• ΓΔ: 00
  • FTSE/ΧΑ LARGE CAP0
  • FTSE ΧΑ MID CAP0
  • Τζίρος0
  • €/$ 0 €/£ 0
    BTC 0 ETH 0 XRP 0
0
0
  • Nasdaq00%
  • S&P 50000%
  • CAC 4000%
  • DAX00%
  • FTSE 10000%
  • Nikkei 22500%

Biki(ki)ni

Δεν χρειάζεται να πω τι νεύρα έχω που πρέπει το Σαββατοκύριακο να τρέχω στη Χίο για τις εκλογές.
Δεν χρειάζεται να πω τι νεύρα έχω που πρέπει το Σαββατοκύριακο να τρέχω στη Χίο για τις εκλογές. Δηλαδή, αυτό το πράγμα σ’ αυτή τη χώρα καταντάει ιδεοληψία. Κάθε τρεις και λίγο στις κάλπες. Κάθε τρεις και λίγο να τρέχουμε στις ιδιαίτερες πατρίδες και να μαλλιοτραβιόμαστε με τους συγχωριανούς μας.
Εχω τόσο καιρό να στρωθώ να γράψω δυο αράδες που το ελληνικό πληκτρολόγιο πρέπει να το μάθω εξ’ αρχής (μια ώρα τώρα έψαχνα το «ξ»). Εμ, δεν έκατσα και καθόλου σπίτι μου όλο το καλοκαίρι. Αφηνίασα. Δουλειά - παραλία, δουλειά - παραλία, το πήγα. Μετά από λίγο καιρό άρχισα να μπερδεύομαι και πήγαινα στη δουλειά με σαγιονάρα και στο μπάνιο με χαρτοφύλακα.
Κι έτσι, μας έκοψαν και το τσιγάρο. «Να δούμε τι άλλο θα μας κόψουν», είπε όλο νόημα ο Μάκης, ο οποίος, σημειωτέον, έτσι κι αλλιώς, έχει να καπνίσει τσιγάρο κοντά δέκα χρόνια.
Είμαστε στις πρώτες καλοκαιρινές μας διακοπές. Εχουμε νοικιάσει ένα υπέροχο παραδοσιακό σπίτι στο γραφικότατο Καλάμι της Κέρκυρας, το κύμα ‘σκάει’ κυριολεκτικά στο ‘πόδι’ του κρεβατιού μας, κινητό δεν πιάνει, τηλεόραση δεν έχει, τι άλλο να θελήσει κανείς για να... 'ζήσει τον μύθο' του;
Το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος θα το περάσω στην υπέροχη Κωνσταντινούπολη. Στην Πόλη. Στην ωραιότερη πόλη του κόσμου, που την πρωτογνώρισα πριν έξι χρόνια κι από τότε την ονειρεύομαι κι αδημονώ να πάω ξανά! Την ώρα που όλο το έθνος θα ψηφίζει με κομμένη την ανάσα τους εκπροσώπους του στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, εγώ θα παρακολουθώ με κομμένη την ανάσα το γκραν πρι της Φόρμουλα Ενα και θα παρακαλώ να νικήσει ο Μπάτον.
''Θα αυτοκτονήσω, δε τη γλυτώνω,'' είπα με αγανάκτηση και πέταξα με βία το φορητό τηλέφωνο πάνω στον καναπέ. Μετά έκατσα κι η ίδια, με φόρα, πάνω στον ίδιο καναπέ – που «βόγγηξε» απ’ τα απανωτά χτυπήματα που του κατάφερνε η μοίρα. «Τι έπαθες;», ρώτησε ο Μάκης που έμπαινε στο δωμάτιο ακριβώς εκείνη τη στιγμή.
