Με δυο λόγια, η ΔΕΘ έχει φέρει τα πάνω κάτω κι έχουμε χάσει την ησυχία μας –κατά πάσα πιθανότητα, χωρίς κανένα λόγο. Αλλά ας μην γινόμαστε Κασσάνδρες από τώρα· το πλήρωμα του χρόνου για αναστοχασμούς κι αξιολογήσεις θα έρθει πολύ σύντομα. Για την ακρίβεια, μετά το επόμενο Σαββατοκύριακο, με την παρέλευση του οποίου δεν θα κάνουμε άλλη δουλειά παρά να συγκρίνουμε την «ιδέα» της ΔΕΘ με αυτό που τελικά αποδείχτηκε πως ήταν.
Προς το παρόν, κάτι η μεγαλοπρέπεια της Διεθνούς Έκθεσης της Θεσσαλονίκης, κάτι ο ενθουσιασμό μας που διοργανώνεται αισίως για 89η φορά, κάτι η βαθιά συγκίνηση που ο ομώνυμος φορέας κλείνει φέτος τα 100, καθόμαστε σ’ αναμμένα κάρβουνα. Και περισσότερο απ’ όλους το Μαξίμου, με τα κυβερνητικά στελέχη να είναι έμπλεα συγκίνησης για αυτήν την ιστορική στιγμή που μας ανοίγει ένα «παράθυρο» στον κόσμο.
Και μπορεί να μας ’λείψαν οι χαρές και τα πανηγύρια, όμως σίγουρα όχι περισσότερο απ’ τους τσακωμούς και τις συγκρούσεις, οπότε αυτή η εβδομάδα ήρθε να μας αποζημιώσει για τη μικρή θερινή ανάπαυλα που είχε προηγηθεί. Κι έτσι, ξανά προς τη δόξα τραβά, με ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία να δίνουν τα ρέστα τους, ΣΥΡΙΖΑ να συνεπικουρεί και Ζωή Κωνσταντοπούλου να βάλει κατά παντός υπευθύνου.
Εις εξ αυτών, δε, και ο πρώην πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος έχει κάνει δυναμικό come back κι έχει ακούσει τα σχολιανά του σχεδόν απ’ όλες τις μπάντες, συλλέγοντας φιλοφρονήσεις, μεταξύ των οποίων: (α) ότι κάνει «ζωάρα» και νοσταλγεί «τα φράγκα της εξουσίας» και (β) ότι «λείπει μόνο στους εγκληματίες», τους βαρυποινίτες, τους βιαστές, τους εμπρηστές και πάει λέγοντας. Εντάξει, ο Παύλος Μαρινάκης – πριν ακόμη πάρει προαγωγή ως υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ και κυβερνητικός εκπρόσωπος – έχει πει και πολύ χειρότερα. Στην παρούσα φάση, δε, έσπευσε κι ο Θάνος Πλεύρης – σε ένα διάλειμμα που έκανε από τους ελέγχους σε ΜΚΟ και την πάταξη της μετανάστευσης στα νησιά – να πιάσει το νήμα από ’κει που το είχε αφήσει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, κι η επιτυχία ολοκληρώθηκε.
Άλλωστε, είναι και το παιχνίδι των εντυπώσεων που πρέπει να «σωθεί»· με ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Πάντως, μία αυγουστιάτικη δημοσκόπηση βγήκε κάπως χλιαρή, το «φάντασμα» Τσίπρα προσφέρεται για μικροπολιτική και για να ξεχάσουμε τα βάσανά μας και, στο κάτω-κάτω, δεν είναι δυνατόν να μιλάμε συνεχώς για υπερπλεόνασμα – το μενού χρειάζεται και μια ανανέωση κάπου κάπου.
