Η επέτειος των 30 χρόνων από τα Ίμια ήρθε, δε, να βαρύνει ακόμη περισσότερο το ήδη στενόχωρο κλίμα. Παρ’ όλα αυτά, η ικανότητα ορισμένων κυβερνητικών στελεχών να μετατρέπουν κάθε συνθήκη σε ευκαιρία διεκδίκησης – και μάλιστα εκβιαστικής – της προσοχής μας, είναι άξια θαυμασμού.

Για να τα πάρουμε, λοιπόν, τα πράματα με τη σειρά, ο πρώτος που «χτύπησε» ήταν (φυσικά) ο Άδωνις Γεωργιάδης, ο οποίος έχει αποδείξει πολλάκις ότι η αυτοσυγκράτηση είναι μία αρετή που δεν διαθέτει.

Και καλά, να φλεξάρει κανείς για το επίτευγμα ότι έχει σαράντα φίλους και κλείνει ολόκληρες κινηματογραφικές αίθουσες για την πάρτη του λες κι είναι séparé εστιατορίου, πάει στο διάολο· δεν είναι τρομερό, απλώς κακόγουστο. Αλλά, να φλεξάρει, ενώ τ’ αποκαΐδια είναι ακόμη ζεστά, πως «επί των ημερών του» όλα δούλευαν ρολόι σ’ αυτό το υπερσύγχρονο και πλήρως ελεγμένο εργοστάσιο είναι και προκλητικό και γελοίο.

Εν πάση περιπτώσει, όμως, φαίνεται πως για ό,τι πήγαινε στραβά στη «Βιολάντα» ευθύνονται οι διάδοχοι του κ. Γεωργιάδη, οπότε ας ασχοληθεί το Μαξίμου κι οι αρμόδιες αρχές με το ζήτημα. Κι εμείς, εν τω μεταξύ, ας ασχοληθούμε με τον δεύτερο «πρωταγωνιστή» των ημερών, που δεν είναι άλλος από τον Παύλο Μαρινάκη.

Η αλήθεια είναι πως ο κ. Μαρινάκης δεν είναι τόσο θορυβώδης – και του λείπει και μια «φέτα» χιούμορ – αλλά είναι εξίσου… ευθύβολος. Με δυο λόγια, είναι ο κατάλληλος άνθρωπος στο κατάλληλο πόστο. Άλλωστε, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος «δεν είναι παρά το αποσμητικό της κυβερνητικής τουαλέτας», για να θυμηθούμε και τον αποκαλυπτικό (αυτό)σαρκασμό του Αθανάσιου Κανελλόπουλου.

Κι αφού, λοιπόν, βγήκαμε αίφνης στην άγρα «τυμβωρύχων», μαζεύτηκαν κι άλλοι να μας βοηθήσουν· μεταξύ αυτών και η Σοφία Βούλτεψη, η οποία έχει ξεσκονίσει τις στατιστικές για τα εργατικά ατυχήματα και ξέρει τι λέει. Παρεμπιπτόντως, από πότε τα κυβερνητικά στελέχη άρχισαν να λαμβάνουν σοβαρά υπόψιν τα στατιστικά; Γιατί προ ολίγων μηνών, υπήρχε μία κάποια δυσπιστία…

Πάντως, από άλλη μπάντα έσπευσε και ο Μακάριος Λαζαρίδης, ο οποίος όταν δεν διαπρέπει στην Εξεταστική, αιχμαλωτίζει με τη ρητορική του δεινότητα τις εντυπώσεις από τα έδρανα της Ολομέλειας. Μεσούσης της εβδομάδος συνέβη το… πατριωτικό κρεσέντο του κ. Λαζαρίδη, με αποτέλεσμα στα προβλήματα που ήδη είχαμε να προστεθούν και τα Ίμια. Τέλος πάντων, μάλλον ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ μας βγήκε κάπως πιο φιλοπόλεμος απ’ όσο τον είχαμε υπολογίσει ή απλώς τα είχε μαζεμένα μέσα του απ’ τα χρόνια του στρατιωτικού ρεπορτάζ και δεν ήθελε να μείνει με τ’ απωθημένο πως δεν τα ’πε.

