Φυσικά, τ’ αποτελέσματα του τυφώνα «Γεωργιάδης» ήταν θεαματικά, καθότι ο Υπουργός, συνεπής προς τον εαυτό του, ήταν για μία ακόμη φορά και εντυπωσιακός και θορυβώδης και αεικίνητος.
Η εβδομάδα μπαίνει με το «δεξί» τη Δευτέρα (16/2) με την κατάθεση μίας μηνυτήριας αγωγής εις βάρος της Ζωής Κωνσταντοπούλου – η οποία ειρήσθω εν παρόδω έχει σοβαρά ντράβαλα και στα «εντός» – για χάρη της οποίας μετέβη ο ίδιος πρωί-πρωί στο αστυνομικό τμήμα, ευπρεπώς ενδεδυμένος και με το φως του ήλιου να λάμπει στον καταγάλανο αθηναϊκό ουρανό.
Μετά, ξαπόστασε λίγο όσο να πάρει πάλι τα πάνω του (αν κι ο αστικός μύθος τον θέλει ακούραστο) και επανήλθε κατόπιν παρελεύσεως τριημέρου, φόρεσε τα γουρλίδικα μανικετόκουμπα, είπε «απεταξάμην» τρεις φορές και πήρε σβάρνα τα νοσοκομεία για να δρέψει τους καρπούς των κόπων του· τουτέστιν να εγκαινιάσει. The rest is history. Τα εγκαίνια μετατράπηκαν σε διαμαρτυρία, οι κρατικοί ροπαλοφόροι έκαναν είσοδο, το σκηνικό μύρισε δακρυγόνο κι ακόμη συζητάμε ποιος ύψωσε πρώτος τη γροθιά, ενώ ο ίδιος ο Υπουργός – αν και πήγε η ψυχή του στην Κούλουρη – δηλώνει έτοιμος να επιχειρήσει εκ νέου το διάβημα.
Ο επιμένων νικά, λένε – ας τους ακούσουμε.
Πάντως, σε άλλα νέα, ο Αλέξης Τσίπρας δείχνει να ασπάζεται απολύτως τη λαϊκή ρήση κι ετοιμάζεται να βάλει «πανιά και ξάρτια στο νέο καράβι για την Ιθάκη», όπως προανήγγειλε από την ηρωική Λάρισα. Του ευχόμαστε εκ βαθέων να μην καραβοτσακιστεί (ξανά) και το εγχείρημα να στεφθεί με απόλυτο επιτυχία, καθότι – εδώ που τα λέμε – οι επιλογές είναι μετρημένες στα δάχτυλα.
Κι όχι απλώς μετρημένες, αλλά και κάπως… πτωχές. Κυριολεκτικά, δηλαδή, διότι δεν έχει μείνει κόμμα που να μην φυλλοροεί τούτες τις μέρες· τα μισά επειδή τους διώχνουν και τα υπόλοιπα επειδή τους χάνουν.
Οι «Δημοκράτες – Προοδευτικό Κέντρο» (όχι του Λοβέρδου, το άλλο το φρέσκο) μέχρι τις εκλογές θα έχουν μείνει μόνο με τον Στέφανο Κασσελάκη – αλλά θα το τολμήσει, να το θυμηθείτε! Η Νέα Αριστερά, ναι… Το ΠΑΣΟΚ πήρε τη δύσκολη απόφαση ν’ αποχωριστεί τον Παναγιώτη Παρασκευαΐδη – κι άργησε, λένε πολλοί· εμείς δεν ξέρουμε, δεν τον ξέραμε και καλά τον άνθρωπο. Αλλά, εν τω μεταξύ, έχει και κάτι άλλες σκοτούρες με την Αναστασία Χατζηδάκη που δεν τα ’κανε πολύ καλά, λέει, με τα επιδόματα του ΟΠΕΚΑ. Τέλος πάντων, πάει κι αυτή· έξω απ’ την πόρτα με συνοπτικές διαδικασίες.
