Μέχρι να τη βρει, έχουμε και λέμε…
Τη Δευτέρα (9/3) μάθαμε – δια στόματος προέδρου, φυσικά – ότι ο πόλεμος θα τελειώσει «πολύ σύντομα». Αλλά – για να μην το πάρουμε και τοις μετρητοίς – ας θυμηθούμε ότι οι μονάδες μέτρησης του χρόνου είναι πολύ σχετικές. Κι οι άτιμες οι μέρες περνάνε και γρήγορα. Οπότε παρήλθε και τούτη η εβδομάδα κι ο πόλεμος καλά κρατεί. Περίεργο, πάντως, γιατί – όπως μας ενημέρωσε την Τετάρτη (11/3) – δεν έχει μείνει τίποτα όρθιο να στοχοποιήσουν κι η φάση δεν είναι παρά μία «εκδρομή λίγων εβδομάδων».
Καλά, εδώ να μου πεις προχθές (13/3) μας είπε ούτε λίγο ούτε πολύ ότι το Ιράν είναι στα «όρια της παράδοσης». Τόσο όρια που δεν λένε να τελειώσουν.
Τέλος πάντων, εμπεδώσαμε, πάντως, ότι «δεν είναι καθόλου ευχαριστημένος» με τον νέο Χαμενεΐ – ε καλά, αν ήταν λογικά δεν θα σκεφτόταν να τον βγάλει απ’ τη μέση, θα καβάλαγε ένα stealth και θα πήγαινε εκεί να του σφίξει το χέρι.
Εν τω μεταξύ, έχει κάτι συμβούλους, λέει, που έχουν αρχίσει να του βάζουν λόγια να το «σφυρίξει» στη Μέση Ανατολή και να ανακρούσει πρύμναν, αλλά ο Υπουργός Πολέμου δεν το «αγοράζει» αυτό το σχέδιο· ρούπι δεν θα το κουνήσει, είπε, μέχρι να μην πετάει ούτε μύγα στο Ιράν.
Κι αφού το κλίμα έγινε – αίφνης – κάπως απειλητικό, έχουμε κι άλλα να δώσουμε: ο Τραμπ έγινε έξαλλος με τα μαντάτα περί ναρκοθέτησης των Στενών του Ορμούζ και τους διέταξε να πάνε να πάρουν τις νάρκες τους πίσω πάραυτα. Δυο μέρες μετά, βέβαια, που το ξανασκέφτηκε κατέληξε πως μάλλον του πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες και δεν υπάρχουν νάρκες. Οπότε, συμβούλεψε και τις εταιρείες να στείλουν τα πλοία τους· ε και στην τελική θα καταλάβουμε εκ του αποτελέσματος. Η Τουρκία, μια φορά, το τόλμησε.
Παρεμπιπτόντως, η Καρολάιν Λέβιτ έκανε φιλότιμες προσπάθειες να μας καθησυχάσει σχετικά με τα πετρέλαια και τα Στενά. Αλλά, μετά ήρθε ο Τραμπ να μας πει ότι όσο ανεβαίνουν οι τιμές, η χώρα του κερδίζει πολύ χρήμα και κάπως μας ανησύχησε πάλι. Τελικά, αποφάσισε να αναλάβει δράση για το Ορμούζ κι έχει βγει στην άγρα βοήθειας· προς το παρόν από Γαλλία έφαγε άκυρο, ενώ Κίνα και Ιαπωνία, επίσης, δεν είναι πολύ ζεστές...
Πάντως, το μεγαλύτερο χουνέρι αυτές τις μέρες – μετά το Ιράν – το έκανε στον Μπέσεντ, ο οποίος μια συνέντευξη τόλμησε να δώσει κι όχι μόνον τον διέκοψε και τον κάλεσε στα ενδότερα, όπως η δασκάλα στο νηπιαγωγείο τον κακό μαθητή, αλλά μετά που επέστρεψε δεν μπορούσε να πει λέξη ολόκληρη απ’ την ταραχή του.
