Όπερ και σημαίνει ότι, κατά την επανέναρξη της διαδικασίας την πρώτη του μηνός, θα είναι πιο προσεκτικός και θα φυλάει καλύτερα τα ρούχα του, μπας και του μείνουν τα μισά – ήτοι μπας και γλυτώσει, τουλάχιστον, τα φίλια πυρά που τον κεραυνοβόλησαν μία ημέρα μετά τον σαματά. Και, καλά πες, το ΠΑΣΟΚ βρήκε άλλη μία ευκαιρία να ζητήσει την εκπαραθύρωσή του, αλλά ο Βασίλης Κικίλιας που άφησε τα τάνκερ στον Περσικό Κόλπο κι έπιασε τις δίκες; Αλλόκοτα πράγματα.
Πάλι καλά να λέμε που έχει μαζί του – αρωγό και συνοδοιπόρο – τον Άρειο Πάγο· είναι κι αυτό μια παρηγοριά. Κι άλλωστε, μην ξεχνάμε ότι στα δικαστήρια δεν προβλέπονται ειδικές θέσεις – κι ιδίως για αρχηγούς ή φερέλπιδες δυνάμει αρχηγούς κομμάτων – οπότε ο σώζων εαυτόν σωθήτω· οι υπόλοιποι ας στοιβαχτούν στην διπλανή αίθουσα με τα μόνιτορ.
Παρ’ όλα αυτά, ευτυχώς που υπάρχουν κι οι δίκες κι ακονίζουν τη μνήμη μας. Για την δίκη ΟΠΕΚΕΠΕ χτυπάει εν προκειμένω η καμπάνα, χάρη στην οποία την περασμένη εβδομάδα μνημονεύσαμε τον Λευτέρη Αυγενάκη και τούτη την εβδομάδα τον Μάκη Βορίδη, με τον οποίον – όλως παραδόξως – ο Γρηγόρης Βάρρας συνεχίζει να είναι… ψυχραμένος.
Εν τω μεταξύ, θραύση έκανε κι ο πολυπράγμων Υπουργός Μετανάστευσης Θάνος Πλεύρης, ο οποίος σε ένα ταξίδι-αστραπή μέχρι το μακρινό Κιλκίς, καθώς ατένιζε – φαίνεται – τα πολύπαθα ελληνικά βουνά, σκέφτηκε τους προγόνους του και σκίρτησαν μέσα του διάφορες διηγήσεις τους για τον… «συμμοριτοπόλεμο», που τελικά τον οδήγησαν στην αποστροφή: «Δεν πρέπει ούτε να σεβόμαστε ούτε να τιμούμε τους αγώνες της Αριστεράς […] ήταν πάντοτε σε βάρος του έθνους».
Κατά τα άλλα, το Μαξίμου μάλλον έχει αρχίσει να τα βρίσκει μπαστούνια με την υπόθεση «Predator» (και πολύ άργησε, θα έλεγε κανείς), αλλά το κρύβει και για την ώρα συνεχίζουν άπαντες στα «Χειμερινά Ανάκτορα» τη ζωή τους όπως και πρώτα. Διάφορες διαρροές εκτιμούν ότι ο Αντώνης Σαμαράς είναι σε ετοιμότητα, αλλά μέχρι τότε βλέπουμε.
Προς το παρόν, έχουμε και πιο πεζές ανησυχίες, όπως το «Δελτίον Καυσίμων» και τα λοιπά κυβερνητικά μέτρα που θα μας σώσουν απ’ την επικείμενη αψιλία για τους δύο επόμενους μήνες. Κι αν η κρίση συνεχιστεί, έχει ο Θεός. Πάντως, αυτό που και μας τα δίνουν στάγδην και το διαφημίζουν κιόλας ως υπέρτατη πράξη ευθύνης, έχει αρχίσει να γίνεται κομμάτι ενοχλητικό. Έχει γούστο η αναμονή ενίοτε, αλλά δεν είν’ και για χόρταση. Σε λίγο θα φτάσουμε να παρακαλάμε να έρθουν τα χειρότερα, μόνο και μόνο για να μάθουμε εάν όντως υπάρχουν αυτές οι περίφημες «εφεδρείες» κι έχουν κι άλλα για δόσιμο.
Τέλος πάντων, στα λοιπά προβλήματα έχουμε την αργή και βασανιστική εκπλήρωση του προαναγγελθέντος θανάτου της Νέας Αριστεράς και τα ντράβαλα του ΠΑΣΟΚ, που κατέβαλε κοπιώδεις προσπάθειες κατά το πρώτο διήμερο του Συνεδρίου να μας πείσει ότι στη Χαριλάου Τρικούπη βασιλεύει πια η ομόνοια, η ενότητα και η σοβαρότητα – καύσιμα για την εκλογική επιτυχία που από στιγμή σε στιγμή στρίβει στη γωνιά και έρχεται με ορμή. Ναι…
Πάντως, μία τουλάχιστον μεταγραφή (αεροδρομίου) την κέρδισε με το σπαθί της η παράταξη – που πλέον γίνεται ενιαίο κόμμα για να έχει σίγουρο το μπόνους των 50 εδρών – κι αυτή δεν είναι άλλη από τον ανέστιο για την ώρα Νικόλα Φαραντούρη. Σχολιάστηκε πλειστάκις ραδιοφωνικώς και τηλεοπτικώς η χαρά του ευρωβουλευτή που παρέστη στο Συνέδριο, καθήμενος στη δεξιά άκρη της πρώτης σειράς, επομένως ό,τι παραπάνω είναι πλήρως αχρείαστο. Όποιος έτυχε να περάσει μια βόλτα απ’ το Στάδιο του Φαλήρου ανασυνθέτει την εικόνα.
