• ΓΔ: 00
  • FTSE/ΧΑ LARGE CAP0
  • FTSE ΧΑ MID CAP0
  • Τζίρος0
  • €/$ 0 €/£ 0
    BTC 0 ETH 0 XRP 0
0
0
  • Nasdaq00%
  • S&P 50000%
  • CAC 4000%
  • DAX00%
  • FTSE 10000%
  • Nikkei 22500%
Νικηφόρος Μαλεβίτης

Νικηφόρος Μαλεβίτης

Αν οι διαφορές μεταξύ των κρατών-μελών της Ε.Ε παραμεριστούν μέσα στον επόμενο μήνα και δοθεί η τελική έγκριση για το Γερμανικό Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της 25ης Μαρτίου, τότε θα πρέπει να έχουμε κατά νου ότι η ενωσιακή διαδικασία που ξεκίνησε πριν από έξι δεκαετίες θα περάσει σε ένα τελείως διαφορετικό στάδιο.

Για πολλά μπορεί να κατηγορήσει κανείς τους εκπροσώπους της Τρόικας, ειδικά αν διαφωνεί με το Μνημόνιο. Ωστόσο, μέχρι στιγμής οι κύριοι της ΕΚΤ, του ΔΝΤ και της Κομισιόν δεν μας έχουν δείξει ότι συνηθίζουν να βγάζουν νούμερα από το κεφάλι τους. Το αντίθετο μάλιστα, οι προτάσεις τους είναι συνήθως κοστολογημένες και οι στόχοι που θέτουν ποσοτικοποιημένοι, έστω και αν πολλές φορές πέφτουν έξω στις προβλέψεις τους. Επομένως, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ο πήχης από τις αποκρατικοποιήσεις και την αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας του δημοσίου πράγματι μπήκε στα 50 δισεκατομμύρια, μετά από σχετικές διαβουλεύσεις με την ελληνική κυβέρνηση.

 

Το τρίτο επεισόδιο της σειράς ντοκιμαντέρ «1821» μας υπενθύμισε πόσο άσχημα ξεκίνησε η ιστορία αυτού του τόπου. Για όσους το παρακολούθησαν, δεν αναφέρομαι τόσο στη σφαγή των γυναικόπαιδων και των αμάχων Οθωμανών μετά την κατάληψη της Τριπολιτσάς. Τέτοια περιστατικά συμβαίνουν – δυστυχώς – σε όλους τους πολέμους. Δεν μπορεί να τα δικαιολογήσει κανείς, αλλά μπορεί κατανοήσει το κοινωνικοπολιτικό και ιστορικό πλαίσιο μέσα στο οποίο εκτυλίχθηκαν.

Ανεξάρτητα από το αν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς με τα μέτρα που προβλέπει το Μνημόνιο, ένα είναι βέβαιο: ότι η υστεροφημία της κυβέρνησης θα κριθεί σε μεγάλο βαθμό από το αν οι όροι του θα εφαρμοστούν για όλους. Σε διαφορετική περίπτωση, θα κατηγορηθεί – και δικαίως – ότι επιβλήθηκε στους αδύναμους και λάκισε μπροστά στις κοινωνικές ομάδες που ήταν σε θέση να της ασκήσουν πίεση.

Η πρόθεση της κυβέρνησης να φέρει ριζικές αλλαγές στο σύστημα παροχής πρωτοβάθμιας περίθαλψης, έχει διαγράψει τις ιδεολογικές διαχωριστικές γραμμές μεταξύ των γιατρών. Εκπρόσωποι αριστερών και δεξιών παρατάξεων έχουν κηρύξει από κοινού τον ανένδοτο εναντίον των κυρίων Κουτρουμάνη και Λοβέρδου, με ένα αίτημα: να αποσυρθεί πλήρως το σχετικό νομοσχέδιο. Το ίδιο υποστηρίζει και η ΝΔ, γιατί λέει, «είναι πρόχειρο», χωρίς κανείς να καταλαβαίνει τι ακριβώς σημαίνει αυτό.

Οι ξένοι επενδυτές, τους οποίους τόσο εναγωνίως αποζητά η Ελλάδα, προκειμένου να βγει μια ώρα αρχύτερα από την κρίση, δεν ενδιαφέρονται ιδιαίτερα  για το αν οι κανόνες του παιχνιδιού που τους ζητάμε να παίξουν, ώστε να αποκομίσουν κέρδη από την επένδυσή τους, είναι δίκαιοι. Το φωτοστέφανο γύρω από το πρόσωπό τους είναι το τελευταίο πράγμα που τους απασχολεί, όπως – δυστυχώς – και την πλειοψηφία των ανθρώπων.