Η οποία ανανέωση δεν έρχεται μόνο χάρη στον «προοδευτικό» χώρο, εδώ που τα λέμε, διότι τούτη την εβδομάδα συνέβαλε τα μέγιστα και η υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης, Νίκη Κεραμέως, φέροντας το νέο («μεγάλο και όμορφο», θα έλεγε κάποιος στην άλλη άκρη του πλανήτη) εργασιακό νομοσχέδιο. Ένα νομοσχέδιο που επιτέλους μας απελευθερώνει, αναγνωρίζει το δικαίωμά μας να δουλεύουμε ολημερίς κι ολονυχτίς και μας απαλλάσσει από κάθε σύμπλεγμα ενοχής, ζήτημα ούτως ή άλλως εξαιρετικά ψυχοφθόρο κι ενάντιο στην πρόοδο. Τώρα, γιατί έχει γίνει ο κακός χαμός κι ακούγονται κάτι περίεργα περί «ξηλώματος» των εργασιακών δικαιωμάτων και ωραρίων Κίνας, παραμένει άγνωστο.
Όπως, επίσης, εξίσου άγνωστο παραμένει το εάν τελικά βγαίνουν ή δεν βγαίνουν τα κουκιά για την επαναφορά του 13ου και του ΕΚΑΣ. Κάτι με την αριθμητική δεν έχει πάει καλά εδώ κι έχουμε περιέλθει σε κατάσταση σύγχυσης. Να μου πεις, βέβαια, εδώ δεν ξέρει η Eurostat να μετράει που έχει στις πλάτες της κι όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση, με το αν φτάνει το 1,5 δισ. που μας περισσεύει και δεν ξέρουμε πού να το πρωτοδώσουμε, θα ασχολούμαστε;
Ας είναι. Εξάλλου, τα προβλήματα δεν έχουν τελειωμό: στη Μονή Σινά γίνεται χαμός· η Πάτμος «πνίγεται» στο λασπωμένο νερό· δημοτικά σχολεία σε Ήπειρο και Μακεδονία βάζουν «λουκέτο» με συνοπτικές διαδικασίες· και ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών, Χακάν Φιντάν, μας επιπλήττει για «φθηνή» και πανικόβλητη πολιτική. Κανονικά, η λίστα θα συμπεριελάμβανε και μία πρόσφατη επίθεση του υπουργού Υγείας, Άδωνι Γεωργιάδη, προς την Πλεύση Ελευθερίας, αλλά, τώρα, που να συναγωνιστεί τα υπόλοιπα. Ούτε τα συνθήματα στο γραφείο της κας Βολουδάκη είναι το μεγαλύτερο κακό που μας βρήκε, αλλά τέλος πάντων, μέσα σ’ όλα συνέβη κι αυτό.
Τέλος πάντων, πάλι καλά που έχουμε κι αυτά τα ιδιωτικά πανεπιστήμια πρώτης γραμμής που σφάζονται στην ποδιά μας και δεν μπορούμε να διαλέξουμε και κάπως ξεχνάμε τον πόνο μας.
Κάποιον τέτοιον παρανοϊκό συλλογισμό πρέπει να έκανε κι ο ειδικός απεσταλμένος των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, Στιβ Γουίτκοφ…
και δήλωσε με σιγουριά ότι πριν εκπνεύσει το ’25, όλοι οι πόλεμοι θα ανήκουν πια στο παρελθόν. Ίσως, βέβαια, να πήρε και κουράγιο από τις αέναες συζητήσεις περί «εγγυήσεων ασφαλείας» στην Ουκρανία ή από την «ετυμηγορία» της πλειοψηφίας των Αμερικανών υπέρ των κυρώσεων προς τη Ρωσία (ευτυχώς που υπάρχει κι η Ινδία) ή – γιατί όχι; – από το σχέδιο για την ανοικοδόμηση της Γάζας και τη μετατροπή της σε επίγειο τεχνολογικό παράδεισο, που φαίνεται πως συζητιέται εντόνως πίσω από τις κλειστές πόρτες του Λευκού Οίκου. Ίσως, πάλι, να αναθάρρησε κι απ’ την πρόθεση του Κρεμλίνου να βρεθεί «διπλωματική» λύση (αφού είχε στείλει μερικά drones στο Κίεβο, ναι, αλλά έτερον εκάτερον).
