Κι από ’κει που τον Αύγουστο του ’93 ο Τραμπ σχεδίαζε το γάμο του με τη Μάρλα Μέιπλς και φιγουράριζε στα πρωτοσέλιδα για το ταραχώδες lifestyle του και τα οικονομικά του ανοίγματα, τώρα απεργάζεται πώς θα πείσει τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι να πει τα περισσότερα «ναι» της ζωής του και φιγουράρει στα πρωτοσέλιδα για την ταραχή που μας κερνάει αφειδώς και το μεγαλόπνοο όραμά του να… πάει στον Παράδεισο, λύνοντας το Ουκρανικό. Αν αυτό δεν είναι αναβάθμιση, τότε τι;
Έχει, βέβαια, κάποιο ενδιαφέρον που ο Αμερικανός πρόεδρος κάνει σχέδια (και) για το επέκεινα, αλλά, απ’ την άλλη, πώς να μην κάνει; Εδώ κινδυνεύει να στερέψει από προβλήματα, οπότε ευκαιρία να μεριμνήσει για τη σωτηρία της ψυχής του.
Εντάξει, υπερβολή, δεν θα στερέψει κιόλας – έχει κάποιες εκκρεμότητες ακόμη: ένα Νόμπελ, για την απόκτηση του οποίου οι δύο επόμενες εβδομάδες θα είναι κρίσιμες· μία περιπολία με την Εθνοφρουρά στους δρόμους της Ουάσιγκτον· να τεστάρει το εμπορικό deal που έκλεισε με την Ευρωπαϊκή Ένωση, μην και του βγει άνθρακας ο θησαυρός· να τα βάλει ξανά κάτω με τη Λωρίδα της Γάζας που έχει καιρό να τον απασχολήσει, και πάει λέγοντας.
Πάντως, σε γενικές γραμμές, αυτήν την εβδομάδα τα πράγματα του πήγαν δεξιά. Κατ’ αρχάς, δεξιώθηκε ένα σωρό Ευρωπαίους που δεν σταμάτησαν να τον ευγνωμονούν για την συνεισφορά του στο Ουκρανικό – σχεδόν έφτασαν να τον ευγνωμονούν που υπάρχει. Δεν βγήκε τίποτα σπουδαίο απ’ τη ζύμωση, αλλά η επανεπιβεβαίωση του ηγετικού του ρόλου δεν είναι και μικρό πράγμα. Δεύτερον, γλύτωσε, για την ώρα, ένα καθόλου ευκαταφρόνητο πρόστιμο για κάτι μαγειρέματα που είχε κάνει στα οικονομικά του. Τρίτον, φρόντισε ώστε οι περιβόητες εγγυήσεις ασφαλείας να «φουσκώσουν» τα κρατικά ταμεία. Τέταρτον – ίσως και σημαντικότερο – εισέπραξε τους επαίνους της Γκίσλεϊν Μάξγουελ (ο λόγος της οποίας είναι συμβόλαιο), που μας ξεκαθάρισε ότι ήταν πάντοτε «κύριος» με «κ» κεφαλαίο και μας έστειλε να ψάχνουμε για δράκους σ’ άλλα παραμύθια.
Εν τω μεταξύ, μια κι ήρθε η συζήτηση στους μεγάλους ηγέτες, μην τυχόν νομίζουμε ότι δεν έχουμε άλλους· έχουμε! Πέραν των Ευρωπαίων, το εκτόπισμα των οποίων μας έχει θαμπώσει, έχουμε ακόμη δύο: τον Μπενιαμίν Νετανιάχου και τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος – Μακρόν βοηθούντος, μέχρι κι αυτός να «πάρει το όπλο του» και να πάει στο μέτωπο – ετοιμάζεται να παίξει κομβικό ρόλο στις διεθνείς εξελίξεις, να βάλει το χεράκι του στο Ουκρανικό και – με σύμμαχο τον Χάφταρ – να αρχίσει τις έρευνες στην Ανατολική Μεσόγειο.
Ο δε Νετανιάχου έχει πάθει «Τραμπ» και τα γυρίζει καταπώς βολεύεται: σπουδαίο το Ε1 κι ο εποικισμός στη Δυτική Όχθη, αλλά δίχως να αποκλείεται κι ο άμεσος τερματισμός των συγκρούσεων με απελευθέρωση ομήρων, εάν δεν θίγεται το Ισραήλ, που και πάλι βέβαια, δουλειά δεν θα γίνει μέχρι να κατατροπωθεί πλήρως η Χαμάς, όσοι όμηροι κι αν απελευθερωθούν. Πιασ’ τ’ αυγό και κούρευ’ το. Εντάξει, δεν υπάρχει και καμιά βιάση να βρει τη χρυσή τομή· είκοσι πέντε ευρωπαϊκές χώρες καταδικάζουν το σχέδιο εποικισμού (αλλά και τι έγινε;) κι ο ΟΗΕ λέει ότι οι Παλαιστίνιοι πεθαίνουν της πείνας (οπότε τόσο το καλύτερο).
