• ΓΔ: 00
  • FTSE/ΧΑ LARGE CAP0
  • FTSE ΧΑ MID CAP0
  • Τζίρος0
  • €/$ 0 €/£ 0
    BTC 0 ETH 0 XRP 0
0
0
  • Nasdaq00%
  • S&P 50000%
  • CAC 4000%
  • DAX00%
  • FTSE 10000%
  • Nikkei 22500%
Δημήτρης Καστριώτης

Δημήτρης Καστριώτης



Λίαν επιτυχημένος διαχειριστής κεφαλαίων στις ΗΠΑ είχε πει προ ετών ότι συνήθιζε να διαβάζει τις τιμές των χρεογράφων με μία μέρα καθυστέρηση. Τον βοηθούσε, έλεγε, να αποφεύγει τον πειρασμό της εστίασης στην ημερήσια διακύμανση. Όσο για τις μεσοπρόθεσμες αναλύσεις, πρόσθετε, διάβαζε πάντα και όσες είχαν γραφεί μερικά χρόνια νωρίτερα - για να θυμάται πόσο έξω έπεφταν συνήθως οι εκάστοτε «έγκυρες» προβλέψεις.

Στις παλιές καλές εποχές, όταν επιτρέπονταν οι αμοιβαίες μετεγγραφές φοιτητών, ιστορείται ότι διάφοροι αριστούχοι της επαρχίας δήλωναν πρώτη προτίμηση την Αθήνα, περνούσαν και στη συνέχεια έβρισκαν κάποιον Αθηναίο που είχε επιτύχει στην (μικρότερης βαθμολογίας) πόλη της δικής τους οικογενειακής κατοικίας και έναντι χρηματικού αντιτίμου …σκάντζαραν σχολές.

Γνωστός μου αφηγούνταν πριν λίγα χρόνια ότι στη διάρκεια επίσκεψής του στη Νέα Υόρκη βγήκε από εστιατόριο για να καπνίσει. Καθώς ικανοποιούσε το ακόλαστο αυτό πάθος του, έκανε μερικά βήματα προς όμορο κτίριο - και είδε έκπληκτος τον θυρωρό να του ζητάει να απομακρυνθεί προς την άκρη του πεζοδρομίου μήπως έμπαινε ο καπνός στο ισόγειο από ένα ...παράθυρο που έτυχε να είναι ανοιχτό. «Όταν μία κοινωνία ασχολείται με κάτι τέτοια», είχε κλείσει την αφήγησή του, «καταλαβαίνεις ότι έχει τελειώσει».

Ο ΣΥΡΙΖΆ, έχω την εντύπωση, εισάγει μία τουλάχιστον καινοτομία στην ελληνική πολιτική. Μέχρι την «εξ εφόδου» εκτόξευσή του σε εκλογικά ποσοστά, λέγαμε ότι όλα τα κόμματα που διεκδικούσαν την εξουσία ήταν επί της ουσίας ίδια, όσο και αν διέφερε η ρητορική τους. Τώρα έχουμε μία παράταξη στην οποία δεν είναι ίδια ούτε καν τα βασικά στελέχη της - τόσο που να μην καταλαβαίνει κανείς τι τελικά πρεσβεύει ο πρώην συνασπισμός και νυν κόμμα.

Όλα άρχισαν με ένα σφάλμα, μια απρονοησία. Είναι αλήθεια ότι τυχαίνει συχνά, κατ’ εξακολούθηση που λένε, τόσο που ίσως κάποιοι θα το απέδιδαν όχι σε αμέλεια αλλά σε ενδεχόμενο δόλο.

Μια που είμαστε σε ολυμπιακό mood (μουντ), επιτρέψτε μου να παραθέσω (από τα «Νέα») τις δηλώσεις του Σιδέρη Τασιάδη, αργυρού ολυμπιονίκη στο κανόε-καγιάκ με την ομάδα της Γερμανίας, όπου ζει από δέκα ετών.

Ο αποκλεισμός από την ολυμπιακή ομάδα της άλτριας κ. Παπαχρήστου είναι από τις υποθέσεις που με εκνευρίζουν - κι ας είναι «ελάσσονες» (καθόλου ελάσσονες, βέβαια, αν είσαι εσύ ο αποκλειόμενος), επειδή στηρίζονται σε ένα άθροισμα συνειρμών καθόλου αυτονόητων, των οποίων συνήθως παραλείπουμε την εξέταση. Και ήταν, νομίζω, θετικό ότι σ’ αυτήν την περίπτωση ο σχολιασμός στο διαδίκτυο υπέδειξε τα κενά προλαβαίνοντας την αρθρογραφία.

