Όπως, μάλιστα, παρατήρησε πρόσφατα το New Yorker, αξιοποιώντας τη γνωστή αποστροφή, το πρώτο θύμα του Αμερικανού προέδρου στον πόλεμο με το Ιράν είναι η αλήθεια. Κι είναι προφανές ότι δεν χωράνε και πολλές αμφιβολίες επ’ αυτού· μόνο που, μάλλον, θα ήταν σωστότερο να πει κανείς ότι το πρώτο θύμα του Τραμπ – γενικώς – είναι η αλήθεια, με ή άνευ συνοδείας πολέμου.

Κι αυτό δεν θα είχε και πολλή σημασία, μιας κι είμαστε απολύτως μαθημένοι κι εξοικειωμένοι με το ψεύδος, εάν δεν βρισκόμασταν στη δυσάρεστη θέση να παρακολουθούμε σε καθημερινή βάση τα φούμαρα που μας σερβίρει· ήτοι ό,τι του κατεβαίνει, προκειμένου να μας πείσει πως ξέρει τι κάνει και κουμαντάρει την κατάσταση καταπώς της πρέπει.

Κάπως έτσι, λοιπόν, κύλησε και τούτη η εβδομάδα, με τον πλανητάρχη – για μία ακόμη φορά – λαλίστατο να μας διαβεβαιώνει πως βλέπει το τέλος του πολέμου στον ορίζοντα και να μας προετοιμάζει για τα σπουδαία που θα έρθουν· όμως επειδή ο ορίζοντας είναι μεγάλος ο άτιμος, δεν έχει ακόμη διευκρινιστεί κατά πού πέφτει αυτό το τέλος για να ξέρουμε κι εμείς πού να κοιτάξουμε.

Εν τω μεταξύ, πέρα απ’ τον αγαπητό του φίλο «Μπίμπι» – ο οποίος μας υπόσχεται «πολλές ακόμη εκπλήξεις» που θα μας αφήσουν ενεούς – ο πρόεδρος έχει κι άλλα στο κεφάλι του. (Εκτός απ’ το να κάνει αστειάκια για το Περλ Χάρμπορ με την, επίσης πολύ καλή του φίλη, πρωθυπουργό της Ιαπωνίας.)

Βασικά, τους Ευρωπαίους και την ακατανίκητη δειλία τους έχει στο κεφάλι του κι απορεί πώς του ’λαχε τέτοιο κακό. Τους παραπονέθηκε, τους πήρε με το καλό, τους πήρε με το άγριο, τους παρακάλεσε, τους απείλησε και δώστου απ’ την αρχή… τζίφος. Περί τα μισά της εβδομάδος εφάρμοσε την άχαστη τακτική «σε φτύνω για να κολλήσεις» και τους είπε πως η Αμερική, «η ισχυρότερη χώρα στον κόσμο», δεν χρειάζεται τη βοήθεια κανενός. Αλλά ούτε αυτό έπιασε. Οπότε πάνω που πήγαμε ν’ ανασάνουμε μ’ ανακούφιση, επανήλθε δριμύτερος. Κι έβαλε και τον Ντενιάχου ν’ αρχίσει τα παρακάλια, μπας κι η ισχύς εν τη ενώσει πετύχει τίποτα.

Τέλος πάντων, μηδέν εις το πηλίκον προς το παρόν· η Γηραιά Ήπειρος επιμένει ότι ο πόλεμος αυτός δεν της ανήκει και θα βοηθήσει στα Στενά εάν κι εφόσον τελειώσει. Φαίνεται, δε, ότι ούτε και το πλήγμα στη Ντιέγκο Γκαρσία τους ανησύχησε τόσο, παρά τις προειδοποιήσεις των IDF πως όπου να ’ναι ο βαλλιστικός θα καρφωθεί στο Big Ben. Οπότε, επιμένει κι η Downing Street πως αυτή τη φορά θα μείνει έξω απ’ το πάρτυ.

Μόνον ο Ρούτε έστειλε κάτι ντεμέκ ενθαρρυντικά μηνύματα (παρηγοριά στον άρρωστο, δηλαδή) ότι το συζητάει το πράμα κι όλο και κάτι θα πετύχει. Όλοι οι υπόλοιποι οργανώνουν σουαρέ και κλειδαμπαρώνονται στις αίθουσες των Βρυξελλών, μπας κι αποφασίσουν κάνα μέτρο που θα μας σώσει απ’ την οικονομική καταστροφή· μα ούτε κι αυτό αποδίδει καρπούς. Για την ώρα, περιμένουμε να ρίξει η Κομισιόν μια ματιά στα τεφτέρια της, να δούμε μέχρι πού φτάνει η ευρωπαϊκή ευελιξία και το ξανασυζητάμε.

Στις ατάκες που μας διασκέδασαν:

(α) το «ο πόλεμος είναι σαν τις ερωτικές σχέσεις· εύκολα μπαίνεις, δύσκολα βγαίνεις» της ευφυολόγου Κάγια Κάλας που φαίνεται πως έχει περάσει δύσκολα·

(β) το «οι αχάριστοι σύμμαχοί μας στην Ευρώπη θα έπρεπε να λένε ένα πράγμα στον πρόεδρο Τραμπ: “Ευχαριστώ”» του πολεμοχαρούς Υπουργού Πιτ Χέγκσεθ που αγνοεί το ρητό «ουδείς αχαριστότερος του ευεργετηθέντος»·

(γ) και το «ανέκαθεν πίστευα ότι ήταν αδύναμος σε ό,τι αφορά την ασφάλεια» του Τραμπ για τον Τζο Κεντ που ο ίδιος επέλεξε ως υπεύθυνο της αντιτρομοκρατίας, προφανώς επειδή χρώσταγε χάρη σε κανέναν μπάρμπα του εκεί στο Όρεγκον κι ήθελε να βγάλει την υποχρέωση.

