• ΓΔ: 00
  • FTSE/ΧΑ LARGE CAP0
  • FTSE ΧΑ MID CAP0
  • Τζίρος0
  • €/$ 0 €/£ 0
    BTC 0 ETH 0 XRP 0
0
0
  • Nasdaq00%
  • S&P 50000%
  • CAC 4000%
  • DAX00%
  • FTSE 10000%
  • Nikkei 22500%

Νικηφόρος Μαλεβίτης

Όταν χρεοκόπησε η Ελλάδα, όσοι τρέφονταν από τις σάρκες της, συνασπίστηκαν σε μία ενιαία παράταξη, το κοινώς λεγόμενο πλέον «λόμπι της δραχμής»: μιντιάρχες που ζούσαν καταβροχθίζοντας κρατική διαφήμιση, επιχειρηματίες των οποίων το πελατολόγιο περιείχε μία και μοναδική καταχώρηση («ελληνικό δημόσιο»), ελεύθεροι επαγγελματίες των οποίων τα δηλωθέντα εισοδήματα καθορίζονταν από το εκάστοτε ύψος του αφορολόγητου ορίου, πολιτικοί μεθυσμένοι από το γλυκό πιοτό της εξουσίας να διορίζουν κολλητούς, συμπολίτες μας που ζούσαν επί χρόνια με συντάξεις-μαϊμού, συνδικαλιστές που σήμερα βρίσκονται στο εδώλιο του ποινικού κατηγορουμένου, άνθρωποι που είχαν πουλήσει την αξιοπρέπειά τους για μια χρυσοπληρωμένη θέση σε ΔΕΚΟ, συντεχνίες-τσιμπούρια, οι οποίες ρουφούσαν το αίμα της κοινωνίας και κατ’ επάγγελμα μπαχαλάκηδες, παραμέρισαν τις μεταξύ τους διαφορές, για χάρη ενός «ανώτερου» σκοπού: να αναλάβει το ελληνικό κράτος και πάλι τον έλεγχο του νομισματοκοπείου του, ώστε συνεχιστεί ο κανιβαλισμός επί του πτώματος της πατρίδας και να διατηρηθεί το status quo της ανομίας και της ανισότητας.

Σε πρόσφατη συνέντευξή του για το Παρατηρητήριο Κρίσης του ΕΛΙΑΜΕΠ (crisisobs.gr), ο πρόεδρος του ΤΑΙΠΕΔ, Στέλιος Σταυρίδης αναφέρει τέσσερις προϋποθέσεις για την ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας: «α) κλίμα που να ευνοεί την επιχειρηματικότητα. Εδώ το κλίμα είναι εχθρικό. Αρχικά λόγω του λαϊκισμού, αλλά και λόγω κακών επιχειρηματικών πρακτικών στο παρελθόν. β) Πρόσβαση σε χρηματοδότηση. Κάτι που είναι δύσκολο και στην Ελλάδα αλλά και από ξένες πηγές. γ) Πρέπει να έχεις μια δημόσια διοίκηση που να λειτουργεί. Χωρίς γραφειοκρατία, αντινομία, πολυνομία και ασύλληπτες  καθυστερήσεις στην απονομή δικαιοσύνης. δ) Θέλεις παιδεία. Θέλεις κουλτούρα. Με την έννοια της κοινωνικής ωριμότητας». 

Η Έκθεση του ΔΝΤ για την Ελλάδα (Article IV Consultation) που δημοσιεύθηκε την περασμένη Δευτέρα είναι μία ισορροπημένη και ψύχραιμη ανασκόπηση του ελληνικού Μνημονίου. Συμπίπτοντας χρονικά με την «επέτειο» των τριών χρόνων από τότε που το Μνημόνιο υπερψηφίστηκε από τη Βουλή των Ελλήνων, η Έκθεση μας λέει τα εξής: 

Οι Γερμανοί πρέπει πράγματι να ακολουθήσουν τη σύσταση της Κομισιόν και να αυξήσουν τους μισθούς στο εσωτερικό της χώρας τους, μήπως και ενισχυθεί κάπως η ζήτηση και πουλήσουμε και εμείς κανένα γιαούρτι ή κανένα παραπάνω πακέτο διακοπών. Οι οδηγίες της Κομισιόν άλλωστε ισχύουν για όλους μας, όχι μόνο για την Ελλάδα, ή την Ιρλανδία. 

Όταν ξεκίνησε η κρίση, η Γερμανία είχε περίπου το ίδιο ποσοστό δημοσίου χρέος ως προς το ΑΕΠ με την Πορτογαλία, η οποία είναι σήμερα στο μηχανισμό στήριξης, και τη Γαλλία, την οποία σήμερα το Βερολίνο κατακεραυνώνει με κάθε ευκαιρία. Την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα επίσης, η Γερμανία είχε παραβιάσει 6 χρόνια το όριο της Συνθήκης του Μάαστριχτ για το έλλειμμα, χωρίς φυσικά ποτέ να της επιβληθεί κύρωση. 

Ένας βασικός λόγος της δυσλειτουργίας της κυβέρνησης είναι οι φόβοι του ΠΑ.ΣΟ.Κ και της ΔΗΜ.ΑΡ. Όπως διαβάσαμε στον Κυριακάτικο τύπο (Καθημερινή), ο κ. Βενιζέλος φοβάται ότι αν δεν πιάσει διψήφια ποσοστά στις ευρωεκλογές του 2014, κάτι που με τα σημερινά δεδομένα μοιάζει απίθανο, τότε θα αμφισβητηθεί η προεδρία του στο κόμμα. Ο κ. Κουβέλης από την πλευρά του θέλει να διασφαλίσει ότι το κόμμα του θα βρίσκεται και στην επόμενη Βουλή και στο μεταξύ θα εκλέξει και έναν τουλάχιστον ευρωβουλευτή το 2014. 