Κρίνοντας εκ του αποτελέσματος, σε γενικές γραμμές η αντιπολίτευση της κυβέρνησης στην αντιπολίτευση πήγε αρκετά καλά. Κι έτσι αφού «γκρίζαρε» εντελώς η συζήτηση και πήραν όλοι οι… αρμόδιοι θέση, έμεινε τελευταίος ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο οποίος έδιωξε τελικά κάθε σκιά απ’ τα «γαλάζια νερά» του Αιγαίου – τα ίδια νερά για τα οποία η Άγκυρα μας ενημέρωσε ότι θα βγάζει NAVTEX μέχρι ν’ ανατείλει ο ήλιος απ’ τη δύση.

Επειδή, όμως, με τούτα και με ’κείνα η ανασκόπηση έγινε πρωτοφανώς ζοφερή, ας περάσουμε εν τάχει και στα χαριτωμένα:

(α) Ο Λευτέρης Αυγενάκης – που αποδεικνύεται τουλάχιστον εφτάψυχος – έφτασε στην πηγή, αλλά τελικά προτίμησε να μην πιεί νερό και απεσύρθη απ’ την προεδρία του νέου αγροτικού φορέα πριν καν δοκιμάσει την καρέκλα.

(β) Η Ζωή Κωνσταντοπούλου – που είδε το νέο «Γκόθαμ Σίτι» ν’ ανθίζει στην πόλη του Βόλου, χάρη στον Αχιλλέα Μπέο – κατέθεσε μία μηνυτήρια αγωγή κατά του υπουργού Υγείας, δίνοντας του μία ακόμη ευκαιρία για άκρατη επίδειξη βρετανικού φλέγματος.

(γ) Ο Πάνος Καμμένος, σε μία σπάνια αυτοκριτική στιγμή, είπε με αλτρουισμό ότι δεν προσεγγίζει την Μαρία Καρυστιανού για να μην τη βλάψει (ως προϊόν του «παλαιού» πολιτικού συστήματος) κι επανέλαβε ότι δεν θα δίσταζε στιγμή να ριχτεί ξανά στη μάχη αν ήταν να σωθούμε απ’ τον Αντώνη Σαμαρά.

(δ) Ο Νίκος Ανδρουλάκης – στον λιγοστό ελεύθερο χρόνο που του αφήνει ο Χάρης Δούκας και τα παράπονά του – ζήτησε την παραίτηση του Υπουργού Δικαιοσύνης, Γιώργου Φλωρίδη, και φήμες λένε ότι έχει πέσει σε περίσκεψη για το αν θα περιμαζέψει την ανέστια πλέον Νίνα Κασιμάτη ή όχι.

(ε) Στο Κίνημα Δημοκρατίας σε κάνα μήνα θα έχει απομείνει μόνον ο αρχηγός του· η Μαρία Καρυστιανού έκανε «πρεμιέρα» στα γεωπολιτικά και συνεχίζει να «κουνάει» τη δημοσκοπική βελόνα· ενώ ο δεύτερος κύκλος της Εξεταστικής είναι πιο ανιαρός κι απ’ τον «Καποδίστρια» του Σμαραγδή.

Αντιθέτως, αυτό που δεν είναι καθόλου ανιαρό (και ποτέ δεν θα γίνει)…

είναι τα «έργα» που ανεβάζει ο Αμερικανός πρόεδρος, με τελευταίο εξ αυτών το remake του «ΗΠΑ vs Ιράν» και το cinema vérité φιλμ «Γη της Επαγγελίας vs Μετανάστες».

