Ο Κυριάκος Μητσοτάκης υπήρξε μετριόφρων στη δική του ανασκόπηση κι αναφέρθηκε σε τρεις εφαρμογές που αναδιαμορφώνουν το – ψηφιακό κι αναλογικό – παρόν μας· εδώ θα περιοριστούμε σε μία, την πιο θαυματουργή. PosoKanei;
Αρχικά, κάνει πέρα από κάθε βεβαιότητα περισσότερα απ’ όσα θα έπρεπε. Αλλά, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι επιτέλους θα μπορεί ο καθείς περίεργος να μάθει «PosoKanei» σε καμιά δεκαριά ευρωπαϊκές χώρες (οκτώ για την ακρίβεια), χωρίς να χρειάζεται να φάει μια ολόκληρη μέρα ψάχνοντας στο διαδίκτυο. Κι ύστερα, είναι και τ’ άλλο: θέλει κανείς να ταξιδέψει και το ’χει άγχος ότι τα σούπερ μάρκετ εκεί που θα πάει θα είναι πιο ακριβά κι απ’ τα ελληνικά· μπαίνει στην εφαρμογή, κάνει την έρευνά του, διαπιστώνει πως δεν είναι, καταρτίζει μία μεγάλη λίστα και επιστρέφει με κοντέινερ ώστε να ’χει προμήθειες για κάνα εξάμηνο.
Κι άλλα πολλά οφέλη έχει, τέλος πάντων, αυτή η νέα εφαρμογή – «όπλο» για κάθε πολίτη, η οποία μας βοηθάει να μαθαίνουμε, να ελέγχουμε, να διασταυρώνουμε, να δίνουμε κι εμείς τη δική μας μάχη κατά της ακρίβειας και τελικά, όπως σημείωσε κι ο πρωθυπουργός, μας κάνει «πιο απαιτητικούς και συνειδητοποιημένους καταναλωτές». Αυτό ακριβώς που μας έλειπε, δηλαδή. Όλα τα υπόλοιπα έρχονται.
Πάντως, δεν θα ήταν κακό στην επόμενη αναβάθμιση της πλατφόρμας ν’ ανοίξει λίγο κι η βεντάλια των χωρών που περιλαμβάνονται· να ξανοιχτούμε και προς Αμερική ας πούμε – αφού κάνουμε έρευνα αγοράς, ας την κάνουμε σωστά. Μην γίνεται τζάμπα κόπος…
Εξάλλου, «το τζάμπα δεν υπάρχει». Κι εδώ «παίζουν» δύο σενάρια: ή ο Κυριάκος Μητσοτάκης έκλεψε τη σύλληψη της Χριστίνας Αλεξοπούλου κι αφού την κατσάδιασε πρώτα, περίμενε να περάσουν τρεις-τέσσερις μήνες για να το ξεχάσουμε και να μας το ξανασερβίρει σαν φρέσκο· ή η κ. Αλεξοπούλου είχε (λαθρ-)ακούσει κάποιο brainstorming στο Μαξίμου για τα επικοινωνιακά κόλπα του επόμενου εξαμήνου, άρπαξε την ιδέα με ανυπομονησία και μας την πέταξε – πριν την ώρα της – σαν δική της. Σε κάθε περίπτωση, τζάμπα τα «άκουσε» τον Φεβρουάριο· για μία ακόμη φορά ήρθε η ζωή να μας μάθει πως βιαστήκαμε να κρίνουμε.
Και μιλώντας περί τζαμπατζήδων, τους «τζάμπα μάγκες» των μνημονίων θυμήθηκε η Άννα Διαμαντοπούλου και, μάλλον συνειρμικά, της ήρθε στο νου κι ο «τζάμπα μάγκας» του ΠΑΣΟΚ, οπότε θεώρησε σκόπιμο να βγάλει τις «οικογενειακές» τους διαφωνίες στη φόρα και να «αδειάσει» τον Δήμαρχο Αθηναίων που ανοίγει «πόρτες και παράθυρα» στους ψηφοφόρους, δείχνοντας τους την έξοδο κινδύνου προς τη ΝΔ.
Κι αλλοίμονο που ο κ. Δούκας δεν θα απαντούσε· οπότε με το γνωστό τακτ που τον διακρίνει, μας υπενθύμισε πως η πρώην Επίτροπος είναι η Δεξιά μέσα στο ΠΑΣΟΚ και κάλεσε την ηγεσία να τοποθετηθεί… Και κάπως έτσι, πήγε τζάμπα όλος ο κόπος του Κώστα Τσουκαλά να μας πείσει πως η Χαριλάου Τρικούπη είναι το βασίλειο της ομόνοιας και της σύμπνοιας.