Αυτό είναι που λένε «όποιος καεί στον χυλό, φυσάει και το γιαούρτι».
Πάντως, ο Νίκος Ανδρουλάκης ουδόλως επτοήθη – απ’ τις δημοσκοπήσεις δηλαδή, τ’ άλλα εντάξει συμβαίνουν – κι επιμένει πως η νύχτα των εκλογών μπορεί να νεκραναστήσει στη Χαριλάου Τρικούπη εκείνο το ένδοξο βράδυ του ’09 με το Παπανδρεϊκό 43,92%. Ή στο περίπου τέλος πάντων. Σε κάθε περίπτωση, δεν δείχνουν όλα τα στελέχη να μοιράζονται την ίδια αισιοδοξία (αν και το εορταστικό γλεντοκόπι της Α. Διαμαντοπούλου άλλα μαρτυρά), πάντως αυτές τις μέρες οι αμφισβητίες δεν πολυξεμύτισαν. Κάτι είν’ κι αυτό. Μέχρι το Συνέδριο τουλάχιστον, όπου εκεί, καθώς «θα χτίζουν το αύριο», δεν ξέρουμε τι μπορεί να φέρει η ώρα.
Παρεμπιπτόντως, ο Κυριάκος Μητσοτάκης – συνεχίζοντας τις αναλογίες με τα καράβια – επανέλαβε πως οι εκλογές πάνε κανονικά για Μάιο του ’27. Αν και σέρνεται μία μίνι φημολογία για σχετική επίσπευση, με κάτι φιλοκυβερνητικά ξεκάρφωτα να τις τοποθετούν στις αρχές του επόμενου ή και στα τελειώματα αυτού του έτους.
Ευτυχώς, μέχρι τότε έχουμε ν’ ασχολούμαστε με τις συμφωνίες για τα ενεργειακά, το όραμα του Ντόναλντ Τραμπ για την Ελλάδα, το μένος του Αντώνη Σαμαρά κατά της κυβέρνησης, τα κέντρα κράτησης (συγγνώμη, φιλοξενίας) του Θάνου Πλεύρη, τα ελληνοτουρκικά και πολλά άλλα. Α, μεταξύ αυτών, κι η ανησυχία για τα ποσοστά της ΝΔ, την οποία δεν ξέραμε ότι έχουμε (δηλαδή είχαμε, απλώς από άλλη μπάντα), μα ήρθε ο Νίκος Δένδιας να μας κάνει κοινωνούς αυτής, ταράζοντας τα ήρεμα νερά του Μαξίμου.
Κατά τα λοιπά, προφανώς, ένα από τα σημαντικότερα (και συγκλονιστικότερα) της εβδομάδος ήταν οι φωτογραφίες των 200 της Καισαριανής, τις οποίες και περιμένουμε προσεχώς.
Παρ’ όλα αυτά, επειδή φυσικά οι περιπέτειες (και τα θεάματα) δεν είναι αποκλειστικά δικό μας χούι, είχαν κι οι «εκτός» μερικές αναποδιές…
με πρώτο και καλύτερο (ως συνήθως) τον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος κατά τα τελειώματα της εβδομάδος έπαθε μεγάλο χουνέρι: το Ανώτατο Δικαστήριο του «έκλεψε» τους δασμούς. Το σκέφτηκε, λοιπόν, λίγο κι επειδή το φύσαγε, αλλά αυτό δεν έλεγε να κρυώσει, είπε: «έτσι είστε; Θα βάλω φωτιά να μας κάψω». Πράγμα που σημαίνει: «Πάρτε ένα 15% παραπάνω μπας κι έρθουμε στα ίσα μας». Για την ακρίβεια, για 10% πήγαινε στην αρχή, αλλά δεν ξανάνιωσε κι έδωσε ένα 5% ακόμη μήπως και το χωνέψει καλύτερα. Μέχρι στιγμής, εκεί έχουμε σταματήσει.
