αυτά ας τα αφήσουμε για την επόμενη εβδομάδα. Άλλωστε, τίποτα δεν έχει κριθεί ακόμη, οπότε δεν είναι η στιγμή να σχολιαστεί η αποτελεσματικότητα των πρόσφατων ενεργειών.

Καλή χρονιά είπαμε;