Όπως και να ’χει, ο Αμερικανός πρόεδρος, Ντόναλντ Τραμπ, συμμεριζόμενος την ίδια αισιοδοξία, είπε να φροντίσει και λίγο τα εσωτερικά του, που τα έχει αφήσει στην μαύρη μοίρα τους κι έτσι έλαβε τέσσερις κομβικές αποφάσεις: (α) να ψαλιδίσει τις βίζες φοιτητών και δημοσιογράφων, (β) να στείλει την Εθνοφρουρά – με τ’ όπλο της στο χέρι – να κόβει βόλτες στις μητροπόλεις, (γ) να βάλει επιτέλους μία τάξη στη Fed, αρχίζοντας τις απολύσεις που τόσο καιρό προαναγγέλλει και (δ) να κόψει την προστασία της Μυστικής Υπηρεσία για την Καμάλα Χάρις, γιατί, εντάξει, είχε παραγίνει το κακό.
Όσο για τα άλλα, τα «εκτός», δεν έκανε και πολλά: απλώς, απείλησε τους Ευρωπαίους με κυρώσεις και την Κίνα με δασμούς και τη Ρωσία με οικονομικό πόλεμο και έκανε μία κρούση φιλίας στον Κιμ Γιονγκ Ουν. Αυτά.
Φαίνεται, πια, τίποτε απ’ όλα αυτά αιφνιδιαστικό; Όχι. Σχεδόν ούτε καν αλλόκοτο. Όπως, επίσης, κανέναν αιφνιδιασμό δεν προκάλεσε και η νέα πολιτική κρίση που ξέσπασε στο Παρίσι, με τον Φρανσουά Μπαϊρού να ζητά μία ψήφο εμπιστοσύνης που ενδέχεται να μην λάβει. Τα καλά μαντάτα είναι ότι έχει τη στήριξη του Γάλλου προέδρου, Εμανουέλ Μακρόν· τα κακά μαντάτα είναι ότι δεν έχει τη στήριξη του 63% των Γάλλων πολιτών, σύμφωνα με σχετική δημοσκόπηση. Τα ακόμη χειρότερα μαντάτα είναι ότι τα οικονομικά της χώρας μοιάζουν να κρέμονται από μια λεπτή κλωστή, ενώ και της Γερμανίας δεν δείχνουν να διάγουν τις καλύτερες ημέρες τους.
Πέραν όλων αυτών, που δεν τα λες κι ευχάριστα, στη Μέση Ανατολή τα πράγματα πηγαίνουν απ’ το κακό στο χειρότερο, με τη Γάζα να ισοπεδώνεται και τον ισραηλινό στρατό να την κηρύσσει επισήμως σε «ζώνη μάχης», προλειαίνοντας το έδαφος για την πλήρη εκκένωσή της. Το χτύπημα στο νοσοκομείο της Νάσερ – ή αλλιώς ένα «τραγικό ατύχημα» –, όπου σκοτώθηκαν είκοσι άμαχοι, προκάλεσε νέο κύμα διεθνούς κατακραυγής κι αντίδρασης· όμως, εν τω μεταξύ, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός είχε κι άλλα σχέδια.
Έτσι, καθώς αναστοχαζόταν πάνω στην έκθεση του ΟΗΕ για τον λιμό ή σκεφτόταν τι άλλο να κάνει με τους Χούθι, πήρε μία γενναία απόφαση και μιλώντας περί ανέμων και υδάτων σ’ ένα podcast μία Τρίτη βράδυ, είπε να αναγνωρίσει και μερικές γενοκτονίες. Ποιος δεν χάρηκε; Η Άγκυρα, η οποία τον κατηγόρησε ότι παίζει παιχνίδια, για να ξεχάσουμε τα δικά του και να στείλει τη μπάλα στην εξέδρα.
Το ερώτημα, βέβαια, θα ήταν «και ποιος μπορεί να χαρεί με τίποτα απ’ όλα αυτά;», αλλά ας μην βαρύνουμε κι άλλο το κλίμα. Ας εναποθέσουμε – ως γνωστόν – τις προσδοκίες μας στην επόμενη εβδομάδα και ας περιμένουμε τα… καλύτερα.