Η ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας είναι επί της ουσίας η ιστορία της πάλης μεταξύ δύο “τάξεων”: Μεταξύ αυτών που ρωτούν τι μπορεί να κάνει η πατρίδα τους για εκείνους και αυτών που ρωτούν τι μπορούν να κάνουν εκείνοι για την πατρίδα τους, μεταξύ των τσαμπατζήδων και των κορόιδων που τους πληρώνουν, μεταξύ αυτών που σέβονται τους εαυτούς τους και τους συμπολίτες τους και αυτών που ενδιαφέρονται μόνο για το τομάρι τους. Σήμερα, η πάλη αυτή κορυφώνεται και το αποτέλεσμά της θα είναι είτε ο ριζικός μετασχηματισμός της κοινωνίας μας, είτε η καταστροφή και των δύο αντιπάλων.


«Κανένας δεν θα αποτρέπεται στο εξής από το να υπηρετήσει την πατρίδα που αγαπάει εξαιτίας [του φύλου] εκείνου που αγαπάει», δήλωσε εν μέσω όρθιων επευφημιών - από Δημοκρατικούς και Ρεπουμπλικάνους - ο ταπεινής καταγωγής πρόεδρος των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα, κατά την πρόσφατη ομιλία του στο Κογκρέσο «για την κατάσταση του έθνους». Αφορμή για το σχόλιο του ήταν η απόφαση να μπει τέλος στην πρακτική να αποκρύπτουν οι ομοφυλόφιλοι άνδρες και γυναίκες που υπηρετούν στον Αμερικανικό στρατό τον ερωτικό τους προσανατολισμό· την συλλογική άσκηση υποκρισίας που έμεινε γνωστή ως «δεν ρωτάμε, δεν μας λέτε».


Ο λόγος που γνωρίζουμε σήμερα ότι ο χρόνος τελειώνει για τον Χόσνι Μουμπάρακ δεν είναι οι πρωτοφανείς μαζικές διαδηλώσεις που συγκλονίζουν την Αίγυπτο εδώ και δέκα ημέρες. Είναι η δήλωση του Μπαράκ Ομπάμα, με την οποία αίρεται τυπικά και ουσιαστικά η στήριξη της Ουάσινγκτον προς τον μέχρι πρότινος στενότατο σύμμαχό της. Και εδώ ακριβώς εντοπίζεται το πρόβλημα. 

Η Βρετανική ταινία «Ο Λόγος του Βασιλιά», υποψήφια φέτος για 12 Όσκαρ, έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από θεατές και κριτικούς, στις χώρες που έχει μέχρι τώρα προβληθεί. Το έργο καταγράφει την προσπάθεια του Βασιλιά Γεωργίου VI να ξεπεράσει, με τη βοήθεια του λογοθεραπευτή του, το τραύλισμά του και να αναδειχτεί άξιος διάδοχος του Βρετανικού θρόνου, μετά την παραίτηση του αδερφού του, Εδουάρδου VIII από το στέμμα.

Απεργοί που δεν χάνουν μεροκάματα, τζαμπατζήδες που το παίζουν επαναστάτες, εργατοπατέρες που δεν γνωρίζουν τι θα πει εργασία, συνδικάτα που αδιαφορούν για τους ανέργους, εργοδότες και επιχειρηματίες που θέλουν να εξαιρέσουν τον εαυτό τους από τις θυσίες, πολιτικοί που εξαιρούν την αφεντιά τους από την κριτική, φοροφυγάδες που κηρύττουν τον ανένδοτο στο μνημόνιο δήθεν για ιδεολογικούς λόγους, αριστεροί που υπερασπίζονται τα κεκτημένα των ρετιρέ. Ότι στην Ελλάδα αφθονούσαν οι τζάμπα μάγκες το ξέραμε. Αυτό που πρέπει να καταλάβουμε τώρα, είναι ότι το τζάμπα πέθανε. Αλλιώς θα πεθάνει η χώρα...

Η δριμεία κριτική των θέσεων της αριστεράς από τον Γιώργο Παπανδρέου, στην ομιλία του ενώπιον της Κ.Ο του ΠΑΣΟΚ, την προηγούμενη εβδομάδα ήταν απολύτως εύστοχη. Το ίδιο και η κριτική του παρελθόντος του ΠΑΣΟΚ από τον Ανδρέα Λοβέρδο, στη συνέντευξη που παραχώρησε στην Καθημερινή της Κυριακής. Το πρόβλημα είναι ότι και στις δύο περιπτώσεις, αποφεύχθηκε επιμελώς η αυτοκριτική.

Αν η Νομική είχε καταληφθεί αυτήν την εβδομάδα από εγχώρια φυντάνια, για κάποια, ως συνήθως, ασήμαντη αφορμή, κανείς δεν θα είχε δώσει σημασία. Έχουμε άλλωστε μάθει να θεωρούμε τις καταλήψεις, τη βία, τους προπηλακισμούς, την καταστροφή δημόσιας περιουσίας ως ένα βασικό γνώρισμα της ελληνικής ανώτατης εκπαίδευσης. Κάτι σαν χαριτωμένη έκφανση του νεοελληνικού φολκλόρ, η οποία έχει σχεδόν πάψει να μας ενοχλεί, διότι η κοινωνία μας έχει πια εθιστεί στην ανομία.

Premium Penna Reporter Mamamia CityWoman