Απορίας άξιο είναι πώς κρατήθηκε το οικονομικό επιτελείο έξι ολόκληρα χρόνια μέχρι να μας εκπλήξει τόσο ευχάριστα· αλλά, θα μου πεις, φασούλι το φασούλι γεμίζει το σακούλι του υπερπλεονάσματος. Ε, ναι, εντάξει, γκρίζαραν τα μαλλιά του Κυριάκου Μητσοτάκη, άλλαξε κι η άποψή του για το υπερπλαόνασμα – τι να γίνει; για τους ανθρώπους είν’ όλα. Το θέμα είναι ότι επιτέλους έφτασε η ώρα που πάνω από 1,5 δισ. περιμένει να μοιραστεί «στη μεσαία τάξη, την οικογένεια και τους νέους»· ε, κάτι θα πάρουν κι οι συνταξιούχοι κι οι επιχειρήσεις κι οι ιδιοκτήτες ακινήτων. Γενικώς – ας μην είμεθα αχάριστοι – κανέναν δεν ξέχασε (μάλλον).
Και εν πάση περιπτώσει, πάλι καλά να λέμε που πέρασε και αυτό το Σαββατοκύριακο – έγιναν οι εξαγγελίες του πρωθυπουργού στο Βελλίδειο, έγινε κι η συνέντευξη Τύπου, μοίρασε μέχρι και για την επόμενη τετραετία του – κι από τούδε και στο εξής, ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία θα μπορούν… να συνεχίσουν να «σφάζονται» απερίσπαστοι, όπως και πριν.
Και μιας και μιλάμε για σφαγές, ας αναγνωρίσουμε ότι η Χαριλάου Τρικούπη εν όψει ΔΕΘ όρμησε για τα καλά στο πεδίο της μάχης κι έβγαλε ένα προς ένα τα όπλα της από τη φαρέτρα, για να γράψει τη «Μαύρη Βίβλο» της εξαετούς διακυβέρνησης του τόπου από τη Νέα Δημοκρατία. Το κυβερνών κόμμα απάντησε, κάνοντας λόγο για «λαϊκιστικούς μηδενισμούς», η Χαριλάου ανταπάντησε, λέγοντας ότι ουδεμία αμφισβήτηση χωρούν τα καλά «τεκμηριωμένα στοιχεία» που παρουσιάστηκαν, ο Νίκος Ανδρουλάκης όρισε κριτή τον ελληνικό λαό – κι όλα πήραν το δρόμο τους.
Εν τω μεταξύ, ήρθε κι η πεντηκοστή πρώτη επέτειος ίδρυσης του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος κι έδεσε το γλυκό. Μπορεί ο Γιώργος Α. Παπανδρέου να απουσίαζε από τους εορτασμούς, καθώς προτίμησε να τιμήσει μιαν άλλη επέτειο, όμως – με κάθε σεβασμό – αυτό δεν έκανε την εκδήλωση του Ζαππείου λιγότερο πλούσια, ούτε έκοψε τη φόρα του Νίκου Ανδρουλάκη που κάλεσε σε «συλλογικό αγώνα για αλλαγή».
Κατά γενική ομολογία, βέβαια, αυτό που ξεχώρισε ήταν η ομιλία του Τάσου Γιαννίτση για το δημογραφικό, ζήτημα που μας έφερε στον αφρό της επικαιρότητας όχι μόνον εσωτερικά, αλλά και διεθνώς. Και, φυσικά, δεν αναφερόμαστε μόνο στους Financial Times· μέχρι εκεί όλα καλά, τη δουλειά τους κάνουν οι άνθρωποι. Για τον Ίλον Μασκ «χτυπάει» η καμπάνα, ο οποίος – αντί να ασχολείται με το ότι κινδυνεύει να γίνει ο πρώτος τρισεκατομμυριούχος παγκοσμίως – έπεσε σε βαθιά περίσκεψη για τα 700 και βάλε σχολεία που κλείνουν και την Ελλάδα που αργοσβήνει.
Φήμες λένε, βέβαια, ότι δυο τρεις μέρες μετά άκουσε (καθυστερημένα) τη δήλωση του κυβερνητικού εκπροσώπου, Παύλου Μαρινάκη, πως με τα πρώτα ιδιωτικά πανεπιστήμια πάψαμε να αποτελούμε «ντροπιαστική εξαίρεση στον παγκόσμιο χάρτη» της εκπαίδευσης και πήγε η ψυχή του στη θέση της. Όπως κι η δική μας, άλλωστε· σχολεία μπορεί να μην έχουμε, έχουμε όμως κολλέγια… ε, συγγνώμη, πανεπιστήμια πρώτης γραμμής. Ας μην κρύβουμε τη χαρά μας – αμαρτία είναι, ιδίως σε καιρούς που δεν μας τρέχει κι απ’ τα μπατζάκια.
