Ας επικεντρωθούμε, όμως στα ευτράπελα, μπας κι απαλύνουμε κάπως τον καημό μας και παρηγορηθούμε. Κι ας δώσουμε στη βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας, Χριστίνα Αλεξοπούλου, την προσοχή που της αξίζει μιας και μας έλαχε να μάθουμε επιτέλους την ύπαρξή της, παρότι πολιτεύεται την τελευταία επταετία, με ένα γρήγορο πέρασμα, μάλιστα, κι απ’ το Υπουργείο Μεταφορών.

Αλλά ήταν, φαίνεται, τόσο διακριτικό το έργο της που μέχρι τα χθες δεν της είχε αφιερωθεί ούτε μία αράδα. Ευτυχώς, ήρθε ξανά η ζωή να βάλει τα πράγματα στη θέση τους, αν και – για να λέμε την αλήθεια – ούτε η πρώτη ανοησία είναι που ακούμε, ούτε η τελευταία. Και φυσικά, ούτε η πρώτη νερόβραστη, ντεμέκ και καθυστερημένη «συγγνώμη» και σίγουρα ούτε κι η τελευταία. Τέλος πάντων, για να μην μακρηγορούμε, το «τζάμπα» μας έχει, πράγματι, αφήσει χρόνους και κάθε μέρα που περνάει αποτελεί μία ακόμη σκληρή επαλήθευση της διαπιστωτικής ατάκας της κας Αλεξοπούλου.

Δεύτερο (και περισσότερο χαριτωμένο) ευτράπελο, η κόντρα Ζωής Κωνσταντοπούλου – Άδωνι Γεωργιάδη, η οποία δεν μας απογοητεύει ποτέ και επ’ εσχάτοις έχει «φουντώσει» με τις μηνύσεις και τα κοσμητικά να πέφτουν βροχή. Ειρήσθω εν παρόδω, για να συνδεθούμε και με τα προηγούμενα, μαντέψτε ποιος ταξίδεψε μέχρι την Πάτρα για να ελέγξει την πρόοδο του ΕΣΥ, αλλά βρήκε και λίγο χρόνο να κόψει μία πίτα, με την προαναφερθείσα βουλευτή αλαμπρατσέτα, στην ΔΕΕΠ ΝΔ Αχαΐας. Μεγαλειώδης εκδήλωση!

Όπως μεγαλειώδη ήταν και τα ενσταντανέ που μας χάρισαν οι δύο πρώην πρωθυπουργοί και πρόεδροι της ΝΔ και νυν απογοητευμένοι απ’ τους μητσοτακικούς τακτικισμούς και άρα σχεδόν κολλητοί φίλοι, Αντώνης Σαμαράς και Κώστας Καραμανλής, οι οποίοι αντάμωσαν στην Καλαμάτα με αφορμή τον εορτασμό της Υπαπαντής. Οπότε, μέσα στο κατανυκτικό κλίμα, είπαν να ρίξουν και μερικές μπηχτές. Κι έτσι ο ένας συμπλήρωσε τον άλλον κι οι δύο μαζί απέδειξαν – για μία ακόμη φορά – πόσο ριζικά έχει αλλάξει το εσωκομματικό παιχνίδι μετά τη λαίλαπα που ακούει στο όνομα Κυριάκος Μητσοτάκης· ή αλλιώς αφότου η προσωποποίηση της αστάθειας και του χάους πήρε τα ηνία – με τις ευλογίες τότε του κ. Σαμαρά, για να τα θυμόμαστε κι όλα.

Επόμενη μεγάλη στιγμή των ημερών, ο Κυριάκος Βελόπουλος, ο οποίος για την αποκάλυψη της χρονιάς είχε βάλει πλώρη στη γκάφα της χρονιάς κατέληξε, αλλά δεν πτοήθηκε. Εδώ θα μου πεις, δεν πτοήθηκε ολόκληρος πλανητάρχης που ανήρτησε – από αβλεψία κάποιου υπαλλήλου, λέει – το ζεύγος Ομπάμα με σώματα πιθήκων. Κι όχι απλώς δεν καταδέχτηκε ούτε ν’ απολογηθεί, αλλά πάνω σε μια κρίση υπαρξιακής αγωνίας, κατέληξε και στο συμπέρασμα πως, μιας κι έχει ευεργετήσει πλήθος κόσμου, κατά πάσα πιθανότητα οι πύλες του Παραδείσου έχουν ήδη ανοίξει και τον περιμένουν. Ναι, και τα σκυλιά δεμένα… και πίσω απ’ τα σκυλιά ο Τζέφρυ Έπσταϊν που – για όποιον δεν το άκουσε – φίλος του Τραμπ δεν υπήρξε ποτέ (σε αντίθεση με τον πρώην πρέσβη της Βρετανίας στην Ουάσιγκτον, που δεν περνάει και τις καλύτερες μέρες του).

Εν πάση περιπτώσει, ας επιστρέψουμε στον Κυριάκο Βελόπουλο, ο οποίος, πριν μας σερβίρει τη Lady Gaga ως παρατρεχάμενη του Έπσταϊν και το American Horror Story ως τη Βίλα των Οργίων (σειρά τώρα έχουν εμβληματικές σκηνές με τον Μακ Ντάουελ και την Έλεν Μίρεν απ’ τον «Καλιγούλα»), είχε λύσει το ζωνάρι του στη Βουλή. «Αλτ! Τίς εί;», λες και ξεμπερδεύεις μια και καλή κατά τον πρόεδρο της Ελληνικής Λύσης, ο οποίος εξήντλησε τη ρητορική του δεινότητα και το ουμανιστικό του πνεύμα, προτρέποντας την… εθνοφρουρά να ανοίγει πυρ κατά των «εισβολέων».

