Έτσι και το κορνιζαρισμένο βραβείο που του προσέφερε η Ματσάδο δεν λειτούργησε ως παυσίλυπο για τον Τραμπ, αλλά ως μία ακόμη σκληρή υπόμνηση ότι Νόμπελ έπεσε σε λάθος χέρια. Κι ως μία οιονεί απελευθέρωση, επίσης· σημάδι πως μπορεί να κάνει ό,τι θέλει δίχως να δίνει μία για την παγκόσμια ειρήνη, της οποίας θεματοφύλακα δεν τον όρισε, άλλωστε, κανείς. Μπορείτε να δυσαρεστηθείτε μ’ αυτήν την εξέλιξη, αλλά η Αμερική «θα το θυμάται».
Ε κι αφού στην αρχή της εβδομάδας ξεκαθάρισε τη θέση του, δια της επιστολής που έστειλε στον Νορβηγό πρωθυπουργό, μετά τα σάρωσε όλα.
Κι αφήνοντας προς ώρας το μήλον της γεωπολιτικής έριδος καθαυτό έξω απ’ τη συζήτηση, ας πιάσουμε τις παραφυάδες του ζητήματος, με πρώτη και καλύτερη την ταραχώδη σχέση Τραμπ – Μακρόν, η οποία ξετυλίχθηκε τούτη την εβδομάδα μέσα από ένα απολαυστικό πινγκ πονγκ έξι τουλάχιστον σετ.
Περνάμε τα τρία πρώτα εν συντομία, για να φτάσουμε στο ζουμί: Ο Τραμπ απειλεί με δασμούς οκτώ ευρωπαϊκές χώρες. Και μια χαρά· αυτό ξέρει να κάνει, αυτό έκανε. Ο Μακρόν βγαίνει απ’ τα ρούχα του και ζητά την ενεργοποίηση του «μπαζούκα» της Ένωσης κατά των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο Τραμπ αναγκάζεται να τραβήξει κι άλλο το σκοινί και προαναγγέλλει δασμούς 200% στα γαλλικά κρασιά. Κι επειδή έχει και λίγο ελεύθερο χρόνο, βγάζει στη φόρα μερικά ιδιωτικά μηνύματα, από τα οποία μαθαίνουμε ότι ο Μακρόν στέκει άναυδος μπροστά στις εξελίξεις και ο Μαρκ Ρούτε τρέχει πίσω απ’ τον πλανητάρχη, κουβαλώντας του τον χαρτοφύλακα και καφέ απ’ τα Starbucks (που το ξέραμε ήδη).
Και φτάνουμε σιγά σιγά στην κορύφωση του δράματος, η οποία ήρθε την Τρίτη (20/1) στο Νταβός με την πύρινη ομιλία που εκφώνησε ο Μακρόν φορώντας τα «Henry Jullien» aviator γυαλιά του – παρεμπιπτόντως, η εταιρεία έκτοτε του φιλάει τα χέρια, γιατί και ξεπούλησε και οι μετοχές της εκτοξεύτηκαν. Ε κι αφού ούτε λίγο ούτε πολύ, ο Μακρόν χαρακτήρισε τον Τραμπ «νταή» κι όρθωσε ανάστημα, ο δεύτερος του απάντησε, επίσης απ’ το βήμα του Νταβός, καταπώς του έπρεπε· κοροϊδεύοντας τον, δηλαδή, για το… βουλωμένο μάτι του.
Κι ύστερα όλα πήραν τον δρόμο τους. Ο Τραμπ τα μίλησε με τον γ.γ. του ΝΑΤΟ που δεν του χαλάει ποτέ χατίρι, βρήκαν – λέει – μια μέση λύση για το «μεγάλο κομμάτι πάγου» που επιθυμεί διακαώς, πήρε πίσω τις απειλές για δασμούς και συνέχισε μαζεύοντας υπογραφές για τον νέο ΟΗΕ που θα κάνει τη Γάζα (κι όχι μόνο) αγνώριστη.
Τώρα, η κατάσταση με το «Συμβούλιο της Ειρήνης» είναι κάπως σόλοικη και οι «στυλοβάτες» της διεθνούς διπλωματίας δεν έχουν πειστεί πως θα μας βγει σε καλό· ευτυχώς, όμως, έχει πειστεί ο ισορροπιστής της Μέσης Ανατολής, Μπενιαμίν Νετανιάχου, κι αυτό μας δίνει κουράγιο. Εν τω μεταξύ, ο Τραμπ έριξε κι ένα άκυρο πριν καν ξεκινήσει, αποσύροντας την πρόσκληση προς τον Καναδά μετά την ομιλία Κάρνεϊ, την οποία όλοι εθαύμασαν κι εκείνος εμίσησε· ενώ ο γαμπρός του, Τζάρεντ Κούσνερ, παρουσίασε ένα μεγαλειώδες κι αντάξιο των προσδοκιών σχέδιο για την «επόμενη μέρα» στη Γάζα.
Κατά τα άλλα, τα πράγματα είναι όπως τα ξέραμε. Ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι εμφανίστηκε στο Νταβός παραπονούμενος και κομμάτι αιχμηρός κατά της Ευρώπης· η Μόσχα τρίβει τα χέρια της με την αναμπουμπούλα στη Γηραιά Ήπειρο και πάει με τα νερά του Τραμπ· εκείνος συνεχίζει τις απειλές προς την Τεχεράνη και ο Χαμενεΐ έχει χωθεί κάτω απ’ τη γη για να γλυτώσει απ’ τα σκάγια τώρα που η αμερικανική αρμάδα πλησιάζει· η ICE συνεχίζει να σκοτώνει κόσμο απλώς επειδή μπορεί· και η συμφωνία ΕΕ – Mercosur είναι στον αέρα, αλλά ο Κυριάκος Μητσοτάκης συνεχίζει να επιμένει πως ό,τι έγινε είναι για καλό.