Τέλος πάντων, στα λοιπά ευχάριστα της εβδομάδος – και πολύ αργήσαμε – είχαμε τη βαρβάτη επανεμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος ήρθε, πράγματι, με φόρα (κι αισθητά βελτιωμένη αγγλική προφορά) και ξεδίπλωσε το όραμά του για την πατρίδα. Το οποίο όραμά του, θα έλεγε κανείς, ότι δεν βρήκε ευήκοα ώτα, αφού ο εις μετά τον άλλον έσπευσαν να τον κατακεραυνώσουν: «τουρίστα», «ανύπαρκτο» και φραγκοφονιά τον χαρακτήρισε η Ζωή Κωνσταντοπούλου· σύμβολο του «χθες» ο Παύλος Μαρινάκης (ο οποίος ομολογουμένως έχει ρίξει λίγο τους τόνους)· κακό αντιγραφέα του ΠΑΣΟΚ ο Κώστας Τσουκαλάς (ο οποίος τελευταίως ξετρυπώνει αντιγραφείς παντού)· κακό αντιγραφέα της Ελληνικής Λύσης και ο Κυριάκος Βελόπουλος (!)· «rebranding» που κατέληξε «replay» ο Κυριάκος Πιερρακάκης· και κάπως έτσι, τελικά, είπε κάποιος τη μόνη ατάκα που έπρεπε να ακουστεί: «μήπως παρά-ασχολείστε μαζί του;».
Κατά τα άλλα – εκτός ΔΕΘ – ο υπουργός Υγείας, Άδωνις Γεωργιάδης, είχε πάλι μερικά ντράβαλα, τα οποία φρόντισε να αποφύγει με το γνωστό τακτ που τον χαρακτηρίζει. Με το ίδιο τακτ, διεμήνυσε για μία ακόμη φορά κι ο υπουργός Μετανάστευσης, Θάνος Πλεύρης, ότι οι ελληνικές φυλακές έχουν ανοίξει και περιμένουν μετανάστες· πέρασε και το νομοσχέδιο, οπότε πλέον ο δρόμος είναι ανοιχτός για σπουδαία έργα. Και με παρόμοιο διπλωματικό τακτ διαχειριστήκαμε την «ασυνεννοησία» με την Κύπρο για το καλώδιο, το οποίο – καταπώς φαίνεται, άλλο αν δεν το λέμε – έχει πνιγεί οριστικά στα φιλόξενα νερά της Μεσογείου.
Κάτι σάλεψε και στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ πάλι, ενώ – στα καλά νέα της εβδομάδος – Μιχάλης Χρυσοχοΐδης και ελληνικό FBI έδωσαν τα ρέστα τους στην εξάρθρωση του οργανωμένου εγκλήματος. Στα… απρόσμενα νέα της εβδομάδος, απ’ την άλλη, σημειώσαμε την κριτική του Βαγγέλη Μαρινάκη για τα πεπραγμένα της κυβέρνησης, ο οποίος – ελέω σκανδάλων, αδιαφάνειας και ακρίβειας – προειδοποίησε πως η τρίτη θητεία δεν φαίνεται ούτε με το κιάλι.
Οι ατάκες που ξεχώρισαν (πέραν της κας Κωνσταντοπούλου που ξεχωρίζει πάντα), ήταν το «μιλάμε για το μεγαλύτερο πολιτικό ταλέντο της γενιάς μας, με διαφορά» που βγήκε απ’ τα χείλη του Αδώνιδος Γεωργιάδη· το «στόχος μας είναι η πρωτιά στις εκλογές – ένας απόλυτα εφικτός στόχος» του Κώστα Τσουκαλά, ο οποίος παραζαλίστηκε απ’ το ζεϊμπέκικο του Ζαππείου και τα πήρε όλα αμπάριζα· και το «φοβούνται μήπως επιστρέψω – αν συνεχίσουν τον πόλεμο, θα κατέβω πάλι στην πολιτική» του Πάνου Καμμένου, που μια πλάκα είπε να κάνει και του βγήκε ξινή.
