• ΓΔ: 00
  • FTSE/ΧΑ LARGE CAP0
  • FTSE ΧΑ MID CAP0
  • Τζίρος0
  • €/$ 0 €/£ 0
    BTC 0 ETH 0 XRP 0
0
0
  • Nasdaq00%
  • S&P 50000%
  • CAC 4000%
  • DAX00%
  • FTSE 10000%
  • Nikkei 22500%
Δημοσθένης Δέπος

Δημοσθένης Δέπος

Ο Νίκος Ζαχαριάδης (Γενικός Γραμματέας του Κ.Κ.Ε από το 1934 μέχρι το 1956 - οπότε καθαιρέθηκε) ήταν ένα από τα πλέον αμφιλεγόμενα ιστορικά πρόσωπα. Το 1962, όντας σε δυσμένεια (ως κούτβης σταλινικός) αδρανής πολιτικά και εκτοπισμένος στο Μποροβίτσι της Ρωσίας στο εκεί Δασαρχείο, το 'σκασε και πήγε κρυφά στην ελληνική πρεσβεία στη Μόσχα. Εκεί αιτήθηκε τη μεταφορά του στη πατρίδα με σκοπό να αναλάβει προσωπικά όλη την πολιτική και ποινική ευθύνη του εμφυλίου πολέμου και να δικαστεί. Η ετυμηγορία ήταν προβλέψιμη και σίγουρη . Καταδίκη και θάνατος.

Η ευλογημένη από τους αρχαίους θεούς χώρα μας ευτύχησε το 1831 να σταθεί μετά από αιώνες υποδούλωσης στα πόδια της. Και τους αιώνες  αυτούς  τους μετρώ από το 146 π.Χ  όταν ο  Ύπατος Λεύκιος Μόμμιος, μετά την μάχη της Λευκόπετρας, έθεσε υπό έλεγχο των Ρωμαίων όλη την Ελλάδα.

Η Entela Fureraj ( Ελένη Φουρέιρα ) με αρωγό της το ΡΙΚ, σχημάτισε παρέα με τον Αλβανό συνάδελφό της το σχήμα του αλβανικού αετού με ότι αυτό συμβολίζει.

Έφυγε ένα παλληκάρι 34 ετών, που – όπως λέγεται – επιχείρησε προσγείωση με το αεροσκάφος του μετά τη λήξη επιχείρησης αναχαίτισης. Μετά δηλαδή από μια ενέργεια καθημερινής βάσεως, την οποία ο ίδιος επέλεξε από 18 ετών, την σπούδασε με ζήλο, έδωσε όρκο και την έκανε μέρος της ζωής του και επάγγελμα. Η θλίψη για το χαμό του είναι ασήκωτη, όπως για κάθε νέο υγιή άνθρωπο, που αφήνει πίσω μη πεπραγμένα και οικογένεια

Κάτι μπισκότα, όσο γλυκά είναι όταν τα τρως τόσο πικρό γίνεται το στόμα μετά από λίγη ώρα. Ετσι και με το συλλαλητήριο της 4ης Φεβρουαρίου για την Μακεδονία. Ενώ ξεκίνησε με μια ζεστή προσμονή στη ψυχή των παρευρεθέντων, στη λήξη του ο κόσμος έφευγε ημιτελής και συναισθηματικώς ταλαντευόμενος. Χαρούμενος από τη μιά γιατί έδωσε το παρών σε μιά γιορτή του Ελληνισμού,που ήταν εξάρτημα ενός μεγάλου συνόλου,επισφράγισε την ιστορική αλήθεια και δεν τον καπέλωσε η ορατή πολιτική εξουσία. Λυπημένος από την άλλη γιατί ο παλμός με την ώρα έφθινε, δεν άκουσε αυτά που προσδοκούσε, διεσθάνθηκε ότι τίποτε δεν κατάφερε και έφευγε να κάνει Ανάσταση με σβησμένη λαμπάδα.

O Ιβάν Πέτροβιτς Παβλόφ (1849-1936) Pώσος φυσιοδίφης, έγινε παγκοσμίως γνωστός για τη θεωρία του περί εξαρτημένων (επίκτητων) ανακλαστικών, που την απέδειξε μέσω ενός περιωνύμου πειράματος του. Το πείραμα αυτό του Παβλόφ προϋπόθεσε τρία στοιχεία: Ένα σκύλο, ένα κουδούνι και ένα κομμάτι κρέας. Πριν ο Παβλόφ δώσει στο σκυλί το κρέας χτύπαγε το κουδούνι. Έτσι μετά από συχνές επαναλήψεις, ο σκύλος αντιδρούσε μόνο με το άκουσμα του κουδουνιού, χωρίς να εμφανιστεί το κρέας. Για τον σκύλο το κρέας είχε ταυτοποιηθεί με το κουδούνισμα. Το κουδούνισμα λοιπόν, είχε γίνει το σήμα που συμβόλιζε το κρέας και στο άκουσμα του ο σκύλος αντιδρούσε και ερεθιζόταν όπως ακριβώς να το είχε ήδη μπροστά του. Αποκτούσε δηλαδή ο σκύλος εξαρτημένα ανακλαστικά (στο κουδούνισμα) πέρα από τα έμφυτα (στη θέα του κρέατος).