Μετά πετάχτηκε μέχρι τα Καλάβρυτα ν’ αλλάξει τον αέρα του (τώρα π’ ανοίξαν κι οι Εθνικές) και να «τερματίσει το trend», διαφημίζοντας – ως άλλος Άδωνις Γεωργιάδης – το αναψυκτήριο του καταφυγίου.
Στα χαριτωμένα της εβδομάδας, τα… λάθη του πλανητάρχη, ο οποίος – καθώς φαίνεται – δεν θα κερδίσει και τιμητικό έπαινο για τις ιστορικές του γνώσεις· αλλά αν βολεύεται να πιστεύει ότι η Γροιλανδία ήταν κάποτε δικιά τους, οι εκλογές του ’20 ήταν «κλεμμένες» κι ένα σωρό άλλες ανοησίες, ποιοι είμαστε εμείς να τον απογοητεύσουμε;
Να, ας πούμε, την ίδια ακριβώς ευαισθησία θα πρέπει να επιδείξουμε κι απέναντι στη Σοφία Βούλτεψη…
η οποία είναι πεπεισμένη ότι η σιδηροδρομική τραγωδία στην Ισπανία αποκαθιστά την αλήθεια σε σχέση με τα Τέμπη και βάζει την Κοβέσι στη θέση της. Ε, τώρα ν’ ανοίξουμε συζήτηση για τη διαφορά μεταξύ «εκτροχιασμού» και «μετωπικής σύγκρουσης», θα ήταν αφελές· είναι τόσο λεπτή, σχεδόν δυσδιάκριτη. Ή για το ότι στην Ισπανία βγήκε προκαταρκτικό πόρισμα μέσα σε πέντε μέρες κι όχι στη διετία· εξίσου αχρείαστο.
Οπότε, ας αφήσουμε την κα Βούλτεψη στον πόνο της κι ας πιάσουμε την κα Καρυστιανού, η οποία αυτή την εβδομάδα έκανε ένα μεγάλο δώρο στις γυναίκες: ανάγκασε όλο το πέραν της δεξιάς πολιτικό φάσμα (από Πλεύρη μέχρι Λατινοπούλου) να παραδεχτεί ότι ο νόμος περί αμβλώσεων είναι μια χαρά, εξαιρετικά ισορροπημένος και περιττεύει κάθε «δημόσια διαβούλευση».
Ανάγκα κι οι θεοί πείθονται με λίγα λόγια κι όσο οι δημοσκοπήσεις θ’ ανεβάζουν το «Κίνημα των Πολιτών», έχουν πολλά να δουν τα μάτια μας. Φυσικά, μεταξύ αυτών, και πολλές ακόμη δηλώσεις της Μαρίας Καρυστιανού, οι οποίες θα «διαστρεβλωθούν» και θα «παραποιηθούν», καθώς η ίδια μοιάζει καθ’ όλα έτοιμη για τον πολιτικό στίβο και ό,τι αυτός συνεπάγεται…
Ωστόσο, μιας κι η εβδομάδα ήταν μάλλον «γυναικεία υπόθεση», η κα Καρυστιανού δεν ήταν η μόνη που βρέθηκε με την πλάτη στον τοίχο· την ίδια τύχη είχε λίγες ημέρες αργότερα και η Όλγα Κεφαλογιάννη. Μόνο που η δική της υπόθεση είναι κάπως πιο περίπλοκη, γιατί αποτέλεσε τη θρυαλλίδα για να αναζωπυρωθεί το debate σχετικά με τον νόμο Τσιάρα. Οπότε, το πλήθος εδιχάσθη: στους μεν που την κατηγορούν πως εκμεταλλεύτηκε τη θέση της για να λύσει τα προβλήματά της· και στους δε που της αναγνωρίζουν πως έκανε ό,τι μπορούσε για να αντιπαλέψει μία αδικία.
Παρ’ όλα αυτά, η παρατήρηση πως ενώ έχουν περάσει κι άλλες «φωτογραφικές» τροπολογίες, έγινε ο κακός χαμός μ’ αυτήν, δεν φαίνεται κι εντελώς άστοχη. Τα όσα ακούγονται για την ποιότητα των σχέσεων ανάμεσα στην Υπουργό Τουρισμού και τον πρωθυπουργό λογικά δεν έχουν καμία σχέση…
Επίσης, καμία σχέση δεν πρέπει να έχει και η κριτική που ασκεί ο Χάρης Δούκας προς τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ με τα όσα ακούγονται σχετικά με τις πολιτικές του φιλοδοξίες. Απλώς, ο δήμαρχος της Αθήνας ανησυχεί περισσότερο για το μέλλον του κόμματός του (ή του ιδίου…) απ’ ό,τι για το μέλλον της πόλης του. Κι αυτό, αν το κοιτάξουμε απ’ την κατάλληλη σκοπιά, έχει μία δόση αλτρουισμού. Διότι απ’ την κίνηση της βελόνας (για να χρησιμοποιήσουμε τη φράση ενός άλλου ανησυχούντος) εξαρτάται το μέλλον του τόπου. Αντιθέτως, το αν ο κ. Δούκας καταπιάνεται με τα προβλήματα του δήμου του ή όχι, ποιον απασχολεί;
Πάντως, εμείς – για να κλείσουμε κι αισιόδοξα – του ευχόμαστε να γίνουν τα όνειρά του πραγματικότητα και να καπαρώσει το έδρανο στη Βουλή (σε ποια πτέρυγα, βλέπουμε), διότι, κακά τα ψέματα, εκεί γίνεται το μεγάλο πάρτυ.