Άλλωστε, δεν έχει μόνο αυτό στο μυαλό του, αφού είναι «ανοιχτό» και το θέμα του Ιράν, που τον περιμένει να ρίξει καμιά ρουκέτα να τελειώνει κι αυτή η υπόθεση. Από Δευτέρα, Τρίτη λένε οι κακές οι γλώσσες κάτι θα γίνει. Το ’χει, λένε, στα σκαριά και το ετοιμάζει. Για να δούμε.
Για την ώρα, σχεδιάζει να στείλει πλωτά νοσοκομεία στη Γροιλανδία, γιατί δεν έχουνε, λέει, αυτοί εκεί οι απολίτιστοι και πεθαίνει ο κοσμάκης στα παγωμένα πεζοδρόμια.
Πάντως, μια φορά, για τη Γάζα κατάφερε μέσα σε μια νύχτα να μαζέψει έξι επτά δισ. – χώρια αυτά που θα δώσει ο ίδιος, απ’ ό,τι είπε δηλαδή, γιατί με τα λεφτά δεν είναι να τον παίρνει κανείς και τοις μετρητοίς. Αποτελεσματική η πρώτη συνεδρίαση του Συμβουλίου της Ειρήνης, παρόλο που το μεγαλόπνοο σχέδιο του για την περιοχή έχει προβληματίσει κάπως.
Αλλά, τα συναρπαστικότερα νέα είναι άλλα. Το αεροδρόμιο του Παλμ Μπιτς στη Φλόριντα μετονομάζεται σε «Ντόναλντ Τραμπ» προς τιμήν του μεγάλου άνδρα της Αμερικής, ο οποίος επ’ εσχάτοις έχει βγει και στην άγρα Αρειανών, και ο εκπεπτωκώς πρίγκιπας Άντριου της Αγγλίας τη γλύτωσε στο τσακ απ’ της φυλακής τα σίδερα. Προς το παρόν τουλάχιστον. Κι επίσης στο τσακ την έχει γλυτώσει προς ώρας κι η μοναρχική φαμίλια, η οποία ορθώς σκεπτόμενη τον απόδιωξε πριν από κάποιον καιρό, αλλά παρ’ όλα αυτά δεν έχει αποφύγει εντελώς τους κλυδωνισμούς απ' τα καμώματά του.
Εν τω μεταξύ, είχαμε κι ένα άλλο μπέρδεμα στας Ευρώπας, με τα στοιχήματα για το αν θα μείνει πριν την ώρα της «ακέφαλη» η ΕΚΤ ή όχι να πέφτουν βροχή. Έχουν μαζευτεί κι οι πρώτοι φερέλπιδες «μνηστήρες», αλλά προς το παρόν η Κριστίν Λαγκάρντ (επισήμως τουλάχιστον) διατείνεται ότι δεν θα το κουνήσει πριν τη λήξη της θητείας της. Οψόμεθα.
Αυτά σε γενικές γραμμές. Τα υπόλοιπα είναι τα γνωστά: οι διαπραγματεύσεις Ουκρανίας – Ρωσίας (που σε δύο μέρες κλείνουν και τέσσερα χρόνια σε πόλεμο) δεν βλέπουν άσπρη μέρα, ο Φρίντριχ Μερτς δεν το βλέπει για ευρωομόλογο κι ο μακαρίτης Τζέφρυ Έπσταϊν συνεχίζει να μας απασχολεί για μία ακόμη εβδομάδα.
Κι επειδή, όπως περίτρανα αποδεικνύουν τούτες οι γραμμές, ούτε εμείς εδώ πετάξαμε τον χαρταετό από σήμερα, αλλά όπως κάθε Κυριακή μείναμε πιστοί στο πόστο μας να δούμε τι έγινε την εβδομάδα που πέρασε, ας αποσυρθούμε επιτέλους ησύχως μπας και ρίξουμε και καμιά λαγάνα στη φωτιά.