Για τις περιστάσεις και τα αίτια της μακράς απεργίας στη Χαλυβουργία δεν θα μπορούσα -ως τρίτος- να έχω γνώμη, όσο μόνη πηγή πληροφόρησης είναι οι εκατέρωθεν ανακοινώσεις.

 Φημολογείται, έλεγε φίλος, ότι ο Πάνος Καμμένος θέλει να αλλάξει το μικρό του όνομα. Από «Πάνος» θέλει να το κάνει «Εντελώς». Το ληξιαρχείο έχει αντίρρηση. Η κατάληξη των ελληνικών κυρίων ονομάτων, διατείνεται, πρέπει να είναι σε «-ος», το «-ως» είναι μόνο για επιρρήματα.

          Με τις δύο διαδοχικές κοινοβουλευτικές εκλογές ενδέχεται η οικονομία να επλήγη από την ακυβερνησία (γιατί είδαμε πώς ανθούσε και όταν είχαμε κυβέρνηση),  ο τόπος είδε όμως και ένα καλό: ελλείψει Βουλής κόπασε για ένα τρίμηνο η καταιγιστική παραγωγή νόμων (και μάλιστα έκτασης νόμων-ποταμών σε έκταση), των οποίων το περιεχόμενο ήταν μετά βεβαιότητος άγνωστο στους περισσότερους βουλευτές (είτε τους υπερψήφιζαν είτε όχι), μην πω και στους υπουργούς που τους εισηγούνταν, ενώ οι συνέπειες και η σκοπιμότητά τους ήταν πιθανότατα άγνωστες ακόμη και στους εισηγητές ή τους εμπνευστές τους.

 «Ο Πίου το μαύρο πιστόλι» είναι μια πολύ καλή στιγμή της εμπορευματικής πνευματικής παραγωγής - τομέας της οποίας νομίζω ότι είναι η διαφήμιση (όπως και η «λογοτεχνία» του συρμού, ίσον τα εκατοντάδες νέα αφηγήματα που, σε αντίθεση με τις επιτυχημένες διαφημίσεις, σου γεννούν το αίσθημα ότι θα είχες πράξει άριστα αν, αντί γι’ αυτά, είχες ξαναδιαβάσει κάτι άλλο, παλιότερο).

Τα προβλήματα υγείας των κ. Σαμαρά και Ράπανου, που εύχομαι ολόψυχα να ξεπεραστούν γρήγορα και ανώδυνα (και δεν το γράφω για τους τύπους) ήταν σαν να ήθελε η ζωή να μας υπενθυμίσει, ανάμεσα στις τόσες αναπάντεχες (με εισαγωγικά) πολιτικές εξελίξεις, ότι το σημαντικότερο αναπάντεχο για τον καθένα παραμένει η προσωπική περιπέτεια - και ότι αυτό πρέπει να το σκεφτόμαστε όλοι όποτε παραμελούμε την υγεία μας ή τα πρόσωπα και τα πράγματα που μας ευχαριστούν στο όνομα ενός μεγάλου στόχου, ακόμη και ευγενούς. «Ίσως αύριο...» τραγουδούσε πικρά ο Καζαντζίδης - και γι’ αυτό δεν πρέπει να αφήνουμε συνεχώς να μας γλιστράει μέσα απ’ τα δάχτυλα η ευτυχία του σήμερα.

Αφορμή για το  δίλημμα - ή μάλλον για το κριτήριο αξιολόγησης του γούστου των λοιπών (διότι καθ’ όσον με αφορά δίλημμα δεν υπήρξε) ήταν μία συζήτηση. Φίλος με κάλεσε να δούμε μαζί τα αποτελέσματα των εκλογών στο μπιστρό που διατηρεί με τους συνεταίρους του, όπως είχαμε κάνει στις 6 Μαΐου. Αγενώς, απάντησα με ερώτηση: «μετά τις 21:30 τι θα βλέπετε;». Τα αποτελέσματα και τον σχολιασμό τους, μου είπε. Αντιλαμβάνεσθε ότι δεν μπορούσα παρά να αποποιηθώ την πρόσκληση. Στο νου μου δεν υπήρχε ούτε χιλιοστό επιφύλαξης: μετά τις 21.30 θα έβλεπα Πορτογαλία - Ολλανδία με ύβρεις κατά της ΕΡΤ επειδή δεν μετέδιδε απευθείας και το Δανία-Γερμανία.

Premium Penna Reporter Mamamia CityWoman