Στα διεθνή «ξινά», λοιπόν…
ξινές της βγήκαν της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν οι δηλώσεις περί ευρωπαϊκών στρατευμάτων στην Ουκρανία, αφού η Γερμανία πάτησε «πόδι» και της ξεκαθάρισε ότι δεν είναι η ώρα για τέτοιες κουβέντες· ξινή του βγήκε και του Ντόναλντ Τραμπ η Σύνοδος Συνεργασίας της Σαγκάης, όπου επισημοποιήθηκε το συνοικέσιο Ρωσίας – Ινδίας – Κίνας, με τον πλανητάρχη να δηλώνει τρομερά απογοητευμένος από τον Βλαντιμίρ Πούτιν, ο οποίος, όμως, ευτυχώς δεν πρόκειται να στερέψει από «φίλους», ιδίως όσο η Άγκυρα συνεχίζει, με αμείωτο ενδιαφέρον, να διεκδικεί ρόλο βασικού μεσολαβητή.
Επιστρέφοντας στον Ντόναλντ Τραμπ, μπορούμε να πούμε πως είχε μία ακόμη πολυκύμαντη εβδομάδα, καθώς σημειώσαμε: μία δικαστική ήττα σχετικά με τις βόλτες της Εθνοφρουράς στην Καλιφόρνια· τις «συνωμοσίες» Κίνας – Ρωσίας – Βόρειας Κορέας, οι οποίες του προκάλεσαν μια υπόκωφη ταραχή· τους ισχυρισμούς ότι είχε υπάρξει «καρφί» του FBI στην υπόθεση Έπσταϊν· τα οικονομικά των Ηνωμένων Πολιτειών που κινδυνεύουν να πάνε κατά διαόλου· και – κερασάκι στην τούρτα – το διόλου ευκαταφρόνητο πρόστιμο της ΕΕ στη Google για αντι-ανταγωνιστικές πρακτικές διαφήμισης.
Ωστόσο, δεν έδειξε να πτοείται ιδιαίτερα – ή απλώς αρέσκεται να απαντά σε κάθε επίθεση με περισσότερη επίθεση – κι έτσι εξαπέλυσε μπαράζ απειλών και εναντίον της ΕΕ· και εναντίον των Πολιτειών που του κάνουν «νερά» με την Εθνοφρουρά, όπως το Σικάγο· και εναντίον των ΜΚΟ που προσέφυγαν στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο κατά του Ισραήλ (γιατί αν δεν συντρέξεις τους φίλους, ποιος θα συντρέξεις;). Last but not least – έτσι, για λίγη χρυσόσκονη παραπάνω – αποφάσισε και τη μετονομασία του Υπουργείου Άμυνας σε υπουργείο Πολέμου, αναπολώντας, προφανώς, τις ένδοξες προ του 1950 εποχές. Τώρα, αν αποφασίσει να ξεκινήσει και κανέναν πόλεμο Βορείων και Νοτίων vol.2, μένει να φανεί.
Πάντως, μιλώντας για πολέμους, ουδέν νεώτερον και σε αυτό το μέτωπο – τα πράγματα συνεχίζουν να είναι εξίσου απελπιστικά, όπως και την προηγούμενη εβδομάδα. Όπως απ’ όταν κάποιος είχε την φαεινή ιδέα να συνοψίζει τα εβδομαδιαία γεγονότα, για την ακρίβεια, κι έκτοτε είμαστε αναγκασμένοι να αναμασάμε τα ίδια και τα ίδια.
Στο Ουκρανικό, λοιπόν, η μόνη… επαναστατική αλλαγή είναι ότι η Ρωσία συνεχίζει τους βομβαρδισμούς και ο Πούτιν συνεχίζει να ρίχνει «άκυρο» στον Ζελένσκι για συνάντηση· απλώς, να, είπε να τον καλέσει στη Μόσχα τούτη τη φορά, να δει πόσο μπορεί να τραβήξει αυτό τ’ αστείο. Αναγκάστηκε, δε, να ξεκαθαρίσει εκ νέου ότι δεν θα επιτρέψει στους Ευρωπαίους να στείλουν τα στρατά, αλλά αυτό το ξέραμε ήδη· και χάρη τους κάνει, δηλαδή, γιατί δεν έχουν σφαχτεί κιόλας ποιος θα πρωτοπάει (μάλλον το αντίθετο).
Στη Γάζα, δε, καταπώς φαίνεται η «τελική λύση» προχωράει απρόσκοπτα και η πόλη σε λίγο θα έχει ερημώσει πλήρως· ενώ η επίσημη αναγνώριση της γενοκτονίας, σύμφωνα με την IAGS, και οι διακηρύξεις των Ευρωπαίων περί αναγνώρισης Παλαιστινιακού Κράτους και λύσης των δύο κρατών, είναι ζητήματα παντελώς αδιάφορα.
Με τούτα και με τ’ άλλα, λοιπόν, θα καλωσορίσουμε τη δεύτερη εβδομάδα του Σεπτέμβρη, θα ευχηθούμε καλή σχολική χρονιά και θα περιμένουμε με ανυπομονησία, όπως πάντα, τα… καλύτερα.