Λοιπόν, στα δικά μας τώρα…

αδιαμφισβήτητα, το highlight της εβδομάδας ήταν το κρακεράκι του Αδώνιδος Γεωργιάδου. Είπε, μάλιστα, δυο τρεις μέρες μετά – εξηγώντας για δέκατη όγδοη φορά πως τον έπιασε μία ελαφριά λιγούρα ένεκα στομαχόπονου – ότι πολύ χάρηκε που, παρότι βρήκε τον μπελά του, έκανε διαφήμιση σε μία τόσο επιτυχημένη ελληνική επιχείρηση.

Κι η χαρά του Υπουργού είναι και δική μας χαρά – εις διπλούν κιόλας!

Κατά τα άλλα, εντάξει, συμβαίνουν και στραβές σ’ αυτή τη ζωή. Μόνο που στάθηκε κάπως άτυχος, γιατί μερικές μέρες πριν το περίφημο κράκερ διερρήγνυε τα ιμάτιά του ότι όποιος πολιτικός δεν είναι προετοιμασμένος να παρακολουθηθεί, είναι βλαξ. Βέβαια, εκείνη η ατάκα αφορούσε την παρακολούθησή του μέσω Predator κι όχι μέσω Πλεύσης Ελευθερίας. Αλλά, να έχεις συμφιλιωθεί με την παρακολούθηση εν γένει κι όχι απ’ την Ζωή Κωνσταντοπούλου που άλλωστε δεν το ’χει και κρυφό ότι γυρίζει ταινιάκια μικρού μήκους εντός (κι εκτός) Βουλής; Ε, είναι κάπως σόλοικο. Ευτυχώς, θα αλλάξει ο κανονισμός και θα εκλείψουν τέτοια… ευτράπελα.

Εν πάση περιπτώσει, είπαμε η αλήθεια είναι απαιτητική ερωμένη... Πάντως, ο κ. Γεωργιάδης είχε και τις συγκινητικές του στιγμές, αφού συνέχισε και αυτήν την εβδομάδα (πριν το χουνέρι του) να πλέκει το εγκώμιο του Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου, όσο εν τω μεταξύ στους διαδρόμους της Χαριλάου Τρικούπη συνεχίζουν να μουρμουρίζουν αν έκανε καλά ο πρόεδρος που τον έδιωξε ή όχι. Έρχεται το νέο αίμα, όμως, τώρα και θα τους ανανεώσει… Μια φορά, ο Χάρης Δούκας δεν φοβάται τίποτα και δεν θα σταματήσει να μάχεται για το καλό της παρατάξεως.

Επίσης, μίας και το ’φερε η κουβέντα, για το Predator η κυβέρνηση τηρεί σιγήν ιχθύος και – μαντέψτε – πετάει το μπαλάκι στη Δικαιοσύνη, ως την μόνη αρμόδια να μας λύσει όλες τις απορίες. Ναι…

Εν τω μεταξύ, χάρη στο Τριμελές Πλημμελειοδικείο επανήλθε στο προσκήνιο το όνομα του Λευτέρη Αυγενάκη, ο οποίος – λέει – φοβόταν μην και δεν πληρωθούν όλοι οι αγρότες της Κρήτης κι είχε γίνει κάπως φορτικός. Για καλό βέβαια πάντα.

Όπως για καλό είχαν σταλεί και κάτι Patriot στη Σαουδική Αραβία, για χάρη της διμερούς συνεργασίας δηλαδή, οι οποίοι πράγματι εξεπλήρωσαν την αποστολή τους τούτες τις μέρες, προκαλώντας μία σχετική αναστάτωση. Ο Παύλος Μαρινάκης και οι πηγές του Μαξίμου, πάντως, δεν ανησυχούν, οπότε κι εμείς είμαστε καλυμμένοι.

Κι εξίσου καλυμμένοι είμαστε κι απ’ το «σκληρό» μήνυμα του Κυριάκου Μητσοτάκη ότι δεν θα ανεχτεί επανάληψη της προσφυγική κρίσης («μεταναστευτικής» είπε, για να ακουστεί πιο κομψό) εξαιτίας του χάους στη Μέση Ανατολή. Ε, μετά απ’ αυτό, σίγουρα οι εκτοπισμένοι θα βγάλουν την Ελλάδα απ’ την εξαιρετικά πλούσια λίστα επιλογών τους.

Στις ατάκες που ξεχώρισαν – πέραν απ’ αυτές του Υπουργού Υγείας φυσικά – το προσωνύμιο «Γκέμπελς» που κόλλησε στον Κωνσταντίνο Κυρανάκη ο μαχόμενος Θύμιος Λυμπερόπουλος, καθώς κυνηγούσε απεργοσπάστες στο αεροδρόμιο· και στα δυσάρεστα που θα θυμόμαστε για καιρό, η καταδίκη του «Ζορό» (κατά κόσμον Π. Ψωμιάδη) για κάτι ψιλά που φαίνεται πως έφαγε στη Θεσσαλονίκη προ δεκαπενταετίας.

Αυτά. Και καλή εβδομάδα να ’χουμε!