Αυτό το Σαββατοκύριακο, επιτέλους, αξιώθηκα να βγάλω τα καλοκαιρινά ρούχα από τις «κρυψώνες» τους και να μαζέψω τα μάλλινα. Δυο βδομάδες τώρα καραδοκώ την ευκαιρία να το κάνω, αλλά, μια ο ένας παντρεύεται, μια ο άλλος βαφτίζεται, κάθε ΠΣΚ το περνάω στα κομμωτήρια και στα ινστιτούτα αισθητικής για να μπορέσω να σταθώ στο ύψος των περιστάσεων. (Παρένθεση: Πότε, Μεγαλοδύναμε Θεέ, θα γίνει της μόδας το να τελούν όλοι αυτά τα ιερά μυστήρια σε αυστηρά οικογενειακό κύκλο;).
Σήμερα το μεσημέρι είχα επαγγελματικό γεύμα μ' έναν Αγγλο, τον Τιμ. Δεν τον είχα συναντήσει ποτέ από κοντά αλλά ευτυχώς, ήταν συμπαθέστατο παλικάρι, όχι κανένας ξεπαγιασμένος Αγγλάρας, και τα πήγαμε μια χαρά.
Λοιπόν, έχουμε και λέμε: - Παπούτσια και ρούχα για βαφτιστήρια, ανιψάκια και λοιπούς συγγενείς: Ευρώ 850. Νέο ατομικό ρεκόρ. Πώς γίνεται ένα παπουτσάκι νούμερο 28 (μικρότερο από αυτά που τρώμε με κιμά και μπεσαμέλ) να κοστίζει ένα σκασμό λεφτά είναι μια απορία που θα με ακολουθεί ως το μνήμα. Οχι, να τα βλέπει ο Μάκης που αναρωτιέται γιατί χαλάω τόσα λεφτά σε παπούτσια. Εξίσου θα με στοιχειώνει και η απορία γιατί τα ρουχαλάκια-μινιατούρες των παιδιών κοστίζουν όσο και τα δικά μου (που, στο κάτω-κάτω, για να τα ράψεις, θέλεις τρία στρέμματα ύφασμα).
Εχω αρχίσει να τρέμω τις Κυριακάτικες εφημερίδες. Τις τρέμω. Κάθε φορά που θ’ανοίξω μια, γυρίζω κάθε φύλλο με φόβο και καχυποψία να δω αν από πίσω κρύβεται πάλι καμιά δυσάρεστη έκπληξη που πρέπει να κρύψω από τον Μάκη. Οταν διαβάζω τις εφημερίδες μόνη μου τα πράγματα είναι πιο εύκολα γιατί προλαβαίνω και σκίζω τις επικίνδυνες σελίδες πριν τις δει εκείνος
Δεν μας έφταναν όλες οι μορφές χερσαίας εγκληματικότητας, τώρα μαθαίνω απ’ τον Μάκη ότι τους τελευταίους 12 μήνες έχει κλιμακωθεί και το φαινόμενο της θαλάσσιας πειρατείας και πραγματικά μου φαίνεται εξωπραγματικό.
Αυτή την εβδομάδα η σχέση μου με τους υπαλλήλους των καταστημάτων σημείωσε νέο αρνητικό ρεκόρ. Με δύο βριστήκαμε -με το γάντι, πάντα, γιατί δεν μου το επιτρέπει η ανατροφή μου-, δύο με αγνόησαν επιδεικτικά κι ένας δεν μπορούσε να με εξυπηρετήσει γιατί ήταν πολύ απασχολημένος με τα κουμπάκια του κομπιούτερ του -είχαν κολλήσει, δε μπορούσε να μεταφέρει τα «καρά» στη σωστή στήλη και δεν του έβγαινε η πασιέντζα. Τέτοια ήταν η αγένεια και η επιδεικτική αδιαφορία μερικών που έπαθα σύγχυση και νόμιζα πως είμαι στο ΙΚΑ ή στην εφορία. (Αλλο απωθημένο από ‘κει: Εκανα 12 χρόνια να βγάλω βιβλιάριο υγείας γιατί δεν ήθελα να απασχολήσω τους δημόσιους λειτουργούς μ’ ένα τόσο «ανάξιο» της προσοχής τους θέμα).
σελίδα 1 από 2
Penna Reporter Mamamia CityWoman