Παράδοξες – αλήθεια – οι επιλογές του κ. Τζαβέλλα λίγο πριν αφυπηρετήσει, αφήνοντας τις καλύτερες των εντυπώσεων και – φευ! – την κυβέρνηση με τις καλύτερες θύμησες. Η οποία κυβέρνηση – συνεπής προς τον εαυτό της – συνεχίζει να εμπιστεύεται τον Άρειο Πάγο με κλειστά μάτια και να μην καταλαβαίνει προς τι όλος αυτός ο σαματάς. Στο κάτω-κάτω, τι να κάνει κι η Δικαιοσύνη; να βγει στις ρούγες με το δίκαννο να κυνηγάει στοιχεία; Ας μείνει η υπόθεση στο συρτάρι της να ξεμπερδεύουμε.
Οπότε, έτσι ανήξερο κι ανυποψίαστο θα βρει το κυβερνών κόμμα η αυριανή και το επικείμενο αίτημα του ΠΑΣΟΚ (με τη στήριξη των ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, ΝεΑρ και Πλεύσης) για Εξεταστική. Πολύ ενδιαφέρον θα έχει, αναμφίβολα, η αντίδραση του Μαξίμου και ο τακτικισμός που θα προκρίνει τούτη τη φορά, από την ποιότητα του οποίου θα διαφανεί και το ύψος της απελπισίας – ενδεχόμενη επίκληση του άρθρου 68 περί «εξωτερικής πολιτικής και εθνικής άμυνας» είναι, λόγου χάρη, το αποκορύφωμα της απόγνωσης· όλα τα άλλα έπονται κι είναι εξαιρετικά πιθανά, συνοδευόμενα από τα γνωστά περί «αμφισβητιών της δικαιοσύνης» κι άλλα τέτοια νόστιμα.
Πάντως, απ’ τα ερτζιανά ακούστηκε αυτήν την εβδομάδα (από φωνές που αρέσκονται γενικώς να μεταφέρουν το «κλίμα» των Χειμερινών Ανακτόρων) ότι στην ανάγκη η ΝΔ – τι να κάνει; – «θα δεχτεί να το πιει κι αυτό το πικρό ποτήρι». Οπότε, καθώς φαίνεται, όλα είναι ανοιχτά. Στην ανάγκη, αν φτάσει η κατάσταση στο μη περαιτέρω, παθαίνουν όλοι οι υποψήφιοι μάρτυρες καμιά συλλογική ίωση, πέφτουν κάτω σαν τα κοτόπουλα και δεν πάει κανείς να εξεταστεί.
Εν πάση περιπτώσει, ο χρόνος θα δείξει σύντομα. Για την ώρα, εκεί στην ανθισμένη Ηρώδου του Αττικού έχουν κι άλλα ντράβαλα. Αφενός, τη Λάουρα Κοβέσι που πάει, λέει, να κάνει πολιτική στις πλάτες μας· αφετέρου τους «αντάρτες» της περιφέρειας που σήκωσαν μπαϊράκι κι άρχισαν να στέλνουν επιστολές διαμαρτυρίας.
Έτσι είναι· το πολύ το Κυρ’ ελέησον, το βαριέται κι ο παπάς. Και το πολύ το «επιτελικό κράτος» προκαλεί τελικά δυσπεψία ακόμη και σ’ αυτούς που το εφηύραν – ή, τέλος πάντως, σ’ αυτούς που το φορτώθηκαν, επιδιώκοντας ν’ αφήσουν τους καφενέδες και τις πλατείες της επαρχίας για το καφενείον του Ελληνικού Κοινοβουλίου. Μάθε γέρο γράμματα και γριά σκοντάματα, λέει μια άλλη σοφή λαϊκή ρήση· όταν το εμπεδώσει ο Άκης Σκέρτσος μάλλον θα είναι ήδη αργά.
Όπως και να ’χει, το κόμμα της Πειραιώς «σταλινικό» μπορεί να μην είναι (από τα πολύ πετυχημένα του Άδωνι Γεωργιάδη), κουρασμένο, πάντως, δείχνει. Κι αυτό το Υπουργικό που συνεκλήθη για να πειστούν οι ανησυχούντες βουλευτές πως τα «Ανάκτορα» τους υπολογίζουν, εντάξει, δεν εντυπωσίασε κιόλας. Απ’ την άλλη, η διαβεβαίωση του πρωθυπουργού πως τα δεκάδες δισ. του Ταμείου Ανάκαμψης δεν θα είχαν αξιοποιηθεί δίχως το «επιτελικό» ακούγεται σίγουρα πιο «λαμπερή»· αλλά, επειδή στο τέλος ξυρίζουν τον γαμπρό, ας μην βιαστούμε να το δέσουμε κιόλας.