Στο δεύτερο φαίνεται πως, για την ώρα, οι ισορροπίες έχουν ανατραπεί εις βάρος του Ντόναλν Τραμπ, αφού οι πολίτες των Ηνωμένων Πολιτειών βγήκαν τους δρόμους, διαμαρτυρόμενοι κατά της ICE και των δολοφονικών πρακτικών της. Μάλιστα, οι διαμαρτυρίες τους βρήκαν και το κατάλληλο soundtrack, το οποίο δεν έγραψε άλλος παρά ο αγαπημένος της κυβέρνησης Τραμπ, Μπρους Σπρίνγκστιν· ενώ ο Λευκός Οίκος αναγκάστηκε τελικά να θέσει σε προσωρινή αργία τους πράκτορες που πυροβόλησαν τον Άλεξ Πρέτι, μπας κι αποκλιμακωθεί η κατάσταση.

Στο άλλο «μέτωπο» τώρα, ο πλανητάρχης δηλώνει πως έχει μπει σε συζητήσεις με την Τεχεράνη, μήπως και «κάνουμε κάτι», αλλά μέχρι στιγμής δεν έχει φανεί φως στο τούνελ, από την άκρη του οποίου ο Χαμενεΐ συνεχίζει να προειδοποιεί ότι σε περίπτωση ανάφλεξης η Μέση Ανατολή θα γίνει Κούγκι. Όπως ωραία και συνοπτικά το διατύπωσε την Τετάρτη κι ο Ιρανός ΥΠΕΞ, Αμπάς Αραγτσί, το Ιράν είναι «με το δάχτυλο στη σκανδάλη»· και καθώς φαίνεται όχι μόνον το Ιράν…

Πάντως, βορειότερα, οι Πούτιν–Ζελένσκι δείχνουν κάποια διάθεση – αν πιστέψουμε τον Τραμπ, δηλαδή – ν’ αφήσουν για μια βδομάδα τα όπλα και να μιλήσει η διπλωματία. Αλλά, ο Ουκρανός πρόεδρος είναι κάθετος πως στη Μόσχα δεν πρόκειται να τον δουν ούτε ζωγραφιστό κι αν «τολμάνε» είναι έτοιμος να τους δεξιωθεί στο Κίεβο. Το έχουμε ξαναδεί, όμως, και αυτό το έργο, οπότε δεν είναι πολύ δύσκολο να μαντέψει κανείς την κατάληξή του.

Όπως, επίσης, ένα ακόμη έργο που παίζεται εδώ και πολύ καιρό σε επανάληψη είναι το «Ο καλύτερος μου φίλος, Μαρκ Ρούτε», με τον γγ του ΝΑΤΟ και τον Ντόναλντ Τραμπ στους πρωταγωνιστικούς ρόλους και τους Ευρωπαίους ηγέτες, ριγμένους στη διανομή, να παίζουν τους θιγμένους και παραπονούμενους κομπάρσους. Είναι γνωστή τοις πάσι η αδυναμία του πρώην πρωθυπουργού της Ολλανδίας απέναντι στον Τραμπ – δεν έγινε τίποτε ιδιαίτερο αυτήν την εβδομάδα, πέραν από μία ακόμη εμφατική δήλωση πως αν νομίζουμε ότι υπάρχουμε χωρίς τις ΗΠΑ κοιμόμαστε τον ύπνο του δικαίου (ή περίπου).

Κι όσο η Ευρώπη συνεχίζει να αναρωτιέται εάν τελικά μπορεί να υπάρξει δίχως τον Τραμπ, ο πρωθυπουργός της Σλοβακίας, Ρόμπερτ Φίτσο, έχει αρχίσει να ανησυχεί εντόνως για την ψυχική κατάσταση του Αμερικανού προέδρου, ενώ η αμερικανική (ή και παγκόσμια) ελίτ έχει γίνει άνω κάτω και κάθεται σ’ αναμμένα κάρβουνα, γιατί ο Τζέφρυ Έπσταϊν δεν σταματά να τους εκθέτει ακόμη και νεκρός.

Τέλος πάντων, ας ευχηθούμε άλλο κακό να μην μας βρει κι ας εναποθέσουμε – ως συνήθως – τις ελπίδες μας στην επόμενη εβδομάδα.