Τώρα, βέβαια, πρέπει να λέμε «εισβολείς» ή «εισβολές»; Κανείς δεν ξέρει… αλλά, απ’ την άλλη, λίγη σημασία έχει, αφού πλέον είμαστε στη φάση που ό,τι και να πούμε «δολίως παρερμηνεύεται με τη γνωστή μέθοδο της διαστρέβλωσης λέξεων». Είναι που κι αυτές οι ριμάδες οι λέξεις έχουν την τάση να μας εκθέτουν άνευ προθέσεως. Δύσκολη πίστα να βρεθεί το σημαίνον με το σημαινόμενο σ’ απόλυτη ισορροπία. Ίσως ο Νίκος Καραχάλιος, που τελευταίως έχει μερικές ενδιαφέρουσες προτάσεις και προς τους εκπεπτωκότες βασιλείς, να μπορεί κάπως να λύσει κι αυτό το αίνιγμα.

Πάντως, γενικώς, όσο λιγότερα λες, τόσο το καλύτερο. Αυτήν τη στρατηγική ακολούθησε με μεγάλη επιτυχία κι ο Υπουργός Ναυτιλίας, Βασίλης Κικίλιας, τον οποίον αναζητούσαν επί ματαίω στη Βουλή μία ολόκληρη ημέρα, για να εξηγήσει τι παίζει τελικά με τις θερμικές κάμερες. Εμφανίστηκε την επομένη και δεσμεύτηκε πως θα χτυπήσει ανηλεώς τον εθνικό μας εχθρό, κυνηγώντας τους «σύγχρονους λαθρέμπορους» διακινητές. Τουλάχιστον, μας διαβεβαίωσε ότι pushbacks δεν τεκμαίρονται· μας προετοίμασε κι ο Θάνος Πλεύρης πως κάνει χώρο στις φυλακές για να δεχτούν μετανάστες. Οπότε, είμαστε καλυμμένοι προς το παρόν.

Απ’ την άλλη, καλυμμένος δεν είναι ο «στρατιώτης του ΠΑΣΟΚ» Χάρης Δούκας, ο οποίος συνεχίζει να βλέπει εφιάλτες πως το κόμμα δεν θα τολμήσει την «καθαρή ρήξη με τη Δεξιά», ενώ έχει μερικά παράπονα κι απ’ την ηγεσία του που εμφανίζει, λέει, «έλλειμμα εσωκομματικής δημοκρατίας». Ωραία διατύπωση, αν μη τι άλλο... Η απάντηση, εν τω μεταξύ, είχε έρθει πρωθύστερα, με την Άννα Διαμαντοπούλου να πετάει κάτι «καρφιά» περί αμφισβήτησης, εσωστρέφειας κι αυτοκτονικών πρακτικών.

Ζητήματα που η παρελθούσα εβδομάδα απέδειξε ότι αφορούν πολύ στενά (και) τη Νέα Αριστερά, η οποία φυλλοροεί, με τον Νίκο Μπίστη μπροστάρη για μία ακόμη φορά κι έτοιμο να αναδιαμορφώσει τον ευρύτερο προοδευτικό χώρο, μαζί με τον Αλέξη Τσίπρα, που είπε τα σύκα σύκα το Σάββατο (7/2), αποφαινόμενος πως μας χρειάζεται «μία νέα Μεταπολίτευση». Και μία νέα αντιπολίτευση, θα έλεγε κανείς, γι’ αυτό κι ο Στέφανος Κασσελάκης ετοιμάζεται να αλλάξει το περιτύλιγμα του αποδεκατισμένου κόμματός του σε «Δημοκράτες – Προοδευτικό Κέντρο», μπας κι ανοιχτεί σε νέες θάλασσες.

Εν τω μεταξύ, σε νέες θάλασσες πρόκειται να ανοιχτεί κι η κοινοβουλευτική δραστηριότητα, η οποία είναι έτοιμη να πάρει φωτιά με τη συζήτηση επί της Συνταγματικής Αναθεώρησης. Το ΠΑΣΟΚ θα φυλάξει τα νώτα του, ενώ ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα βάλει τα δυνατά του για να «κλείσει όλες τις εκκρεμότητες με το πελατειακό κράτος». Ναι…

Μέχρι τότε, πάντως, το ενδιαφέρον του είναι στραμμένο στα ελληνοτουρκικά και στη συνάντησή με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν που πλησιάζει, στην οποία ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα προσέλθει έτοιμος για «εποικοδομητική συζήτηση κι ειλικρινή σχέση». Εξάλλου, αυτήν την εβδομάδα άνοιξε πάλι κι η συζήτηση για τα ναυτικά μίλια, χωρίς ωστόσο να προκαλέσει ιδιαίτερη ταραχή. Ίσως επειδή στο ενδιάμεσο είχαμε ν’ ασχοληθούμε και με τον σμήναρχο που το έπαιζε διπλό ταμπλό με το Πεκίνο, αλλά και μία ακόμη υπόθεση – άκρως συμφέρουσα για το κυβερνών κόμμα εάν αποδειχτεί σοβαρή – σχετικά με τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ και κάτι χαμένα κονδύλια, η οποία επισκίασε κάπως και τις υπέρ του Νίκου Ανδρουλάκη εξελίξεις στη δίκη για τις υποκλοπές.

Με το βλέμμα, λοιπόν, στα καλύτερα που είναι ήδη καθ’ οδόν – και με μία απολογητική επωδό που το διεθνές σκηνικό, καθότι αρκετά άνευρο, δεν συνοψίστηκε όπως έχουμε συνηθίσει – ας ευχηθούμε η επόμενη εβδομάδα να είναι άκρως ενδιαφέρουσα και δημιουργική, φέρνοντας στην πόρτα μας μόνον ευχάριστες εκπλήξεις.