Meanwhile στη Ρωσία…
Ο Πούτιν έχει βρει ευκαιρία και θερίζει Ουκρανούς. (Παρένθεση: την ίδια τακτική «παίζει» με μεγάλη επιτυχία και το Ισραήλ, που θερίζει – στα διαλείμματά του από Τεχεράνη και Βηρυτό – όσους Παλαιστινίους έχουν μείνει όρθιοι. Παρεμπιπτόντως, οι συνέπειες του πολέμου είναι ολέθριες για τη Γάζα, με τα τρόφιμα να εξαντλούνται και τις τιμές να έχουν πιάσει πάλι ταβάνι.)
Εν τω μεταξύ, ο Ρώσος πρόεδρος τα είπε τη Δευτέρα (9/3) και με τον Τραμπ. Καλά, λέει, τα είπαν, «εποικοδομητικά» όπως πάντα· για την Ουκρανία δεν κατέληξαν, βέβαια, πουθενά, αλλά για το Ιράν ο Τραμπ έβγαλε λαβράκι, αφού – λέει – ο Πούτιν θέλει να φανεί χρήσιμος. Τώρα, χρήσιμος σε ποιον, δεν έχει διευκρινιστεί ακόμα. Πάντως, μια φορά τα συχαρίκια του στον Μοτζτάμπα Χαμενεΐ (η τύχη του οποίου παραμένει ένα μυστήριο· και κατόπιν επικηρύξεως) τα έδωσε και τέσσερις μέρες μετά ο πλανητάρχης εμφανίστηκε βέβαιος ότι ο ομόλογός του κάπως βοηθάει την Τεχεράνη· αλλά it’s okey του έκανε ένα δωράκι αίροντας τις κυρώσεις και θα ρυθμιστεί το θέμα.
Ο Ζελένσκι, πάντως, απ’ τη μεριά του τον «κάρφωσε» (τον Ρώσο) ότι έστειλε μερικά drones στο Ιράν που χτύπησαν αμερικανικές βάσεις.
Κινήσεις «ματ» στην Ευρώπη
… που χάρηκε πολύ απ’ το δωράκι Τραμπ στη Ρωσία.
Η ΕΕ κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για την κρίση στη Μέση Ανατολή – τι άλλο να κάνει κι αυτή η έρμη; – με Κόστα και φον ντερ Λάιεν σε μεγάλη αναστάτωση. Στα… καλά νέα, πάντως, η ευρωπαϊκή ηγεσία δεν ανησυχεί για τα αποθέματα πετρελαίου· ανησυχεί όμως για τις τιμές. Οπότε έριξε κι η Κροατία ένα πλαφόν στις τιμές των καυσίμων, ενώ κι η Ελλάδα ακολουθεί κατά πόδας.
Επίσης, ακούγεται ότι προσπαθούν να τα βρουν με Τεχεράνη μπας και περάσει κάνα πλοίο απ’ τα Στενά. Και το πώς θα δράσουν «άμεσα» μάλλον τους απασχολεί, αν οι τιμές παραμείνουν στα ύψη – η τέλος πάντων, θα έπρεπε να τους απασχολεί, όπως εξήγησε κι ο Κυριάκος Πιερρακάκης στο Reuters.
Σε κάθε περίπτωση, βέβαια, υπάρχει κι ένα σχέδιο για στροφή στην πυρηνική ενέργεια· έτσι, να βρίσκεται, μπας και… Ε, να μην «βρομοκοπήσουμε» κιόλας μέχρι να τελειώσει ο πόλεμος.
Εν τω μεταξύ, η Λαγκάρντ έβαλε κι άλλα βάσανα στο κεφάλι της (λες και δεν της έφταναν όσα είχε ήδη) και πασχίζει να κρατήσει σταθερό τον πληθωρισμό. Θα τα καταφέρει, είπε – και φαίνεται δυναμική, ας την πιστέψουμε.