Τέλος πάντων, το θέμα είναι πως κάτι οι σοφιστίες του Νετανιάχου, κάτι οι «κόκκινες» γραμμές του Πούτιν, ο Ντόναλντ Τραμπ δεν φαίνεται να τερματίζει άλλον πόλεμο σύντομα – πάλι καλά που πρόλαβε να τελειώσει έξι μέχρι σήμερα και τουλάχιστον έχουμε να λέμε ότι δεν αιματοκυλιέται όλος ο πλανήτης. Ίσως αρκέσουν και για το Νόμπελ, γιατί όχι;
Και μιας κι είμαστε στις τιμητικές διακρίσεις – έτσι για την ιστορία και επειδή αν δεν παινέψουμε το σπίτι μας θα πέσει να μας πλακώσει – έχουμε κι εδώ…
ακούει στο όνομα Δόμνα Μιχαηλίδου και αποτελεί πλέον μέλος της διεθνούς κοινότητας «Young Global Leaders». Κι εις ανώτερα θα της ευχηθούμε και θα μεταφερθούμε αστραπιαία σε ένα άλλο κυβερνητικό στέλεχος, που φήμες λένε ότι έχει ενθουσιάσει με τα καμώματά του τη Διεθνή Αμνηστία, η οποία ετοιμάζεται να ταχυδρομήσει τιμητικό έπαινο και παράσημο στο Υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου. Δεν είναι άλλος, φυσικά, από τον Θάνο Πλεύρη, ο οποίος κουράστηκε πια με τα «ανοιχτά» σύνορα κι είναι αποφασισμένος να μην κάνει ξανά μάγκα κανέναν παράνομο δια της νομιμοποίησής του.
Εξίσου αποφασισμένος δήλωσε, περί τα τέλη της εβδομάδος, και ο Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, Κώστας Τσιάρας, να κυνηγήσει μέχρι τελευταίας ρανίδος τους λωποδύτες των βιολογικών και να «ξεπαγώσει» τις αγροτικές πληρωμές με την παρέλευση του θέρους· κι εξίσου αποφασιστικά δεσμεύτηκε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Παύλος Μαρινάκης, ότι δεν θα σταλεί ούτε ένας Έλληνας στρατιώτης στην Ουκρανία (γιατί θα στείλουν οι άλλοι, να μου πεις; σωστά), ενώ την ίδια μέρα ο Νικόλας Φαραντούρης κάλεσε την κυβέρνηση να διεκδικήσει τη συμμετοχή της στην ανοικοδόμηση της Ουκρανίας μεταπολεμικά – και κάπως έτσι αρχίζουν νέα ντράβαλα για τον Κυριάκο Μητσοτάκη…
Ο οποίος καλά πέρασε την Πέμπτη (21/8) με το ζεύγος Μέρντοχ στο νησί της Παναγίας και ξέχασε για λίγο ότι βρίσκεται μεταξύ Σκύλας και Χάρυβδης (aka Πούτιν και Τραμπ), αλλά καθώς ο Αύγουστος οδεύει προς το τέλος του θα αναγκαστεί να επανέλθει στην πραγματικότητα. Όχι πως έχει κάνει και διακοπές της προκοπής, βέβαια· μια οι φωτιές και το κυνήγι των εμπρηστών, μια οι ευρωπαϊκές διαβουλεύσεις, ανάσα δεν έχει προλάβει να πάρει.
Σε αντίθεση με τον Αλέξη Τσίπρα – θα έλεγε κανείς – ο οποίος πήρε τις ανάσες του, ίδρυσε το Ινστιτούτο του, ταξίδεψε ως την άλλη άκρη της γης κι είναι πια έτοιμος για σκληρές αλήθειες και νέες περιπέτειες. Κι αυτό – αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς με τους εαυτούς μας και χωρίς καμία δόση σαρκασμού – ήταν, στην πραγματικότητα, η μεγάλη είδηση τούτης της εβδομάδος. Εντάξει, κι οι Guns N’ Roses επέστρεψαν, το 2008, στη δισκογραφία μετά από δέκα πέντε χρόνια και το αποτέλεσμα δεν δικαίωσε την αναμονή…
Ας ευχηθούμε, λοιπόν, η αγωνία μας να μην κρατήσει πολύ ακόμη και το νέο κόμμα του προοδευτικού χώρου να ανατείλει σύντομα. Κι ας εναποθέσουμε τις ελπίδες μας – ως συνήθως – στην επόμενη, πολλά υποσχόμενη, εβδομάδα που θα χαράξει από αύριο μαζί με τις ορδές των τελευταίων (τυχερών) παραθεριστών που επαναπατρίζονται.