Εν τω μεταξύ, αίτημα προς τη δική του ηγεσία υπέβαλε κι ο Νίκος Παππάς, ο οποίος τη Δευτέρα (15/6) ζήτησε σαφή απάντηση από τον Σωκράτη Φάμελλο, για να την λάβει – τρόπον τινά – μία ημέρα αργότερα, οπότε και πληροφορήθηκε πως κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι του κόμματος αναλαμβάνουν οι προσφιλέστεροι στον πρόεδρο Θ. Ξανθόπουλος και Κ. Μπάρκας.
Κατά τα λοιπά, ο κ. Παππάς συνεχίζει, μαζί με τους Ρένα Δούρου και Παύλο Πολάκη, να αναμένει στο ακουστικό του – όπως κι ο ίδιος ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ και φέρελπις μέλλων υποψήφιος της ΕΛΑΣ άλλωστε – με την ελπίδα πως, προτού πάρουν την ηρωική απόφαση να καταλάβουν τα γραφεία της Κουμουνδούρου, θα έχουν μάθει τι τους ξημερώνει.
Εμάς, πάντως, αυτό που μας ξημέρωσε ήταν νέα αξιωματική αντιπολίτευση, η οποία δεν προβλέπεται να περιοριστεί σ’ αυτή τη θέση, αλλά πολύ σύντομα θα αυτοαναγορευτεί και κυβέρνηση, όπως μας ενημέρωσε η Άννα Παπαδοπούλου της ΕΛΑΣ. Και γιατί όχι; Αφού εδώ Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει. Κι ο Παύλος Μαρινάκης βρήκε μία πρώτης τάξεως ευκαιρία να θυμίσει στον κ. Τσίπρα ότι στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες ο τέταρτος πολιτειακός παράγων προκύπτει μόνο απ’ τα εκλογάς. Σιγά τα ωά.
Η Μαρία Καρυστιανού, απ’ την άλλη, έχει περιοριστεί σε πιο… μαζεμένες ανακοινώσεις – ούτε για ακρίβεια μίλησε, ούτε για κυβέρνηση, (ευτυχώς) ούτε για την Τουρκία, οπότε τι της έμεινε; Οι γυναικοκτονίες· που δεν είναι γυναικοκτονίες και τα γνωστά. Εντάξει, ας πούμε πως η πρόεδρος της «Ελπίδας» βρίσκεται ακόμη στο πρώτο κύμα φεμινισμού, όταν μελετήσει τα πιο πρόσφατα και έρθει στο σήμερα, το ξανασυζητάμε.
Μέχρι τότε, θα έχουμε να λέμε για την ακρίβεια που δεν παλεύεται εύκολα, αλλιώς θα την είχε ήδη πατάξει η κυβέρνηση· για την αντλία που σύντομα θ’ αναστενάξει απ’ την μείωση της τιμής της βενζίνης (αντί ν’ αναστενάζουμε εμείς)· για το τετ α τετ Μητσοτάκη – Ζελένσκι περί του αδέσποτου drone (που βρέθηκε λίγο εντός και λίγο εκτός ελληνικών χωρικών υδάτων) και για τις ανησυχίες της Ντόρας Μπακογιάννη μη τυχόν τα παιδιά της συναπαντηθούν με τον «εγκέφαλο» της 17Ν (που δεν θα συναπαντηθούν για τον επόμενο ένα χρόνο, εκτός κι αν πάνε στο επισκεπτήριο, οπότε όλα καλά).
Στα νεώτερα (που δεν έχουν καμία διαφορά από τα παλαιότερα), δε, οι συνομιλίες της Ελβετίας μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν πήγαιναν περίφημα, μέχρι που ο Ντόναλντ Τραμπ έβαλε το χέρι του κι άρχισε τις απειλές· οπότε ίσως και να σχόλασε ο «γάμος», με την Τεχεράνη να ενοχλείται, τον Τζέι Ντ. Βανς λογικά να μην μπορεί να πιστέψει τι τον βρήκε μετά από τόση διπλωματική ευγένεια κι αισιοδοξία που επέδειξε και τον Κούσνερ να μην πολύ-ενδιαφέρεται, γιατί εκεί εργάζεται τζάμπα για την τιμή της πατρίδας, ενώ στην Αλβανία έχουν «κολλήσει» κάτι επενδύσεις κι όσο τρέχει το ρολόι, εκείνος χάνει λεφτά.
Αυτά. Και καλή μας εβδομάδα!