Last but not least… στα (πολύ) χαριτωμένα ευτράπελα των ημερών, το σαρδάμ του Κωνσταντίνου Τασούλα, ο οποίος έχασε τ’ αυγά και τα Πασχάλια και μπέρδεψε το έτος της εθνεγερσίας με το έτος της Αλλαγής. Το ΠΑΣΟΚ άδραξε την ευκαιρία (και καλά έκανε) – κι ίσως έχει έρθει πια το πλήρωμα του χρόνου να καλωσορίσει στη μεγάλη του αγκαλιά και τον ΠτΔ, ο οποίος φαίνεται πως κατά λάθος βρέθηκε στη Δεξιά, ενώ αλλού χτυπάει η καρδιά του.
Τώρα, αφού ξεμπερδέψαμε με τα εντός, ας καταπιαστούμε και με το άλλο μεγάλο λάθος της σύγχρονης ιστορίας που ακούει στο όνομα Ντόναλντ Τραμπ…
ο οποίος γενικά μας κάνει ό,τι θέλει και μας έχει μονίμως στην τσίτα, αλλά οι παρελθούσες ημέρες ήταν από εκείνες που ακόμη κι ίδιος ενδέχεται να απόρησε με τις ικανότητές του.
Εν συντομία, γιατί δεν ειν’ και για χόρταση: ξύπνησε τη Δευτέρα (23/3) με ειρηνική διάθεση κι είπε να «κόψει» λίγο ταχύτητα και να κάνει ένα πενθήμερο διάλειμμα – που τελικά, ένα τριήμερο αργότερα, πήρε παράταση άλλες πέντε ημέρες, αλλά κατά την Παρασκευή (27/3) έληξε άδοξα, με τις ΗΠΑ να χτυπούν έναν πυρηνικό αντιδραστήρα.
Τώρα, για να τα πάρουμε πάλι απ’ τη αρχή, η πρώτη αντίδραση ήταν μάλλον να αναρωτηθούν άπαντες τι τον έπιασε και θέλει ξαφνικά να σιγήσουν τα όπλα. Οπότε κι εκείνος μας απάντησε: «Επειδή μιλάω με σεβαστούς ανθρώπους και το Ιράν θέλει να τα βρούμε». Κι όχι ότι έχουν και μεγάλη σημασία τέτοιες εξαγγελίες περί προσωρινής εκεχειρίας (άλλωστε και στη Γάζα έχει τελειώσει ο πόλεμος υποτίθεται…), αλλά μετά άρχισε ένα σχετικό σούσουρο. Δηλαδή, άρχισαν οι διαρροές κι οι εικασίες μπας και καταλάβουμε ποιος τον πήρε τηλέφωνο για να συνεννοηθούν – δεν καταλάβαμε. Και μετά άρχισαν οι άλλες εικασίες περί των σχέσεων του πλανητάρχη με τις αγορές και τον διακαή του πόθο να τις «κουμαντάρει» καταπώς βολεύεται.
Κατά τα άλλα, Πακιστάν και Τουρκία βγήκαν μπροστά, διεκδικώντας ρόλο διαμεσολαβητή· ενώ Σαουδική Αραβία και ΗΑΕ ακούγεται πως άρχισαν να σκέφτονται την είσοδό τους στον πόλεμο, όσο το επιτελείο Τραμπ τα έβαζε κάτω κι έβγαζε ένα σχέδιο 15 σημείων για να τελειώσει «νικηφόρα» ο αγώνας. Αλλά μπα… όχι επειδή η Τεχεράνη αρνείται την προτεινόμενη συμφωνία, αλλά επειδή ο Τραμπ άλλαξε γνώμη και το μετάνιωσε.
Και τέλος πάντων, αφού (και) αυτός ο πόλεμος βάλτωσε κι έχει αρχίσει να χάνει το ενδιαφέρον του – παρότι από βδομάδα μάλλον θα το ξαναβρεί, μπήκαν κι οι Χούθι στο «πάρτυ» άλλωστε –, ο Αμερικανός πρόεδρος είπε – περί τα μισά της εβδομάδος – να στραφεί προς τους εσωτερικούς εχθρούς. Στην ατζέντα, λοιπόν, επιστρέφουν δυναμικά (μια θέση κάτω απ’ την Κούβα που προηγείται) οι Δημοκρατικοί, ενώ δεν άργησε να ξαναβρεθεί στο στόχαστρο και το ΝΑΤΟ που «δεν κάνει απολύτως τίποτα για να βοηθήσει» κι είναι πλήρως αχάριστο.
Να μου πεις, όποιος βλέπει τη δημοτικότητά του να κατρακυλάει όπως το στραγάλι στην κατηφόρα, πρέπει κάτι να βρει για να γλυκάνει τον πόνο του…
Υ.γ.: Ποιος έφυγε πολύ ευχαριστημένος απ’ το Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, αλλά είναι αμφίβολο αν προκάλεσε την ίδια ευχαρίστηση και στους λοιπούς Συνέδρους; Αυτό κανονικά θα ήταν το κουίζ της εβδομάδας, αλλά αυτή τη φορά έχει απάντηση· και βρίσκεται εδώ.
Οπότε, το κουίζ της εβδομάδας: Πέρα απ’ τον θερμό εναγκαλισμό Χριστοδουλάκη – Φαραντούρη (εδώ τα ντοκουμέντα), ποιοι άλλοι χάρηκαν πολύ που αντάμωσαν στο Συνέδριο; Δεν ανήκουν στον ίδιο πολιτικό χώρο, αλλά οι ιδεολογικές τους καταβολές είναι κοινές· ο ένας εξ αυτών φημολογείται πως εργάζεται σκληρά – κι επί σειρά ετών – κυρίως απ’ τις κουίντες.