Ένας φίλος συνομήλικος, Πολιτικός μηχανικός (ο ένας από τους δυό μηχανικούς που ξέρω και ομιλούν άρτια ελληνικά) με έψεξε χθές, επί τω λόγω ότι δεν αναρτώ στο facebook  περί δικαιοσύνης- μιας και είμαι του χώρου και τηρώ αιδήμονα (sic) σιωπή. Για να γλυτώσω πρόσκαιρα, του απάντησα να μην μου βάζει ιδέες. Είχε όμως απόλυτο δίκιο. Δεν την έπιανα την δικαιοσύνη στο στόμα μου (ως ποιώ σκωπτικώς με άλλα επίκαιρα)  και απέφευγα, διότι βαθειά μέσα μου την θεωρώ ένα πολύ σοβαρό θέμα. Εγώ. Για τους υπόλοιπους συλλειτουργούς δεν είμαι εισέτι πεπεισμένος…

Το τι σκουριασμένα δρεπανόσφυρα, σιδερογροθιές, χαρίζω χρέη-οικόπεδα, πειρατικά είχε ψηφίσει στη ζωή του, δεν περιγράφεται. Πιστεύω ότι ήταν από τους ελάχιστους Έλληνες της ηλικίας του, που δεν είχε ψηφίσει έστω μία φορά ΠΑ.ΣΟ.Κ και Ν.Δ. Το 1993 αποφάσισε να ωριμάσει πολιτικά και ψήφισε Συνασπισμό. Το αποτέλεσμα ήταν να μην μπεί τότε στη Βουλή… Μετά πήρε Μερσεντές, ένοιωσε αμήχανα και αποστασιοποιήθηκε. Τα τελευταία χρόνια λυτρώθηκε. Ψηφίζει, όταν δεν πάει για μπάνιο…

Η οικονομική ανυπαρξία μας πρωτίστως ως έθνους και κατόπιν εντός της Ε.Ε (που μόλις το 1,2% συνεισφέρουμε παραγωγικώς στην οικονομία της) έχει την ρίζα της στην μετεμφυλιακή ιστορία μας.  Ένα μεγάλο τμήμα της κοινωνίας ήτο ενεργώς εκδηλωμένο ή κεκαλυμμένως συμπαθόν το εγχείρημα της αριστεράς στην χώρα (1944-1949) . Αυτό το τμήμα ζούσε παραλλήλως με τον «υγιή» εθνικόφρονα πληθυσμό των νικητών, αποκομμένο όμως από τα προνόμια και τις ευκολίες που απελάμβαναν οι πρώην αντίπαλοι. Όποιος λοιπόν είχε παππού ή πατέρα που είχε ανέβει στο βουνό, ήταν «στην απέξω» και κοιτούσε την ζωή μέσα από θολό τζάμι.

Η εξαφάνιση της εργατικής τάξης, η πτωχοποίηση της άλλοτε κραταιάς μεσοαστικής τάξης, η πλημμυρίδα των αλλοφύλων και αλλοθρήσκων και η διάψευση της ελπίδας που έρχεται από αριστερά έχουν  σήμερα σαν  αποτέλεσμα την στροφή του κόσμου στην άκρα δεξιά.

Έχουν γραφεί πολλά για το μεγαλειώδες «όχι» του δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου του 2015. Κυρίως από την στενή ντόπια σκοπιά και όχι υπό το πρίσμα των εταίρων-δανειστών. Λες και το αποτέλεσμα του είχε να κάνει μόνο μ’ εμάς.

Μια αποκλειστική πατέντα της  διαρθρωσείσης  στην μεταπολίτευση πολιτείας  μας είναι  η δημιουργία μιας αχρείαστης στρατιάς αμειβόμενων από το δημόσιο ταμείο με κύριο γνώμονα την κομματική τους προσήλωση και ενέργοποιηση.

Βλέπω πολλούς να επιχαίρουν που η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ μετά από ένα χρόνο αρνείται να βρει βηματισμό, που η χώρα πορεύεται με την όποια φιλοτιμία των πολιτών της και που η μιζέρια και η μαυρίλα κυκλοφορούν ελεύθερα σε κάθε εκδήλωση του βίου.

σελίδα 1 από 3
Premium Penna Reporter Mamamia CityWoman