Εξ όσων φαίνεται, βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε εξέλιξη μία συντονισμένη προσπάθεια να βρεθούν χρήματα για την κάλυψη της ανακεφαλαιοποίησης της Εθνικής Τράπεζας από ιδιωτικά κεφάλαια, σε ποσοστό αρκετά μεγάλο, ώστε να αποτραπεί η ανάληψη του ελέγχου της από το ΤΧΣ. Μέχρι τη Δευτέρα, θα έχουμε ίσως μία πιο ξεκάθαρη εικόνα για το αν η κινητοποίηση αυτή έχει ελπίδες να στεφθεί με επιτυχία. 

Το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα αναπτύχθηκε και τελικά επικράτησε στην Ελλάδα η ιδεολογία του τυφλού αντιαμερικανισμού. Οι ρίζες της βρίσκονται στην Αριστερά, καθώς οι Ηνωμένες Πολιτείες, εκτός από αντίπαλον δέος στη «γλυκιά πατρίδα» του Σοσιαλισμού, συνέβαλλαν καθοριστικά και στην στρατιωτική και πολιτική ήττα του ΚΚΕ, με το Σχέδιο Μάρσαλ και την υποστήριξη που παρείχαν στον Εθνικό Στρατό, τα χρόνια του Εμφυλίου. 

Θεωρητικά, οι Ευρωπαϊκές δηλώσεις των τελευταίων εβδομάδων για τη διαχείριση τραπεζικών κρίσεων είναι και λογικές και δίκαιες. Πρώτον, κανένα κράτος δεν μπορεί να εγγυηθεί το σύνολο των καταθέσεών του, παρά μόνο, στην καλύτερη περίπτωση, τις μικρές και μεσαίες. Το γεγονός ότι έχει τεθεί ένα πανευρωπαϊκό όριο στις 100.000 ευρώ αυτήν ακριβώς την πραγματικότητα επιβεβαιώνει. 

Ειλικρινά, με εγκαταλείπουν οι αντοχές μου. Πάνω που πας να αναθαρρήσεις, έρχεται ένα χαστούκι και σου κάνει αλοιφή το ηθικό. Να υπενθυμίσω ότι μετά από ένα εφιαλτικό εξάμηνο, τον Δεκέμβριο το ελληνικό χρέος «κουρεύτηκε» κατά 40 δισεκατομμύρια ευρώ επιπλέον, η ροή χρηματοδότησης από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης αποκαταστάθηκε, οι πληρωμές του δημοσίου σε ιδιώτες άρχισαν να ξεπληρώνονται, η πιστωτική ασφυξία της ελληνικής οικονομίας άρχισε να υποχωρεί, η εμπιστοσύνη αρχισε δειλά-δειλά να επιστρέφει. 

Σύμφωνα με την πιο πρόσφατη έρευνα του Ευρωβαρόμετρου για τις τουριστικές τάσεις στην Ευρώπη, η Ισπανία παραμένει ο δημοφιλέστερος προορισμός εξωτερικού για τους Ευρωπαίους, ακολουθούμενη από την Ιταλία και τη Γαλλία. Μετά έρχεται η Αυστρία, η Γερμανία και έκτη και καταϊδρωμένη η Ελλάδα. Δεν ξέρω για τους αναγνώστες, αλλά μου φαίνεται απαράδεκτο ότι η Γερμανία ή η Αυστρία, ακόμη και η Ιταλία είναι πιο δημοφιλείς τουριστικοί προορισμοί από την Ελλάδα. 

Λόγω επαγγέλματος επισκέφθηκα πρόσφατα το Δουβλίνο και τη Μαδρίτη, «σημεία μηδέν» της ευρωπαϊκής κρίσης χρέους. Η Ιρλανδία βρίσκεται στον έκτο χρόνο λιτότητας, το δημόσιο χρέος της έχει εκτιναχθεί από 40% σε 120% του ΑΕΠ, η ανεργία βρίσκεται «μόλις» στο 15%, μόνο και μόνο επειδή η πρώτη γλώσσα του εργατικού της δυναμικού είναι τ’ αγγλικά κι έτσι μπορούν οι καταρτισμένοι εργαζόμενοί της να μεταναστεύσουν εύκολα οπουδήποτε στον κόσμο.

Αντιλαμβάνομαι ότι η κατάσταση στην Κύπρο είναι δραματική. Εκατοντάδες επιχειρήσεις είδαν τα ταμειακά τους διαθέσιμα και τους τρεχούμενους λογαριασμούς τους να εξαϋλώνονται λόγω του κουρέματος στις καταθέσεις και θα χρεοκοπήσουν το αμέσως προσεχές διάστημα, απολύοντας τους εργαζομένους τους. Χιλιάδες θέσεις εργασίας στον χρηματοπιστωτικό τομέα θα χαθούν, η ανεργία θα διπλασιαστεί, η ύφεση φέτος θα είναι πιθανότατα διψήφια. Με την επιβολή περιορισμών στην διακίνηση κεφαλαίων, η οικονομία ουσιαστικά δεν θα μπορεί να λειτουργήσει για άγνωστο χρονικό διάστημα. Με άλλα λόγια, η Κύπρος είναι πλέον με το ένα πόδι εκτός ευρώ και εκτός ανεπτυγμένου κόσμου.

Premium Penna Reporter Mamamia CityWoman