Κατά τα άλλα, στα ευχάριστα της εβδομάδος, το ΠΑΣΟΚ έγινε πλουσιότερο, απορροφώντας τον επ’ εσχάτοις «ανέστιο» Νικόλα Φαραντούρη – πράγμα που έβγαζε μάτι εδώ και μήνες, οπότε ουδείς εντυπωσιάσθηκε. Άντε και στις επόμενες μεταγραφές· ο νομός Πέλλης αδημονεί να επιστρέψει στα πράσινα. Και στα λοιπά ευχάριστα, αφής κι έρθει η πολιτική αλλαγή ας ετοιμαστούμε να δουλεύουμε λιγότερο, για να ζούμε περισσότερο και καλύτερα.
Αυτό, υπό κανονικές συνθήκες, θα ήταν στο top 3 της εβδομάδας· αλλά με τόσα ευτράπελα πού να βρει θέση να χωρέσει; Δυστυχώς, έσκασε κι ο 89χρονος «πιστολέρο» (sic – ευκαιρία για ευφάνταστους τίτλους πάλι) και εκτόπισε πολλά από τη λίστα με τα «όσα αξίζει να θυμόμαστε από την εβδομάδα που πέρασε». Τουλάχιστον, αφενός δεν θρηνήσαμε θύματα· κι αφετέρου η Οδύσσεια της ελληνικής αστυνομίας που πήρε στο κατόπι έναν φιλοβασιλικό – κλοσάρ – ηλικιωμένο – ένοπλο μεγαλοσυνταξιούχο, μάς δημιούργησε μία παιγνιώδη και κάπως διασκεδαστική αμφιθυμία.
Κι ύστερα ήρθε ο Μάης. Και – καθώς όλα δείχνουν – φέρνει μαζί του όχι ένα, αλλά δύο νέα (προαναγγελθέντα) κόμματα που το πανελλήνιο προσμένει με ανυπομονησία. Κι αν την προηγούμενη φορά, η Μαρία Καρυστιανού πρόλαβε στο «νήμα» πριν την προβολή της συνέντευξης του Αλέξη Τσίπρα να μας πει «Ξεκινάμε – Για την Ελπίδα»· τούτη τη φορά ο πρώην του ΣΥΡΙΖΑ της έκοψε τη φόρα με το «Μανιφέστο της Κυβερνώσας». Και μας άφησε να περιμένουμε πώς θα εξελιχθεί αυτός ο «ιστορικός μήνας».
«Μπορούμε να τα καταφέρουμε κι εμείς σήμερα – και θα το κάνουμε», διεμήνυσε ο Αλ. Τσίπρας με μότο μια φράση του Μπέρνι Σάντερς που επαναλαμβάνεται περί τις έξι φορές στο νεοεκδοθέν «Πολέμα την Ολιγαρχία», αφού προηγήθηκε έτερο μότο με διαφωτιστικό άρωμα από τον Ζαν Ζακ Ρουσώ.
Κι επειδή η αποτίμηση του μανιφέστου έχει ήδη, εν πολλοίς, γίνει· ας πούμε κάτι άλλο. Όπως, για παράδειγμα, ότι όσο γράφονται τούτες οι γραμμές, σ’ ένα ατμοσφαιρικό καφέ της Θεσσαλονίκης εκτυλίσσεται η εξής σκηνή: δύο, μάλλον, ευυπόληπτοι συνταξιούχοι ιατροί της πόλης, καλοί φίλοι και καλοί γνώριμοι όλων, καυγαδίζουν με πάθος για τον Τσίπρα. «Επιμένει να είναι πάντα τόσο Δεξιός!», κατηγορεί η κυρία της παρέας τον διπλανό της, ο οποίος είχε μόλις πεταχτεί από τη θέση του, ακούγοντάς την να λέει πως «ο Αλέξης είναι διάνοια». Πέντε λεπτά αργότερα – και μετά από δυο τρεις ιστορίες πολιτικών παθών – κοιτάζονται με τη συγκατάβαση που οφείλει να τερματίζει πάντα τέτοιες συγκρούσεις, αγκαλιάζονται· «κουκλάκι μου εσύ», της λέει εκείνος παραπονούμενος που «πέταξε» μια ανθοδέσμη του στο μπαλκόνι· «είμαι πολύ περήφανη που δεν είμαι Δεξιά», επιμένει εκείνη· πιάνονται α λα μπρατσέτα και φεύγουν.
Α! μιας και πιάσαμε τις ιστορίες, σύμφωνα με καλά πληροφορημένες και έγκυρες πηγές του «R», η «κοπέλα» (sic) που σωριάστηκε στη Συνέντευξη Τύπου του ΠΑΣΟΚ έχει ξαναπατήσει στα πόδια της και χαίρει άκρας υγείας.
Από βδομάδα τα σπουδαία, λοιπόν – ας ευχηθούμε και μ’ έναν πόλεμο λιγότερο.