Κι ο Μακρόν έκανε ένα ταξίδι αστραπή στην Κύπρο, για να εκφράσει την ευρωπαϊκή ενότητα μαζί με Χριστοδουλίδη και Μητσοτάκη, ενώ ύστερα πετάχτηκε ως τη Σούδα, για να επιθεωρήσει τα βαπόρια του. Τελικά, επαναπατρίστηκε και προσπαθεί να οργανώσει σουαρέ με Ισραήλ και Λίβανο για να τα βρουν. Ναι… σίγουρα αυτό έχει προοπτικές επιτυχίας.
Κι όσο γίνονται όλα τούτα, η Άγκυρα ζήλεψε κι έστειλε δύο τρία F-16 στην Κύπρο να βρίσκονται. Ή μάλλον, όχι, το σωστό να πούμε είναι πως φροντίζει για την «ισορροπία δυνάμεων στην Αν. Μεσόγειο». Αλλά, για τους Patriot στην Κάρπαθο δεν το βλέπει ακριβώς έτσι.
Εκεί πάντως, το ΝΑΤΟ έχει πιάσει δουλειά για τα καλά και καταρρίπτει ιρανικούς πυραύλους – κι έρχονται μετά κάτι κακόπιστοι και λένε ότι άμα δεν έχεις κάνει τα κουμάντα σου για την αεράμυνα κι έχεις το νου σου μόνο στην επίθεση, αυτά παθαίνεις· πέφτεις στην ανάγκη της συμμαχίας.
Στα δικά μας «ζουμερά»…
Τον δρόμο προς την κορυφή αναζητούσε η ΝΔ και τον βρήκε ελέω πολέμου και Κύπρου. Οπότε πάνω που είχε περιπέσει σε μια στασιμότητα – βγαίνουν και κάτι νέα μαντάτα για το Predator, αλλά εντάξει δεν φαίνεται να τους λούζει και κρύος ιδρώτας – ξεβάλτωσε κι άρχισε πάλι να «τσιμπάει» στις δημοσκοπήσεις. Κι ωφελήθηκε κι ο Νίκος Δένδιας, που συνεχίζει να τραβάει τα φλας ως ο δημοφιλέστερος υπουργός τούτης της πολύπαθης κυβέρνησης.
Βέβαια, τα σπουδαία νέα της εβδομάδος δεν είν’ αυτά· τα σπουδαία νέα είναι η επανεμφάνιση του Αντώνη Σαμαρά στη Βουλή, ο οποίος και ανησυχεί και το λέει και θα συνεχίσει να το λέει για όσο χρειάζεται – δηλαδή για όσο «οι ερασιτέχνες εφησυχασμένοι» κάνουν κουμάντο. Κι ας του κουνούν το δάχτυλο πως παραφέρεται κι «αδικεί τον εαυτό του».
Εν τω μεταξύ, μιας και το ’φερε η κουβέντα, η Βουλή μετατράπηκε πάλι σε πεδίο μάχης, με το δίδυμο Ζωή Κωνσταντοπούλου – Μακάριος Λαζαρίδης (συνεπικουρούμενος από τον Δημήτρη Μαρκόπουλο) να δίνουν ρέστα. Με το συμπάθιο, πάντως, μπορεί το κοινοβουλευτικό ήθος να μην το τιμά, αλλά αυτό το «γυμνοσάλιαγκας» ήταν λαμπερή ατάκα.
Και μιλώντας για λάμψη, στη Χαριλάου Τρικούπη έλαμψε περί τα τέλη της εβδομάδος το ηγετικό τάλαντο του Νίκου Ανδρουλάκη, ο οποίος εκπαραθύρωσε τον Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλο, μπας και πάρει το μήνυμα αυτό το «72%» που επιθυμεί να συναποφασίζει και κάτσει στα αυγά του. Ο Χάρης Δούκας, μια φορά, στα αυγά του δεν κάθισε…
